Live Wire - ήρθα με τα πόδια!

Live Wire:
Το τρίτο κομμάτι του High Voltage, των πολυαγαπημένων AC/DC. Πολυαγαπημένο κομμάτι.
Ακούγεται μόνο δυνατά, κατά προτίμηση οδηγώντας.
Γιατί σας το λέω: γιατί μάλλον "έπεσα στη μαρμίτα μικρός", μαζί με τον Οβελίξ. Και έκτοτε, γεννάω στους γύρω μου κρίσιμα υπαρξιακά ερωτήματα του τύπου "τί πίνεις και δε μας δίνεις".
Τόσο ενεργητικός που ενίοτε με κουράζω. Ενίοτε σκέφτομαι να χωρίσω με τον εαυτό μου, προσωρινά τουλάχιστον, να πάρω λίγο "χρόνο για μένα"

Ήρθα με τα πόδια:
Τα βρήκα ένα μεσημέρι, τα πήρα, μπήκα στο μετρό και είπα σε μιά φίλη:
Συγνώμη που άργησα, ήρθα με τα πόδια! (και κρατούσα τα πόδια υπό μάλης με τρόπο τέτοιο που κάποιος κύριος θορυβήθηκε ότι πράγματι κουβαλούσα την κοπέλα άπσαϊντ-ντάοουν.

Όσιρις/ Ώρος:
Καμμία σχέση. Απλά την ημέρα της κρίσης σύμφωνα με τη βίβλο των νεκρών, οι θεοί βάζουν στη ζυγαριά την καρδιά του νεκρού να διαπιστώσουν  αν είναι πιο ελαφριά από ένα πούπουλο ή πιο βαριά.

Επιστρέφω με τα πόδια:
Μπήκε μέσα στο δωμάτιο η κοπέλα που καθαρίζει στο σπίτι, είδε τα πόδια πίσω από τον καναπέ με τα μαροκινά καλύμματα και νόμιζε ότι έκρυβα, ως σύγχρονος Κυανοπώγων, την Αγαπημένη  Πριγκήπισσα του Πύργου μου εκεί πίσω...
Ίσως να προβληματίστηκε στιγμιαία για το βάρος της καρδιάς μου; Δεν ξέρω.
Άνοιξα τη Βίβλο να της εξηγήσω.

Mind The Gap

Έπισοουντ Ουάν (Episode 1)= Το εξπρές της λιακάδας
Όταν μπήκα στο heathrow express και άρχισαν οι εικόνες να τρέχουν στο παράθυρό μου έπιασα τον εαυτό μου να τις ρουφάει σα διψασμένος. Είχα 1 χρόνο να έρθω στο Λονδινάκι και επιβεβαιώνω πόσο μού χε λείψει. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, μιάς και από 5 χρονών έχω επαφές αγάπης και μίσους, επαφές πάθους δηλαδή.

Έπισόουντ Τού (σιγά μην το ξαναγράψω) = Η Πιάτσα
Απολαμβάνω το πράσινο. Είμαι το πράσινο. Κουβεντιάζω με το αδελφάκι (το μικρό) - προσπαθεί να με πείσει να ξαναπιάσω στα χέρια μου το διδακτορικό ¨6μήνες να ασχοληθείς, το τελείωσες! Δε θέλεις το Dr. μπροστά απ' τ' όνομά σου;¨ περάσαμε ώρα στριφογυρίζοντας στο πάρκο και εξηγώντας της πόσο έχω σιχαθεί την Ακαδημαϊκή Πιάτσα και το ότι το θέμα που αρχικά είχα επιλέξει το έχω ολοκληρωτικά απομυθοποιήσει. Είναι πιθανότερο να γράψω κάτι να το καταρρίψω, παρά να το υποστηρίξω.

 Έπισόουντ Θρί = Μπέρντυ-Νάμ-Νάμ
Ήρθε και ο Μικρός μας αδερφός να μας βρει, και έτσι επιτέλους ήμαστε τα τρία μας. Κάτσαμε για tandoori στη Brick Lane, αφού προηγουμένως είχαμε πιεί 2 καφέδες και είχαμε χαζέψει το σύμπαν. Κάναμε πλάκα θυμούμενοι το 2003 που είχαμε ξανασυναντηθεί στη Βοστώνη και τα διάφορα χαζά που κάναμε τότε. Βουτώντας τα πάπερνταμ στις σάλτσες και εικάζοντας πόσο πολύ θα κάψουμε τους ουρανίσκους μας περάσαμε ώρα να γελάμε με τη μουσική φλάουτου, τις απίστευτες αφίσες με το Βισνού, τον Γκανέσα και την παρέα του και συζητώντας τα νέα, τα παλιά και τα ερχούμενα του καθενός μας. Δεν μπόρεσα να αποφύγω τον πειρασμό να αναφερθώ στο κτίριο (νομίζω του Foster;) ¨30 St.Axe¨, γνωστό και ως ¨Πίκλα¨, γιατί απλά μοιάζει σαν πίκλα. Τα εμβλήματα βλέπεις, οι θυραιοί, τα λιοντάρια και τα Ρεμάλια του Θεού-Τσιφόρου πάντα μπροστά μου σαν ανεμόμυλοι.

Έπιλόγκ-ue (ο-ε-ο)

Πάλι νωρίς ξύπνησα γαμώτο. Πάλι με σκέψεις να εισβάλλουν με αυθάδεια στο ατσούμπαλο και άτακτο εγκέφαλό μου, σα να φλερτάρουν μαζί του χωρίς σχέδια. Είμαι στην κουζίνα τώρα, απολαμβάνω το σπίτι του απέναντι από το παράθυρο. Απέναντί μου, η διπλωματική της μικρής για τη σχέση μπαλέτων και αρχαιοελληνικής τέχνης, οι μάρκες του belagio από τις τρέλες του μικρού, τα μαγνητάκια της μαμάς από τα ταξίδια που κάναμε κάποτε, και λέω να βάλω ένα μικρό καφεδάκι να γίνεται. Μάλλον θα σας αφήσω στην ησυχία σας να καταπιαστώ με τα Ρεμάλια ΄Ηρωες του Θεού-Τσιφόρου. Την εκ καρδίας ειλικρινή ευχή μου για καλημέρα, μια νήμενεμη τε και γαλήνια 07:15 πρωινή.

Tokyo με Επιτόκιο!

Σχιζοειδής χαρακτήρας με τολμηρές ενίοτε αντιφατικές σκέψεις εκλάμψεις και άλλου είδους εκρήξεις φλερτάρω συχνά με ιδέες κοινώς λεγόμενες αντισυμβατικές -
Σήμερα πρωινός διπλός ελληνικός με τρυφερό μπουρμπούρισμα (χαλαρή πρωινοκουβεντούλα) κατέληξε σε πρόταση να μαζέψω ό,τι μπορώ, να πουλήσω γραφείο, αυτοκίνητο και ό,τι τέλος πάντων υπάρχει, να αποχαιρετίσω το ελεύθερο εν αθήναις αρχιτεκτονιλίκι και να κινήσω για Ινδία να κάνω γύρο κόσμου, ίσως μια βόλτα από  νέα ζηλανδία (δεν ξέρω) και άντε, τί λες να καταλήξουμε Ινδία να πάρουμε ένα estate να αρχίσουμε να μιλάμε αγγλικά και να πίνουμε τσάι και να διαβάζουμε keats (όχι Kitch, προς θεού - αν υπάρχει και τούτος)...
Γιατί όχι να γίνεις η Μέρυλ Στρίπ να το παίξουμε Out of Africa και να πηγαίνουμε σαφάρι...
Τέλος πάντων. Η αλήθεια είναι ότι η Μέρυλ Στριπ δε μου αρέσει ως γυναίκα και δε με ενδιαφέρει που είναι εξαιρετική ηθοποιός.
Από την άλλη, και το Τόκιο δε θα με πείραζε, αλλά εκεί τα λεφτά δε θα φτάσουν ούτε για ζήτω, θα εξαφανιστούν σε ένα δυό μήνες το πολύ, και  πάει και το επιτόκιο!
Πάμε αίγινα;

Οι γυναίκες - καμηλοπαρδάλεις

Ξεκίνησα ετούτη την ανάρτηση έχοντας στο μυαλό μου τα σχόλιά σας για το σκιτσάκι της προηγούμενης. Η ιδέα ήταν να επεκτείνω την ενότητα Jet City Women με  μια σειρά σκίτσων που έκανα στα αεροπλάνα. Εδώ οφείλω να αποκαλύψω ότι ο τίτλος αφορμάται από γνωστό τραγούδι των queensryche (hard rock) που δεν έχει φυσικά καμμιά απολύτως σχέση με όλα όσα λέμε. "Ξεφύλλισα" το φολντεράκι με τα σκιτσάκια και άρχισα να χαζεύω τους λαιμούς των γυναικών που απεικόνιζα - ομολογώ: λατρεύω τις γυναίκες -  καμηλοπαρδάλεις, τις γυναίκες με τον ψηλό αριστοκρατικό λαιμό. Με στοιχειώνει η Audrey Hepburn - θα μπορούσα να είμαι βαμπίρ αλλοτινής εποχής.

Κόλλησα λοίπόν στο εν λόγω σκιτσάκι και άνοιξα το photoshop να το μαζέψω λίγο.

Η σημερινή σκέψη μου έχει το χαρακτήρα ομολογίας:

απ' αυτές που σε κάνουν να χαμηλώνεις το βλέμμα, να μιλάς χαμηλόφωνα και να γυαλίζει το μάτι σου αφήνοντας εσκεμμένα να φανεί ένα μικρό, τοσοδούλι ίχνος χαμόγελου. Χαμόγελου φωτεινού, παιχνιδιάρικου, σαφέστατα και απροκάλυπτα πονηρού. Απολαμβάνοντας τις σκέψεις που φλερτάρουν πραγματικότητα τε και φαντασίωση, εγκαταλείπω προσωρινώς τα γραφόμενα να ντύσω τη διάθεση με σαββατιάτικες ηλιαχτίδες, και αυτές, σαφέστατα, ολοκληρωτικά και λυτρωτικά θηλυκές.   

Jet City Women

Τόσες πτήσεις. Ευκαιρία να κλείσεις το κινητό σου, να χαλαρώσεις. και γω χάζευα τους ανθρώπους γύρω μου και εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία για να επιστρέψω στην αγκαλιά της Παντοτινής μου αγάπης : του σκίτσου. Μουντζούρωσα πολλές σελίδες, πολλούς ανθρώπους, πολλές ιστορίες.
Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν...

Χίλια ευχαριστώ

Πέσατε όλοι επάνω μου και μεε βοηθήσατε.
και ο κλήρος πέφτει στην proserpina που μου υπέδειξε τις ρυθμίσεις και έτσι εξασφαλίσατε ότι θα μπορέσω να συνεχίσω να σας πρήζω με τις αναρτήσεις μου!
Χίλια ευχαριστώ σε όλους, για την καλή σας τη διάθεση και την άμεση ανταπόκριση.
Πολύ μου αρέσει αυτή η ηλεκτρονική δημοκρατία, μαζί με την αντίστοιχη συντροφικότητα.
Σας αφήνω προς το παρόν με ένα χαμόγελο και επιφυλάσσομαι για "νέα κόλπα" εντός των ημερών!
Και πάλι ευχαριστώ.

Mικρές ανυπάκουες γραμμούλες

Εδώ και λίγες μέρες, προσπαθώ να γράψω κείμενο στις αναρτήσεις του Μπλόγκερ και προκύπτει ότι κάθε φορά που πατάω στο πληκτρολόγιο το σημείο της τελείας (το γνωστό σε όλους μας σημείο στίξης), μου εμφανίζεται μια μικρή,κοντή, ανυπάκουη γραμμούλα - αν δε με πιστεύετε, κοιτάξτε, να, τώρα θα πατήσω, προσέξτε, μπλίππππ । !!!!!Την είδατε τη ρημάδα; αμέσως πριν τα θαυμαστικά। Γαμώτο! Ερωτώ; πρέπει να τη συνηθίσω και να την αποδεχτώ; πρέπει να μάθω να τελειώνω τις προτάσεις μου με θαυμαστικά και ερωτηματικά; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΜΙΚΡΗ ΑΝΥΠΑΚΟΥΗ ΓΡΑΜΜΟΥΛΑ;;;;;
και όχι μόνον αυτό- υποψιάζομαι ότι πληκτρολόγιό μου το σκάει το βράδυ, ξεπορτίζει, και πηγαίνει φροντιστήριο και μαθαίνει ξένες γλώσσες। (νάτη πάλι η γαμω-γραμμούλα)। Κάθε φορά που πάω να γράψω σε λατινικούς χαρακτήρες, μου βγάζει ινδικά। λέτε να κάνει γιόγκα κάθε σάββατο; κοιτάξτε। θα προσπαθήσω να γράψω "γκουντμόρνινγκ": गूद्मोर्निंग । !!!!!!!
Λοιπόν: δύο τα τινά: πρώτον: κάτι πίνω και δε σας δίνω। τα μάτια μου κάνουν πουλάκια (τσίου) - δεύτερον: κάτι έχω πατήσει που δεν μπορώ να αναιρέσω, τρίτον: το μπλόγκερ πάει για βρούβες, τέταρτον: το πληκτρολόγιο έχει σεξουαλικές ανησυχίες ή τό'χει πιάσει η άνοιξη।
Μπας και έχετε καμμιά ιδέα; μου σπάει τα νευράκια μου - χέλπ μι πλιζ, ρεεεε!

Κάνα - δυό σκέψεις, άντε, τρεις...

Πήγαμε Μιλάνο για την έκθεση επίπλων। Καλή η έκθεση, δε λέω, τα περίπτερα εντυπωσιακά, τα εκθέματα καλά αλλά χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις ή λοιπές πρωτοπορίες। Αυτά όμως που μου έκαναν εντύπωση είναι δύο πράγματα: Πρώτον - το design walk που είχαν στο κέντρο της πόλης। Οι άνθρωποι έχουν την τέχνη μέσα τους। Η αισθητική δεν είναι είδος πολυτελείας, δεν είναι έμβλημα κοινωνικού και οικονομικού στάτους, δεν είναι αφορμή για να διακρίνεται ο (εξυπνότερος) ένας έναντι του άλλου - είναι στο αίμα τους, και το απολαμβάνουν। Η αισθητική είναι τρόπος ζωής, είναι διαθέσιμη σε όλους (και δεν αναφέρομαι σε πανάκριβα ρούχα, αναφέρομαι σε αισθητική χώρου και κατασκευών, πχ επίπλων, χαλιών, κλπ) και όλοι μπορούν να την καταλάβουν και να την απολαύσουν। Οι άνθρωποι δεν είναι πεινασμένοι σαν κι εμάς। Αυτά που είδαμε, απολαυστικά।

Δεύτερον: Το Cimiterio Monumentale στο κέντρο। Αμιγώς και αναμφισβήτητα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ। Απλά। Όπως περιμένετε να ακούσετε, η επιστροφή δύσκολη, κλπ κλπ, και πάλι είμαιστην Κέρκυρα για προτελευταία φορά (ελπίζω) φέτος। να σας αφήσω κάνα δυό αφορμές;

To χαμένο μποξερο-βρακί ο-ε-ο!

Ως γνωστόν, μου μένει ένας μήνας ακόμα ταξίδια.

Σήμερα, ήρθα στη νήσο της Κορυφούς. Ξεκίνησα ωραία και καλά τη δουλίτσα μου, και κατά τις 4 περίπου όλα έδειχναν ότι μπορώ να κάνω ένα ΓΕΡΟ διάλειμμα.

Φεύγοντας από το ξενοδοχείο που δούλευα, αντί να πάω προς πόλη, αποφάσισα να πορευτώ προς τη "λίμνη Κορυσσίων" - σε μια ταμπέλα που την έβλεπα καιρό, αλλά που ποτέ δεν προλάβαινα να την προσεγγίσω. Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω, και τσούπ! Χουάου!

Πριν περάσουν μερικά δευτερόλεπτα, η κεφαλή μου ΑΥΤΟΝΟΜΑ κινήθηκε βάζοντας σε λειτουργία auto pilot το ραντάρ της προς τα αριστερά:

Τρελαμένος που συνάντησα μια Γαύδο (και η Γαύδος έτσι ήταν, κοιτάχτε και καμιά παλιά ανάρτηση, δε βλάπτει). Αρχίζω να γρηγοροπατώ ακολουθώντας τη διαίσθηση και προσανατολισμό μου. Ώσπου, Τσούπ! Τσούπ! (δις, προς εμπέδωσιν)

Όπως καταλαβαίνετε, μεσολάβησαν και καμιά κατοσταριά φωτογραφίες με αιωρόπτερα, χωρίς αιωρόπτερα, κλπ κλπ, αλλά λόγω ΛΑΚΩΝΙΚΗΣ ΔΙΑΘΕΣΗΣ - ΜΗ ΓΕΛΑΑΑΑΑΤΕ ΡΕ!

Μπαίνω σε φυσική κατάσταση, ξετσιτσιδώνομαι στο άψε σβήσε και ΒΟΥΡ ΣΤΟ ΝΕΡΑΚΙ! (αγνοώντας έναν ψαρά που πλησίαζε και κάτι διαστημικά αερο-λεξίπτωτα-αιωροπτερίδια)

Σούπερ βούτα (η δεύτερη για το καλοσώρισμα της νέας χρονιάς) (έτσι τις μετράω εγώ, αρχαιοελληνικές), και το νερό, ναί, ναί, ναί, δεν ήταν κρύο.

Κρύα ήταν η σκέψη ότι δεν είχα πετσέτα. Και η αντρική διάθεση :"δε μασάμε, θα στεγνώσω φυσικά με το απαλό αεράκι" εξανεμίστηκε (!) με το πρώτο φύσημα. Προφανώς, η λύση είναι, ήταν και θα είναι, πάντα η ίδια: βρακάκι - και διευκρινίζω: μποξεράκι, σούπερ, χωρίς τον αστερίξ αυτή τη φορά (!). Σκούπισμα σε χρόνο μηδέν, ντυσιματάκι άνευ βρακακίου, το βρακάκι στο χεράκι, και πάμε πάλι το ανέβασμα στις αμμοθίνες (σάντ ντιούνς στα ελληνικά - sand dunes - βιβλιογραφία για coastal design σε άλλο ποστ). βάζω βρακάκι στην τσέπη και ...

ΝΤΡΡΡΡΡΡΡΙΝ! το ρημάδι το κινητό.(όχι ρε πούστη μου...είναι δυνατόν;) Κοιτάζω στην οθόνη - η καλή μου. (ούπς! danger, danger)

Φτού! Πως το καταλαβαίνει ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που κάνω ατασθαλία και με παίρνει ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ;;;; γαμώ τη γυναικεία διαίσθηση και αυτόν που την ανακάλυψε.

Mε το ένα χέρι κρατάω το ηλεκτρονικό όργανο του Νοκιο - Σατανά, με το άλλο χέρι τραβάω εκατομμύρια γιγαμπάιτ φωτογραφιών. Και περπατάω,περπατάω, περπατάω.

Και ξάφνου: πού πήγε το βρακάκι ο-ε-ο; Πάει κι αυτό.

Γαμώτο. πάλι ξεβράκωτος θα πάω στο (επόμενο) ραντεβού!

ΥΓ. Για την ιστορία:

1.Κορυφώ είναι ένα από τα πρώτα ελληνικά ονόματα για τη μετέπειτα Κόρφου - Corfu.

2. Η καλή μου είναι σούπερ και τη θαυμάζω για τη σούπερ-διαίσθησή της.

Α, να θυμηθώ να σας στείλω και καμιά καλή φωτογραφία:

Εργοκεντρισμός

Ξέθαβα συναισθήματα σήμερα. Τότε έβγαζα καμμιά δεκαπενταριά φίλμ στην καθισιά μου, τις εμφάνιζα στο τάδε χαρτί, με τον τάδε τρόπο και στην αρχή του άλμπουμ έγραφα το πρόγραμμα της εκδρομής/ταξιδιού. Πίσω από την κάθε φωτογραφία έγραφα λεπτομέρειες, πού είναι, τί είναι, κλπ.

Ξέθαβα σήμερα. Και δεν έχει πιά καμμιά σημασία πού είναι, ποιός εμφανίζεται, τί είναι το κάθε τί. Δεν έχει πια καμμία σημασία το χαρτί ή ο τρόπος. Σημασία έχει το τί άφησε πίσω του, πόσο με καθόρισε, πόσο με άλλαξε το κάθε τί και ο κάθε ποιός. Οι εξηγήσεις και οι λεπτομέρειες είναι τελικά για αυτούς που τις έχουν ανάγκη. Θυμάμαι σε ένα κείμενο για τους Προσωκρατικούς (νομίζω, δεν είμαι σίγουρος - ούτε αυτό έχει σημασία) που γινόταν η διάκριση του εργοκεντρικού από τον ανθρωποκεντρικό τρόπο ερμηνείας της πραγματικότητας: για τους αρχαίους έλληνες, το αρχιτεκτόνημα αν ήταν πραγματικά καλό δεν υπήρχε καν μνεία στο δημιουργό. Σήμερα ο κόσμος κρίνει το αντικείμενο ανάλογα με το δημιουργό, και σε τελική ανάλυση ανάλογα ΟΧΙ με το δημιουργό, αλλά με το μύθο που έχει δημιουργηθεί γύρω του. Αν αρχίσουμε να αναφέρουμε λεπτομέρειες για κάθε τί που έχουμε κάνει, θα καταλήγουμε σαν το γραφικό μπάρμαν με την κοτσίδα στο "Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή" στοχεύοντας στο κοινό του Μέγα Ακάλυπτου. Να περάσετε καλά απαγκιστρωμένοι από την ανάγκη της καταγραφής του χρόνου που όλοι διανύουμε επάνω στον πλανήτη τούτον, ζωντανοί.

Flight of Icarus - Nα σας πάρω μαζί μου;

Τόσα ταξίδια κάνω.

Σκέφτηκα απλά να απογειωθούμε παρέα.

Προσδεθείτε. Βάλτε μουσική, μπόλικη μουσική, εγώ είχα twisted sister, χωρίς να είναι υποχρεωτικό. Τα παλιά. Τα μελωδικά.

Πάμε λοιπόν,

Ας σηκωθούμε από την Κω. Σα να πετάει κι αυτή μαζί μου.

Αστυπάλαια. Δεν έχω πάει, κι ας περνάω από πάνω της. Θέλω να πάω εκεί, στο λαιμό Της- φαντάζομαι παραλίες. Με καραβάκια.

Καραβάκια;

Θέλω και καραβάκια!

Η Αμοργός - σα δράκοντας κοιμισμένος η νησίδα - δε θυμάμαι το όνομά της. Πω πω, θυμάμαι το περπάτημα στο Μούρο, την Άγία Αννα και την ωραιότερη Κόκα Κόλα μετά από τρελό περπάτημα στα βράχια...

Αμέσως μετά, Μικρές Κυκλάδες. φαίνονται και από τη σκηνή.

Και ψάχνω τη Δονούσα, το Λιβάδι, τη σκηνή μου. Ψάχνω τον εαυτό μου του τότε, το Πρώτο Καλοκαίρι. Ο Σκυλοπνίχτης, οι γυαλιστερές γκόμενες από τα Κουφονήσια, και το μυαλό στα παλιά.

Τη Νάξο ποτέ δεν την πολυχώνεψα. Ίσως γι' αυτό να είναι συννεφιασμένη. Την προδίδω και για την Πάρο ακόμα.

Νάουσα, Παροικιά, φρίκη!

Ή έστω, Αντίπαρο - ελπίζω να παίζει ακόμα Doors, LA Woman, Love Her madly, etc...

Το ταξίδι είναι μεθυστικό. Οι σκέψεις σα χαραμάδες και η διάθεση αχνοφέγγει κέφι, απ' αυτό το απογευματινό με μουσική. Ένα μικρό ελληνικό, θα με υποχρεώσεις,

Η Κύθνος! Με προοπτική φυσικά, δε φαίνεται πολύκαθαρά, γαμώτο, φτάνουμε.

Τζιά, φαντάζομαι, και πίσω η Μακρόνησος.

Πάει ο ήλιος. Νανάκια.

Η Μακρόνησος πάντα, πάντα εντυπωσιακή τη βρίσκω.

Άντε, φτάσαμε.

Προσέξτε μην ανοίξετε απότομα τα αποτέτοια σας και σας πέσουν τα έτσι στα κεφάλια.

Χόουμ σουίτ χόουμ, επιτέλους.

Σας ευχαριστούμε που πετάξατε μαζί μας. σας γουστάρουμε και για άλλες πτήσεις μαζί μας. Να πετάξουμε, να ταξιδέψουμε. να απογειωθούμε.

Να προσγειωθούμε...

Σε περιμένω πίσω από την πόρτα! Σε είδα!

Στενός χώρος

Αν θέλετε κάτι χαρούμενο, αλλάξτε σελίδα.
Δεν το συνηθίζω, αλλά σήμερα είναι πολύ στενός ο χώρος στην καρδιά μου.
Στενά-χωρος, στεναχωρεμένος, δε με χωράει ο τόπος.
Ο λόγος είναι μια ενδεχόμενη επερχόμενη σύγκρουση με έναν κύριο που έτυχε στο δρόμο μου ως πελάτης 3 χρόνια πριν -
διαφωνήσαμε, διακόψαμε συνεργασία (3 χρόνια πριν) και ενώ είχα πάρει χρήματα για προκαταβολή και είχα δουλέψει υπερ-πολλαπλάσια του ποσού αυτού,
ζήτησε να υπογράψω κάτι παρανομίες και δε δέχτηκα.
"Τα σπάσαμε" που λένε στην απλή ελληνική, και κάναμε 3 χρόνια που δε μιλήσαμε.
Έλα μου ντε που τσακώθηκε με τους δικούς μου για άσχετο λόγο.
Τότε με θυμήθηκε, και με πήρε να μου πει ότι θα μου στείλει τη ΣΔΟΕ γιατί τότε (που διακόψαμε για δικό του λόγο) δεν του είχα δώσει απόδειξη (τον έπαιρνα 2 μήνες τηλ και δεν το σήκωνε).
Σκέπτομαι να πάω στο Τεχνικό Επιμελητήριο - πήρα όμως τη λογίστριά μου, την είδα, της εξήγησα, και μου είπε χαρακτηριστικά:
"αν θέλει να σε σκίσει, θα σε σκίσει - αυτοί που κάνουν ελέγχους, αν θέλουν, μπορεί να γίνουν οι χειρότεροι που μπορεί να φανταστείς".
Οπότε και γω, άλλη δουλειά δεν είχα (!) προσπαθώ να θωρακιστώ:
καταστρώνω σχέδια, φαντάζομαι τις επόμενες κινήσεις, και τέτοια.
Από την Πέμπτη δε χαμογελάω. Έχω κλείσει τις πύλες μου και οργανώνω την ενδεχόμενη μάχη. Και δεν είναι και πολύ ευχάριστο.
Τέλος πάντων. Δε μασάμε. Το πολύ πολύ, είτε δικαστικά, είτε πληρώνουμε ό,τι είναι και γειά σας. Είμαι σκληρός σε αυτό.
Απλά έχω χάσει το χαμόγελό μου τώρα που κάνει ωραίες λιακάδες.

James Turrell - Goldstein Skyspace/Roden Crater Project

http://vimeo.com/5929848
Αφήστε τις ρίγες, κλέψτε ένα 20λεπτο και μπείτε να δείτε κάτι που θα σας κάνει πιο ευτυχισμένους

Ριγέ

Νομίζω η ζωή μου είναι ριγέ.
Σίγουρα δεν είναι πουά, δεν έχει μπλε και πράσινους κόκκους.
Ριγέ όμως είναι.
Η μία ρίγα εναλλάσεται με μιαν άλλη -
οι ρίγες είναι ανισοπαχείς και πολύχρωμες.
Αυτό που δεν είμαι σίγουρος είναι
1. γιατί δεν είναι ίσιες
2. γιατί δεν είναι παράλληλες
Πού είναι ο Μάουριτς Κορνέλλιους (Έσερ - ο-ε-οοοο;)

Creative Rekla!

Μετά την Πρωτοχρονιά, ξανάκανα διακοπή την καθαρηδευτέρα και μετά σήμερα.
Απολαμβάνοντας την ηρεμία της απολαυστικά νωχελικής συννεφιασμένης κυριακής έφερα με κούριερ τους Dire Straits να μου τραγουδήσουν όλα τα Tunnel of Love, Private Investigations όσο εγώ απολάμβανα τσουρεκάκι με μέλι ενώ σε κατάσταση ημι-αμόκ σκεφτόμουν ένα σχέδιο φωτιστικού με καπέλα που να κρέμεται από ψηλά στα 4 μέτρα. Τινάχτηκα απ' το κρεββάτι (μετά από σούπερ πρωινό με μπόλικο μέλι - αρκούδος ων) πήγα στη ντουλάπα, βρήκα ένα παλιό καπέλο, το πετσόκοψα, τού βαλα ένα ντουί και το δοκίμασα (αυτήν την εικόνα σας την κάνω πάσα, ένα δύο και γκολ). Δεν έδειχνε πολύ ωραίο. Μετά την έπεσα στις γλάστρες - φαντάστηκα το φωτιστικό μου με γλάστρες κρεμάμενες. Χαμός. Η μισο-ϋπνηλία της κυριακής όμως επικράτησε. Παράτησα και τις γλάστρες, μάζεψα ντουί και πετσοκομμένα καπέλα και διάβασα τα design - o - περιοδικά που είχα μαζέψει τόσο καιρό. Με τη συνοδεία έξτρα ντάμπλ ελληνικού καφέ με κάρδαμο (καταραμένη αίγυπτος και μαρόκο, σας λατρεύω ακόμα...) γλάρωσα και πάλι στο κρεββάτι.
Λιώνοντας την υπέροχη βαρεμάρα, ξανασηκώθηκα (!) να πάω να πω μια καλημέρα στα ντραμσάκια μου. Ηλεκτρονικά γαρ, απέφυγα να ξυπνήσω το Σύμπαν (να μη συνωμοτήσει εναντίον μου). Οίστρος, μανία, ίδρως, γδύθηκα (δεν μπορώ να παίζω ντραμς μπαμπουλωμένος) και μετά από καμιά ωρίτσα είπα να μη μείνω στο καρεκλάκι μου αλλά να κάνω και λίγο οικονομία δυνάμεων. Monday, Bloody Monday...
Πήρα τηλέφωνο το Gillan/Glover/Blackmore/Paice/Lord και πέρασαν μια γρήγορη από Χαλάνδρι (!). Γουάτ δε φάκ αρ γιου ντούινγκ ιν μάϊ χάος; Γουί άρ Deeeeeeep Purpling! απαντήσαμε με τά boys και αρχίσαμε τις καθαιρέσεις τοιχοποιίας μέχρι πεδίλων θεμελίωσης.
Αφού εδιώχθησαν άπαντες λόγω προχωρημένου σταδίου βαβουρίασης εκ χαλανδρίου, την έπεσα στο λαπτοπάκι μου για κάτι ήσυχο.
Προς το παρόν απολαμβάνω τον πλούσιο καναπέ μου (η δεύτερη home αξία meta to krevati) αναμένοντας αδελφάκι μικρό και ζουληχτερό εκ Γηραιάς Αλβιόνας να δούμε πως μοιάζουμε ο καθένας (έχουμε καιρό να βρεθούμε).
Το μικρό αδέλφι ήταν Μόσχα και Α.Πετρούπολη (άνω πετρούπολη;) πρόσφατα με πομπώδες κονκλάβιο εκ Victoria and Albert Museum να πάνε, λέει, να βρούνε, λέει, θησαυρούς ρώσικους να τους εκθέσουν λέει, στο Λοντίνο λέεεεεει μπας και πάει κάνας φουκαράς να τους δει πως γυαλίζουνε.
Διασκεδάζω προσπαθώντας να φανταστώ φάτσες αστικές με μάτια γουρλωμένα έμπροσθεν καλά ασφαλισμένων προθηκών μουσείου Αλμπέρτου και Βικτωρίας να οραματίζονται χοντρο-Ρωσίδες και μουσάτους Τσάρους να φοράνε φανταχτερές Κοτρώνες στας χείρας.
Hey Joe, I'm'gonna shoot my lady τραγουδάνε από ο δρόμο οι Πέρπλ διασκευάζοντας Jimmy (Hendrix - όχι Page, αυτός είναι από άλλη Κυριακή).
Γλυκές παραισθήσεις μουσικής και εικόνων με σαγάκι του βουνού (για να μη ρωτάτε τί πίνω και δε σας δίνω) απολαμβάνω και σας μεταλαμπαδεύω με αρμονική ευτυχία.
Hush !

VARIEMAI FRIHTA

Αιφνιδιαστικά αναπήδησε η ανάμνηση
αυτού που ενίοτε μουντζουρώναμε στο θρανίο μας
Variemai Frihta
Θέλω απλά να μείνω στο κρεβάτι μου
(και εννοώ στο σπιτάκι μου με το σπιτάκι μου αγκαλιά)
όχι εδώ
στας κερκύρας

O Πλάνητας

Συνήθως η κριτική σε μια φωτογραφία περιορίζεται στο αισθητικό αποτέλεσμα που εκδηλώνεται μέσω της εικόνας.

Θα μοιραστώ μαζί σας λοιπόν μερικές ωραίες εικόνες:

Ο Γιάννης έχει μπει μέσα στην μπανιέρα, και εγώ του λέω να κρατήσει το μέτρο για να μπορούμε να πείσουμε ευκολότερα τους Δύσπιστους για τις δυσκολίες που θα έχει η αγορά κρυστάλλων για τα 242 δωμάτια που θέλουν. Τάχουμε φτύσει τελείως. Πέντε λεπτά μετά, χύμηξα στο γραφείο του δ/ντή, βρήκα μια σακουλίτσα, την άνοιξα, είχε μια μπουγάτσα μέσα, την έφαγα με λαιμαργία και του είπα: "Κωστή, σούφαγα τη μπουγάτσα - έπρεπε να επιβιώσω!". και σκάσαμε μαζί στα γέλια. Σε 30' πετούσα και έπρεπε να φύγω άμεσα. Η διαδρομή για το αεροδρόμιο είναι 20' (από Αγ.Γόρδιο). Είχε ωραίο δειλινό.

Κόνφερένς για το πού θα πάει το Beach Bar, πώς θα αποχετευτεί, και πώς θα φτάσουν στην άμμο τα μηχανήματα και τα υλικά. Καταρχήν δε βρέχει - μεγάλη ιστορία για Κέρκυρα. Ο Τζοβάνι, ο φοβερός μάστορας ειδικευμένος στις αποδράσεις: αν χρειαστεί, θα κολυμπήσει στην Ιταλία! 45 λεπτά κουβέντα για το πόσα σκατά μαζεύουν οι τουαλέτες της παραλίας και πως θα τα διαχειριστούμε - η κρυφή μαγεία της τέχνης. Σκατά σπουδές!

'Ημουν στο χείλος του τέννις που έχει πάθει καθίζηση, και που οι πελάτες θέλουν να αποκατασταθεί με σάλιο για να είναι οικονομικότερο. Χτύπησε το τηλέφωνο, και κάποιος (άγνωστος) μου είπε ότι θέλει να του κάνω δουλειά. "Δεν προλαβαίνω για κάνα δίμηνο" του είπα, και μου απάντησε σε ακαδημαϊκά ελληνικά: "Καλά, μαλάκας είσαι; Σου δίνω δουλειά και μου λές όχι;". Το τηλέφωνο ΔΕΝ προσγειώθηκε στη θάλασσα. 'Ωρα 05.45. Κοιμάμαι στο Corfu Palace και ένας ΗΛΙΘΙΟΣ παίζει στο διπλανό δωμάτιο με το κινητό του και δοκιμάζει μελωδίες. Ξυπνάω και, εκνευρισμένος, απαντάω σε καμιά 10αριά εμαιλ σε Χαρτογιακάδες που μου είχαν σπάσει τα νεύρα την προηγούμενη ημέρα. Ο ορισμός της αγνής απόλαυσης όσο σκεφτόμουν τα μπλάκμπερί τους να κουδουνάνε πρωινιάτικα. Μια υπέροχη ανατολή, και σας ορκίζομαι ότι έρχεται η άνοιξη. Η θάλασσα μύριζε άνοιξη.Ο Μήτσος ο Σιδεράς μας δεν έχει βγάλει δημοτικό. επιμένει να με αποκαλεί "Κύριε Χάρη" και είναι μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια. Προσωπικά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να υπολογίσει και κατασκευάσει τα πάντα (έχει και ένα δικό του τρόπο να σχεδιάζει - μουντζουρώνει το χαρτί και κατά ένα περίεργο τρόπο όλα δείχνουν απίστευτα παραστατικά) με ακρίβεια χιλιοστού. Συζητούσαμε αν δυό κούκοι φέρνουν την άνοιξη και πού μπορούμε να βρούμε άλλους κούκκους.

Μπας και έχετε ακούσει τίποτα;
Lonely Planet

'Ωρες

Συνήθως:
06.50
13.30-14.30
21.00
23.17

Τελευταία:
05.50
21.30
23.17

Τόσο Καλά.
Δε-Τρ-Τε: Τρέξιμο, τσακωμοί, μαστίγωμα, πυκνοί καπνοί...
Πε-Πα: Ο Γύρος του Νησιού με Checklists + Emails
Σα-Κυ: Δύσκολο-απολαυστικό. Γουστάρω.
Θα το ξανάκανα, ίσως λίγο πιο light.

Οι Λυτρωτές - ένα (νέο;) σύνδρομο;

Ανοίγω εχτές το βράδυ την τηλεόραση (μαύρη νά ταν η ώρα - μου ανέβηκε η πίεση στο 500) και αρχίζω ένα σύντομο ζάπινγκ.
Τσούπ - φάτσα κάρτα η Βίκη Τέτοια, αυτή η "Κυρία Επιθεωρητής" ξενοδοχείων. Σουλούπι (σχεδόν) ίδια ο Κλουζώ, υπόσχεται να σώσει επιχειρήσεις.
Με μια συνταγή που ανακατεύει τηλεοπτικό χιούμορ (ναι, ναι, ξέρετε ΑΚΡΙΒΩΣ τί εννοώ!) με μια ποικιλία ειρωνίας και προσβολών, "βάζει τους ιδιοκτήτες στη θέση τους".
Αντέχω μερικά δευτερόλεπτα.
Όχι ρε πούστη μου...(αναφωνώ σε άπταιστα ακαδημαϊκά νεοελληνικά), και πιέζω το πλήκτρο με ένταση.
ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΡΗΜΑΔΟ-ΚΑΝΑΛΙ
Τσούπ - φάτσα κάρτα ο Οικονομο - Τέτοιος, αυτός που επισκέπτεται (όλοι επισκέπτονται; γιατί; πλανώδιοι είναι;) οικογένειες, τους ενημερώνει για το πόσο χάλια είναι η οικονομική τους κατάσταση, και, ως δια μαγείας, υπόσχεται να σώσει οικογένειες.
Χωρίς δεύτερη κουβέντα,
Τσούπ - φάτσα κάρτα η ελληνίς Extreme Makeover - και εδώ δεν ταιριάζει ακριβώς το "driveeeeeer, moooove that truuuuuuck!!!!". H τύπισσα εδώ είναι άψογη. Γκρο πλαν στη γιαγιά-σε-απόγνωση, και υπόσχεται να σώσει σπιτικά.
Το κουμπί πατιέται με πίεση, με δύναμη, με από-γνωση, απο-γοήτευση, αλλά πάντα με απο-φασιστικότητα.
Τσούπ, τσουπ ,τσουπ, και...
όλοι σώζουν. Σώζουν αλλά προσβάλλουν. Ειρωνεύονται και το φχαριστιούνται, ειρωνεύονται και μας πέφτουν τα πατατάκια απ' τα γέλια, ειρωνεύονται και πουλάνε σαν τρελοί.

Η Βίκη σώζει ξενοδοχεία
Η κυρα-τέτοια σώζει σπιτικά (αφού τα ρημάξει στο καρακιτσαριό πρώτα)
Ο οικονομο=Παπάρας σώζει λεφτά
Ο Μποτρίνις σώζει εστιατόρια
Ο Λαζόπουλος σώζει τη χώρα

Τύφλα νάχει ο Ζούπερμαν!
Εμείς δε σωζόμαστε με τίποτα.
Λοιπόν, το πήρα απόφαση: τέρμα η Μπούρδουλου (για τους παλιότερους). Αποσύρεται.

Η ώρα των γιαγιάδων!

Δε θυμάμαι αν σας το είπα, αλλά παρόλο το χαμό δουλειάς προσπαθώ, έστω μία φορά την εβδομάδα, να πηγαίνω πισίνα. Διάλεξα την πισίνα να είναι κοντά σστο γραφείο, οπότε εκεί, κατά τις 12.30-13.00, εξαφανίζομαι για μιά ωρίτσα και ...τσούπ! μπλούμ!
Έτσι και εχτές.
Φοράω το σκουφάκι μου (υποχρεωτικό), τα γυαλάκια μου, και λικνίζομαι ταχέως (μη φανταστείται μπρατσάκια, κουλούρες και τέτοια - τα κουβαδάκια μου τα έχω αφήσει στο γιαπί).
Και καθώς κολυμπάω, συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι μεταξύ 6-7 γιαγιάδων.
΄Ωριμες κυρίες στη χαρωπή ηλικία των 65-70-και άνωωωω!
Δε λέω - δεν έχω τίποτα με τις γιαγιάδες, αλλά, μόνο γιαγιάδες;
Δεν είμαι γιαγιο-φοβικός, αν και ξέρω πια ότι έχω μια ιδιαίτερη πέραση στις γυναίκες άνω των 50... (η καλή μου πέρσι ήθελε να με "ωθήσει" στο να κάνω "παρέα" με το αζημίωτο!!!).
Με τα σκουφάκια τους βέβαια. Θα ξέρετε ότι τα σκουφάκια των γιαγιάδων ανήκουν σε ξεχωριστή κατηγορία: τα "γιαγιαδέ", συνήθως με λουλουδάκια, ανάγλυφα, κλπ.

Αισθάνθηκα προς στιγμήν σα σε ταινία του Χίτσκοκ!
Τέλος πάντων. Ομολογώ ότι με γλυκοκοίταζε και ένα "ώριμο κορίτσι", εκεί, γύρω στα 50+ και όλο έμπαινε μπροστά μου με αποτέλεσμα να κάνω διαρκώς παράκαμψη στη διαδρομή μου.
Αν υπήρχε υποβρύχια κάμερα, θα σας έδειχνα σκηνές από ένα μάτσο γιαγιαδίστικα ποδαράκια να κάνουν γυμναστική και να "περπατάνε" μέσα στο νερό.
Πώς είναι η ρυθμική γυμναστική νερού; ε, καμμία σχέση!

Την καλημέρα μου! Μπονζούρ σε όλους!

Εξαγριωμένα ελκυστική

Μικρός έμενα στη Ν.Σμύρνη, στο πατρικό μου.

Άν έκανα πάνω από 15 μέρες να δω θάλασσα, τρελλαινόμουν - έπαιρνα το τρόλλεϋ (#10 τότε) και πήγαινα στο Φάληρο να περπατήσω, να δω θάλασσα, ν' ανασάνει η ψυχή μου.

Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, κάθε 3-4 μέρες είμαι κοντά στη θάλασσα.

Ο Σ., ένα μεγάλο κέρδος του νέου πρότζεκτ, μια επιβεβαίωση ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, έβγαλε αυτήν τη φωτογραφία: θάλασσα εξαγριωμένη, βίαιη.

Ελκυστική, θα προσέθετα...

Του ζήτησα να μου στείλει λοιπόν με εμαιλ κάποιες οικοδομικες λεπτομέρειες, και ,μεταξύ άλλων, έλαβα και τούτο...

Θα αποφύγω τους -περεταίρω- πλατυασμούς.

Απόλαυση χειμερινής, γοητευτικά οργισμένης Θάλασσας-Γυναίκας.

Αναταράξεις!

Μια χούφτα νέα έχω απλά να σας πω:
Αυτός ο καιρός περνάει με εμένα να πετάω επάνω από τα σύννεφα.
Χαζεύω σαγηνευτικές ανατολές και δύσεις, συναρπαστικές γεμάτες καταιγίδες.
Ο ήλιος, είτε δύει, είτε ανατέλει σου κόβει την ανάσα πάνω από τα σύννεφα.
Η Ελλάδα είναι πράγματι πολύόμορφη όταν τη βλέπεις από ψηλά.

Πλατσουρίζω σε λάσπες γιαπιού
και χαμογελάω σα μικρό παιδί που βλέπω τα σκίτσα μου να γίνονται πράξη.
Γκρεμίζουν, χτίζουν, αλλάζουν, μπογιατίζουν...
Έχω γνωρίσει και κάποιους ανθρώπους που αξίζουν πολλά - είναι λυτρωτικό να βλέπεις ότι υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους αξίζει να επενδύσεις. Δυσεύρετοι, αλλά υπάρχουν.

Ξυπνάω νωρίς, πετάω, τρέχω πάνω - κάτω, βγαίνω για γρήγορη έξοδο, συνήθως γλαρώνω και ξεραίνομαι πάνω στο τραπέζι.
Ακούω διάφορα σχόλια σαν "χάνεις τη ζωή σου με τη δουλειά".
Αυτή ΕΙΝΑΙ η ζωή μου: δημιουργική, με προκλήσεις και τόλμη, με δύναμη και αποφασιστικότητα.
Ναι- θυσιάζω και ρισκάρω πράγματα γι αυτό,
Και τίποτα δε χάνεται.

Και δε με πειράζει που έχασα τη γιορτή μου στο τρέξιμο,
όλους τους φίλους που προσπαθούσαν να μου μιλήσουν
Σας έχω το νου μου.

Και πράγματι, γουστάρω που έκανα ένα μικρό διάλειμμα σπίτι μου
(έστω για ένα διήμερο)
να δω κι εσείς πως είστε. Να είστε καλά!
Στο επανειδείν. Την καλημέρα μου.

Πάρτυ μασκέ, σε τέσσερις προτάσεις

Έν τάχει:
Πρώτον:
Μια εξήγηση που δεν είναι δικαιολογία: εξαφανίστηκα γιατί μου χάλασαν τον κομπιούτορα οικίας.
Δεύτερον:
Δεν πρόλαβα να μεριμνήσω για το πάρτυ μασκέ που με κάλεσε ο Μάικλ Τζάκσον στην Κω.
(ο συγκεκριμένος Τζάκσον είναι φοβερός τύπος!)
Τρίτον:
Χρώμα σημαίνει ακόμα φιληδονία στα ιαπωνικά, άκουσα.
Τέταρτον:
έχει πλάκα να γδύνεσαι κα να πέφτει κονφετί απτα ρούχα σου.
Πέμπτον (πρόταση μπόνους):
Στην αρχαία ρώμη, οι άνθρωποι με μπλε μάτια δε θεωρούνταν ευϋπόληπτοι.

Ξέχασα να πάρω μαζί μου τα κερατάκια μου.

Χουζουρέματα

Χουζούρι
Τζαζ, νωχελική, ζεστασιάρικια, κουζουλή και χαδιάρα
σκέψεις για την πένα μου που θα προσθέσω μελάνι
τα cd που θα μπουν μετά
χωρίς πρόγραμμα
χουζουρέματα
λίγη Nina Simone,
αγκαλιά

Πατέ ελαφιού με σως καραμελωμένου μπαλσάμικου, ή αλλιώς: οι επίδοξοι γκουρμέδες

Γεμάτος κέφια τον τελευταίο καιρό, σε σχετική απόσταση από τον Η/Υ και με αφορμή κάτι σχόλια του αγαπητού συναδέλφου GGKB μου ανασύρεται η απορία που είχα τελευταία:

Γιατί έχει γίνει τόσο πολύ της μόδας η ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΕΝΗ μαγειρική τελευταία;
Όλοι δηλώνουν γκουρμέδες, κοινώς γευσιγνώστες, κάτι σαν υπο-παρλιάροι και όπου κι αν ανοίξεις την τηλεόραση, μαμαλακίζονται παταγωδώς.(μη με παρεξηγείτε - η λέξη προκύπτει από το Μαμαλάκη-ον και μετασχηματίζεται από ουσιαστικό σε ρήμα όπως ακριβώς το "γκούγκλ" (ουσ.) γεννάει το "γκουγκλάρω" (ρημ.))
Βλέπεις κάτι τεράστιους πάγκους με τεντζερικά παντώς καιρού και τους Επίδοξους τε και Φιλόδοξους μαφείρους να καταπιάνονται με οίστρο, ωσάν εκείνη την καημένη τη μάγισσα στο Robin Hood με τον Κέβιν Κόστνερ - θυμάστε το κόλπο με το σάλιο, το νύχι και το αίμα στο τηγάνι;;;;
Παλεύουν λοιπόν να φτιάξουν πατέ ελαφιού (!) με σως τάδε , κλπ κλπ. Τρώγεται δηλαδή αυτό; Όσο πιο δύσκολο και επιτηδευμένο τόσο ωραιότερο;
Παντού τα ίδια.

Επανέρχομαι στο συλλογισμό:
Γιατί όλοι μαγείροι βρε αδερφέ;
Έθνος μαγείρων, μπαλαδόρων και τραγουδιάρηδων.
Μήπως να κάνουμε και ένα X-Factor που να κάθονται διάφοροι βλαμμένοι σε πάγκο με τα λάπτοπ φάτσα τα πολύχρωμα (ποτέ δεν κατάλαβα τί σκατά τα κάνουν τα λαπτοπ εκτός από αρνητική διαφήμιση) να αναρωτιούνται αν έχεις "το στίγμα του καλού μαγείρου";

Μου θυμίζει την Πολίτικη Κουζίνα. Εντάξει. ωραίο ήταν. Καλό το εύρημα με τα αστρολογικά πιπέρια, έξυπνο. Τώρα πάμε πάλι να ξεπουλήσουμε ό,τι μας ξέφυγε. Πάμε σε άλλη κουζίνα.

Παιδιά, συγνώωμη, σας αφήνω επειγόντως, κλείνω την ανάρτηση γιατί μιλάω, μιλάω και μου άνοιξε η όρεξη, πάω να φτιάξω κάτι να τσιμπήσω, άντε γειά!

Μπλούμ!

Αρχίσαμε πάλι.
Έβαλα το σκουφάκι μου,
φόρεσα τα γυαλάκια μου,
και πήγα για βουτίτσες!
Η καλή χρονιά απ' την αρχή φαίνεται.
Μπλούμ!
(και δεν πήγα στον πάτο απ'τα πολλά μελομακάρονα)

Da Capo Projects

και μετά μας έλεγαν στο Πολυτεχνείο για τις σπουδές, τα βιβλία, την ποιότητα, την Αρχιτεκτονική, και άλλες πατάτες.
Καταρχήν ποιά αρχιτεκτονική; Για όλα αυτό ισχύει. Τί δηλαδή;
Ποιές σπουδές και πράσινα άλογα;
Οι δουλειές ψήνονται στο Da Capo με ένα espressaki. Εκεί είναι που κλείνουν όλα.
Έτυχε να περάσω απέξω το πρωί ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ.
Και πέτυχα γνωστούς "κάτσε μαζί μας που συζητάμε για ένα project, κλπ."
Δεν έκλεισε τίποτα, αλλά φάνηκε το πράγμα.
Καθίστε εσείς να βουρλίζεστε στα βιβλία και τα papers.
Μπούρδες.
Θέλετε δουλειά;
Πηγαίνετε συχνά για καφέ!
(και, καλού κακού, ας κρατάτε και ένα τευτέρι να σημειώνετε...)

Βούδα Πέστη

Είχα χρόνια να περάσω έτσι καλά!

Τα κάναμε όλα, πήγαμε παντού, οι συνθήκες καλές, αλλά με την τέλεια διάθεση που είχαμε όλα πήγαιναν καλύτερα από προγραμματισμένα.

Αφού, να φανταστείτε, νομίζω ότι είμαι εγώ που χορεύω εκεί πάνω στην οροφή!

Όπερα,

βρώμικα νόστιμα λουκάνικα στους δρόμους

οδήγημα στην ουγγαρέζικη εξοχή

χιόνια, ήλιος και βροχή,

μεσαιωνικά χωριά και μπόλικο μπαρόκ,

Imre Makovecz και Odon Lechner

(αγαπημένα διεστραμμένοι αρχιτέκτονες)

μπαράκια με ροκ και χορωδιακά κάλαντα live και καπάκι bach (!),

γλυκό πριν και γλυκό μετά,

μπύρες και αποστάγματα (!) στην αγορά

Πλούσιες, απολαυστικές συζητήσεις για την εξέλιξη της Art Nouveau σε Sezession και αργότερα σε Art Deco...

τη γέννηση του μοντερνισμού στην Ουγγαρία του 1896

530 φωτογραφίες και 4 βίντεο.

Φλερτάραμε αχόρταγα με κτίρια και χώρο, με το Γαλάζιο Δούναβη και

χαϊδέψαμε στοργικά τις μέρες μας
απελευθερώσαμε τις ζοφερές μας φαντασιώσεις

Βασικά, δεν έχω λόγια.

Έχω εικόνες.

Ήδη εκστασιασμένος, προετοιμάζω μία Βιέννη με μπόλικο Otto Wagner, Josef Olbrich , Josef Hoffmann, Adolf Loos, Hans Hollein, Coop Himmelblau, Gustav Klimt, Egon Schiele, κλπ.

Με κέφι και καρδιά ταξιδιάρικια

Βλαμμένων Πράξεις

Έχω να μπω στο Blogger καιρό.
Δεν έχω διαβάσει κανένα ποστ για καιρό.
Παρόλο που έχω ιδέες, δεν έχω όρεξη να γράψω -

Έχω όμως μια απορία (αμάν πια αυτές οι απορίες):
Γιατί τα τελευταία 7-8 χρόνια έχει γίνει της μόδας αυτή η σύνταξη:

Ελλήνων γεύσεις
Αρχαίων γεύσεις
Κουζίνας εγκώμιον
κλπ;;;;;;

δεν ξέρω πως ονομάζεται αυτή η σύνταξη στη γλώσσα των φιλόλογων, όμως αντιλαμβάνομαι ότι είναι αρχαιοπρεπής και εικάζω ότι στην εποχή μας, ο κόσμος επιχειρεί να προσδώσει επίφαση επισημότητας, γευσιγνωσίας, κτλ χρησιμοποιώντας την.

Κλείνω σχολιάζοντας:

Μπούρδας εγκώμιον
μαλακίας σχόλιον
Ηλιθίων τε και βλαμμένων πράξεις.

Απλά η πολλή βλακεία κουράζει (χριστουγεννιάτικα)
άντε, γειά σας.
Ελπίζω να είσαστε όλοι καλά.

Instructions Manual

Μου φαίνεται έχασα το εγχειρίδιο χρήσης για τη ζωή μου αυτές τις μέρες.
Δεν έβρισκα την ταυτότητά μου προχτές.
Ευτυχώς είχα διαβατήριο.
Για πούυυυυ;
Μπορώ να τα κατεβάσω από κάπου?
(απ το δέντρο; λέτε νά χουν ανέβει τόσο;)

Μπούρδουλου

Ήρθε η στιγμή.
Θα σας μιλήσω για τη Μπούρδουλου.
Αααα, όλα κι όλα - μην αγχώνεστε. Μπούρδουλου είναι η τηλεόρασή μου. Δεν ξέρω τί έχει πάθει, αλλά όταν κάνω να την ανοίξω, ανοίγει, με κοιτάει, βάζει τα γέλια και κλείνει. Μετά από 1-2 δευτερόλεπτα, ανοίγει πάλι μόνη της. Και ξανακλείνει. Καλό;
Αυτή η δουλειά γίνεται κάθε φορά 15-20 φορές συνέχεια, χωρίς υπερβολή. Στο τέλος, υπακούει τον αφέντη της. Μένει ανοιχτή.
Ο Γιάννης μου είπε ότι ο μετασχηματιστής (;), με την τάση (;;;!!!) που ;;;;
Δεν πολυκατάλαβα.
Και όταν ανοιγοκλείνει, κάνει ήχο. Σα λαμπάκια. Μπού-ρδου-λου!
(κατά το γνώριμο ακαδημαϊκότερον "μπλιπ-μπλιπ" ή "πίου-πίου")

Σκέφτομαι να τη στείλω σπίτι της (την Μπούρδουλου), ή έστω εκδρομή στον ηλεκτρολόγο να ρθεί στα ίσια της.

Μπάζο;;;;;;;;

"Μπάζο, πάω για κατούρημαααα",
λέει μια μαθήτρια στην "κολλητή" της, μπροστά μου.
Χαμογελάει, και φεύγει. Απλά και εντελώς ανενδοίαστα.
"Καλά, ρε μαλάκα, ΟΚ", απαντάει η άλλη.
Τα κοριτσάκια σαν τα κρύα νερά, 19-20 χρονών, μάλλον νοστιμούλια, θηλυπρεπή, μια χαρά.
Εγώ, άφωνος.
Ως καθηγητής που το ακούει, άφωνος.
Ως άντρας, άφωνος.
Καλά, εντάξει, δεν είμαι 19 πλέον.
Πως έχουν γίνει έτσι οι πιτσιρίκες;
Είμαι τόσο πίσω;
Και να διευκρινίσω (προς αποφυγή παρεξηγήσεων) ότι ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είμαι πουριτανός!

Καστέλλα - the game is over...

Περάσανε 4 χρόνια φριχτής αγωνίας, από αυτά που δεν αποτιμώνται με τίποτα.

4 χρόνια με αρκετούς πολέμους, αντιπαραθέσεις και κούραση.

Κάποιες φορές που ήμουν σίγουρος ότι θα καταλήξω με καρκίνο.
4 χρόνια που δεν κοιμόμουνα ήσυχος.
Εγώ, αφάνταστα επίμονος, πεισματάρης και ξεροκέφαλος, δεν τα παρατούσα με τίποτα.

Και τώρα τελείωσε. Και τελείωσε αναίμακτα και καλά.

Πήρε την άδεια λειτουργίας εχτές.

Σκέφτηκα να ανάψω λαμπάδα,να τρέξω ουρλιάζοντας από τη χαρά μου στη Βασ.Σοφίας, σκέφτηκα διάφορα.

Σας δίνω μία σύντομη περίληψη, μπας και σας διαφωτίσω.

Διατηρητέο νεοκλασικό. Δεν είχα μέχρι τότε αντιμετωπίσει τέτοια περίπτωση.
Δυσκολίες βασικές...

Το έργο ξεκίνησε, 2 χρόνια στο ΥΠΕΧΩΔΕ - άδεια με ΦΕΚ από τον υπουργό.

Λίγες εικόνες:Πριν

Μετά Η θέα μέσα από το κτίριο

Η θέα από το δώμα

Τελικά, το μαγαζί είναι άψογο, σε σούπερ-θέση στο μικρολίμανο, μέσα αυτοματισμοί παντού, κουφώματα που περνάνε έξω τα φορτηγά και δεν ακούς κίχ, φα-ντα-στι-κό φαγητό...

Όλα καλά! Άντε, και καλό καφέ (και κάνει και καλό ο άτιμος...)!

Πυγοραπισμός

Την ώρα που την πληκτρολογούσα, αναρωτήθηκα αν υπάρχει στο google.
Και δεν υπήρχε. Δεν υπήρχε, και ας είναι από τις παλιότερες λέξεις.
Σηκώθηκα, φανερά προβληματισμένος, και κατέφυγα στον παράδεισό μου.
Ο Μπαμπινιώτης δεν την έχει. Γουρλώνοντας τα μάτια μου (με απογοήτευσε;), έπιασα στα χέρια μου το Φυτράκη. Ξεφύλλισα ξεφυσώντας, ώσπου... τίποτα.
Έλα ρεεεεεε. Ε, καλά, θα δω και το βαρύ πυροβολικό.
Ο Σταματάκος, βαρύς στο χέρι μου, ΤΙΠΟΤΑ!

Και σας ρωτάω: εσείς γνωρίζεστε με την εξαίσια τούτη λέξη;
Γιατί εγώ φλερτάρω αρκετά μαζί της.

Χουζούρεμα "Αρχιτεκτονουά".

-Ωραίο αυτό. Από το Brava casa?
-Casa Viva.
-Τί μαλακία. Στη σχολή δε μας άνοιγαν τα μάτια και είχαμε φλομώσει στις μπετουδιές.
-Πανάκριβο όμως.
-Εεεεε, Damask - τί περιμένεις. 300 € το τετραγωνικό. Βρές εσύ τον πελάτη και πες μου να τον κυνηγήσουμε με το ντουφέκι!
-Υπάρχει κι άλλη εταιρεία.
-καλά. με πόσο: 200€; ΄΄Ελα μωρέ, μας έχουν πρήξει με τα μίνιμαλ. Βαρέθηκα. Ακόμα και η βρακοράφτρα, ο "nikos", το γύρισε στο ντιζάιν. Ξεπουλημένο και το ντιζάιν. Και όλοι τα ίδια: deck, minimal, beton, σιδηροκατασκευές...
-Τέλειωσες;
-Γιατί;
-30 €.
-Μόνο; Πλάκα κάνεις. Τοποθετημένο;
-...
-Πού; Ποιός το φέρνει;;;;;
-Αν δεν είμασταν και εμείς οι διακοσμήτριες, εσείς...
-ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ; ΤΙ ΛΕΣ ΠΑΛΙ - Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ, Ο FRANK LLOYD, ...
-να βάλω καφέ;
-Μμμμ (σκρουντ, ζντουπ. μουμπλέ-μουμπλέ, μμφφφφφ...)

Το σαββατοκύριακο είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για χαλάρωση.
Παύση εργασίας.
Να σκεφτούμε και κάτι άλλο εκτός από μαραγκούς και μπετατζήδες.
Γιατί το άλλο Σ/Κ είναι και η Xenia και δεν υπάρχει περίπτωση να τη χάσουμε!
Τί έλεγα;
Κάτι έλεγα.
Αααα, η χαλάρωση...ναί...

(πως την είπαμε την εταιρεία; μου δίνεις ένα μολύβι;
όχι αυτό! ξέρεις ότι προτιμώ των 2 χιλ. 2Β - Faber. Κλασικά)

Κακό ρήμα 1: "εξαργυρώνω"

Πήγα σε ένα τραπέζι εχτές.
Άνθρωποι που εξαργύρωναν τη σχέση τους σε φαγητό.
Επίπλαστη κοινωνικότητα καλοτυλιγμένη σε ακριβοφανές περιτύλιγμα

"πόσο χαίρομαι που ήρθες"
Εξαργυρώνεται πόσο;
Αν σου κάνω τη χάρη πόσο θα μου την ανταποδώσεις;

Εξαργυρώνω.
Εξαργυρώνω.
Εξαργυρώνω σε χρήμα/ χάρες/

Δούναι και λαβείν- ζωή ανταποδοτική.

Αν ζω, τί απόδοση έχει;
Να την αφήσω, τυλίξτε την παρακαλώ. Πόσο κάνει;
Αν σας πληρώσω σε δόσεις;

Μέσα παίζω ένα βινύλλιο των Deep Purple παλιό, σχήμα 1,
ειδικά η διασκευή του θεϊκού hey joe
και ο jon lord είχε ακόμα μεράκι.

μετά,
το εξαργύρωσε.

Ευγνωμοσύνη

Είμαι πολύ ευτυχισμένος γενικά, και πολύ χαρούμενος που κάποιοι άνθρωποι διαθέτουν ένα λεπτό (τουλάχιστον) από το χρόνο τους για να δηλώσουν την παρουσία τους και να σου πουν μια λέξη.
Είναι συγκινητικό να βλέπεις ότι υπάρχουν άνθρωποι.
Απλά.
Ευχαριστώ.

Είπαμε, έχω γενέθλια!

Αυτοδικαίως αφιερώνω τη σημερινή ανάρτηση στον εαυτό μου!

Βασικά είμαι πολύ ευτυχισμένος και ευγνώμων.
Παρόλες τις εκάστοτε δυσκολίες που , δε μασάμε, τις τρώμε για πρωινό, όλα είναι μια χαρούλα.

38 χρόνια σε αυτόν τον πλανήτη και

1. Συνεχίζω να αγαπάω τους ανθρώπους. Ξεκινάω από την παραδοχή ότι είναι καλοί μέχρι την απόδειξη του αντιθέτου. Πολλοί κάνουν το ανάποδο.
2. Συνεχίζω νε σοκάρομαι από τη βλακεία των ανθρώπων. Δεν έχω συνηθίσει τη βία, τη γυφτιά και τη γαιδουριά.
3. Συνεχίζω να θέλω να αγκαλιάσω όλες τις θάλασσες και όλα τα βουνά, όλους τους ήλιους και όλα τα φεγγάρια.
4.Βαριέμαι να δω τη ζωή σα λίστα για ψώνια (τυρί, ρύζι, καφέ, γάλα, καμπά)

5. Μάλλον το Μονικάκι έχασε το τηλέφωνό μου και δε βλέπω να με παίρνει ποτέ τηλέφωνο.
6. Μάλλον δε θα γίνω ποτέ χοντρός μαύρος τζαζ ντράμερ (μπορώ να το παλέψω όμως)
7. Μάλλον δε θα βρω ποτέ χρόνο να ασχοληθώ σοβαρά με τη μπλουζ φυσαρμόνικα

8. Θα συνεχίσω να έχω κέφια, γενικώς, και

ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ!

Θα κάνω όλα όσα θέλω να κάνω
Και εσάς σας φιλώ πολλάκις

Ίσως όχι.

Σκεφτόμουν μια ανάρτηση. Ήθελα να γράψω κάτι.
Συζητώντας με την Υφάλμυρη, μου λέει:

-"θέλεις..."
-"Όχι"
-"Σκέφτεσαι..."
-"Όχι"
-"Μα..."
-"Όχι"
-"Ίσως;"
-"Όχι"

Και, μοιραία, μου ήρθε στο μυαλό εκείνη η περίοδος που αμφισβητούσα τον τρόπο που απαντάει κανείς στο τηλέφωνο. Όπως πάντα, αντιδρούσα. Γιατί δηλαδή να σηκώνουμε το ακουστιικό και να λέμε:
"Παρακαλώ;" (τί παρακαλάς; γιατί παρακαλάς; μα , είμαστε καλά; θα κάτσω να παρακαλέσω; σιγά!)
"Μάλιστα;" (μάλιστα τί; γιατί μάλιστα;)
"Ναί;" (γιατί "ναί" και όχι "όχι")

Κάπως έτσι αποφάσισα να λέω "Ίσως".
Ντρίιιιιιιν!
-"Ίσως;"
-"!!!!!!!! Ορίστε;"
-"Ίσως, είπα"
-"Ίσως; γιατί ίσως; Ναί;"
-"Ναί, τί; Γιατί ναί;"
(κλικ) - κλείνει το τηλέφωνο.

Ντριιιιν!
-"Ίσως;"
-"αααααα, δεν πάμε καλά... Χάππυπέππερ, εσύ;"
-"Ναί"
-"Γιατί είπες "ίσως" πριν; Με κόλλησες"
-"Γιατί όχι;"
-"Έλα ντε... Πάντως δεν πάς καλά."
κλπ κλπ.

Αυτός ο διάλογος επαναλήφθηκε φυσικά πολλές φορές, και έκανα κάποιες διαπιστώσεις όπως:

1. Ο κόσμος νιώθει βολικά ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ στα πλαίσια δεδομένων και αποδεδεγμένων κοινωνικών συμβάσεων. Δεν μπορεί να κάνει ρούπι αν τον μετατοπίσεις ένα χιλιοστό πιο μακριά.
2. Ο κόσμος δεν έχει χιούμορ. Οι περισσότεροι εκνευρίζονταν σε εντυπωσιακό βαθμό. τελικά με τους περισσότερους έφτανα να τσακώνομαι.
3. Ο κόσμος, μάλλον δεν είναι αρκετός (the world is not enough - My name is Bond, James Bond)
4. Σίγουρα ο κόσμος αυτός δεν είναι ο δικός μου κόσμος. (ίσως να είμαι εξωγήινος, αλλά δεν είμαι σίγουρος - ρώτησα κάποτε τη μαμά μου και -δεν ξέρω γιατί- άρχισε να φωνάζει: "δεν μπορώ άλλο μ' αυτό το παιδί!!!!"

Για να κλείσω τον τόσο σοβαρό προβληματισμό μου, θα σας αναφέρω ένα σύντομο περιστατικό:

Είμαι πηγμένος στο γραφείο και χτυπάει το τηλέφωνο.
σαλταρισμένος, σηκώνω το ακουστικό και χωρίς να χάσω δευτερόλεπτο, χωρίς να αφήσω τον άλλον να μιλήσει, λέω κοφτά: "Είπα, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ!!!!" και το έκλεισα απότομα.
(σιγή ημίσεως)
Περνάνε 10 λεπτά. Ξαναχτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω. Παίρνω πολύυυυυ γλυκιά φωνή, και λεω "παρακαλώ;"
-"Έλα, Χαππυπέππερ, εγώ είμαι (η ξαδέρφη μου για δουλειά που κάναμε τότε). δε θα το πιστέψεις. Πήρα πριν από 10 λεπτά στο γραφείο, προφανώς μπλέχτηκαν οι γραμμές, το σήκωσε κάποιος και είπε ότι δεν είναι εδώ!!!! Μα είναι δυνατόν; Τρελάθηκε ο κόσμος... εσύ που ήσουν;"
-"Δεν ήμουν εδώ..."

Φιλιά σε όλλους! καλή εβδομάδα!

Childish Party

Για σας που έχετε παιδιά, είναι περίεργο ίσως να κάνετε παιδικό πάρτυ στα γενέθλια του παιδακιού σας και να σας έρχεται και κόσμος που δεν έχει παιδιά. Εκπλήσεστε με αυτά που εσείς θεωρείτε δεδομένα, την ταλαιπωρία, τις χαρές, και , όπως συμβαίνει σε κάθε περίπτωση που συναντώνται δυό διαφορετικοί κόσμοι, αυτός που θεωρεί εαυτόν "στο επόμενο στάδιο" καταφεύγει σε υποδείξεις, νουθεσίες, κλπ.

Από την άλλη, οι μη έχοντες παιδιά (είτε επειδή δε θέλουν προς το παρόν, είτε επειδή δεν έτυχε, είτε ο,τιδήποτε τέλος πάντων) βρίσκονται ξαφνικά σε ένα περιβάλλον που άπειρα μικρά ανθρωπάκια, τρέχουν, παίζουν, κλαίνε (το σύνηθες), λερώνουν και λερώνονται(σούπερ!), χασκογελούν και ενίοτε ξερνοβολούν ευθύς αμέσως.

Δύο κόσμοι. Ασύμπτωτοι.

Πέρασα καλά.
Χάζευα τα παιδάκια (μέσος όρος ηλικίας γύρω στα 2) - ανακάλυψα ότι είναι ιδιαίτερα χαλαρωτικό (αν δεν είσαι ο άμεσα ενδιαφερόμενος γονιός που τραβολογιέται άϋπνος στα χώματα) να τα παρακολουθείς. Ξεφεύγει το μυαλό σου.

Έγινα childish, ξεχείλισα από αγνό απολαυστικό παιδισμό, ξωπέταξα τα ξεθωριασμένα άμφια του ενήλικα και πέταξα άπειρα χρωματιστά μπαλόνια, φύσηξα καραμούζες και απόλαυσα παιδικό φαγητό με λουκανικοπιτάκια, πιτσάκια και κεφτεδάκια τηγανητά. Τούρτα με χρώματα και γλύψιμο στα διακοσμητικά χαζοσκυλάκια.
Όχι άλλοι σεφ και Μποτρίνηδες, εξυπνάκηδες και επενδυτές, καταστροφολόγοι και πολιτικάντηδες ερασιτέχνες.

Μόνο η μουσική δε μ' άρεσε.

Ειλικρινά. Προτιμώ τους AC/DC, κι ας γίνομαι childish, PARTY, party ρε, πάρτη!

Απαντήσεις

Χαζές απαντήσεις, χαζές αποκρίσεις,
σημαίνει χαζές ερωτήσεις.
Τόσο απλό, θεωρητικά όλοι το γνωρίζουν.
και συνεχίζουμε.
χαζές απαντήσεις,
χαζές απαντήσεις.
Απλά.

Η Πράσινη Απλώστρα

Η πράσινη απλώστρα, ή μήπως: Μια Πράσινη Απλώστρα;
Ποιά ιστορία περιμένετε να ακούσετε;
Οκ. Ό,τι πείτε. Πάμε λοιπόν.

Σάββατο σπίτι, άπλωμα. Τσάαααααακ!
Πάρτην κάτω την απλώστρα.
Πώς έσπασε, γιατί έσπασε - δεν έσπασε κιόλας, λύγισε, στράβωσε ανάποδα, κράαααακ!
Πάνε και τα πουλοβεράκια που αερίζονταν.
Στη βράση κολλάει το σίδερο.
Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω, ψιλόβρεχε.
Πάω στο Καρφούρ, κατεβαίνω κάτω, χαζεύω τις απλώστρες.
Γυρνάει μια κομψότατη πράσινη λαχανί απλωστρίτσα, χαριτωμένη,
μου κλείνει το μάτι. Δεν άντεξα.
Αδιάκριτα, αδιάκριτα τη χάζεψα απ' την κορφή ως τα νύχια.
Χωρίς να χάσω χρόνο σε περιττές λέξεις, την πήρα απ' το χέερι και φύγαμε αγκαζέ στο ψιλόβροχο.
Την πήγα σπίτι.

Και μόλις πήγε να πάρει θέση, ήταν σα στραβοκάνα, μπαταρισμένη και μισότρελη.
Τό ' να πόδι εδώ, τ' άλλο εκεί. Στραβά καθότανε, πήγα να την αγγίξω,
Μπααααααμ! Πάρτην κάτω!
Τα πήρα. έεεεεεεεε, όχι!
Τη βουτάω σφιχτά, πάρτην πάλι στο ψιλόβροχο, πίσω στη μαμά της στο Καρφούρ.
Καθώς πλησίαζα, με βλέπει η Κυριούλα υπεύθυνη καταστήματος, βάζει τα γέλια.
Μπαίνω μέσα με την Πράσινη στο χέρι και η Κυριούλα να γελάει.

-Καλά, πού το καταλάβατε ότι τη φέρνω πίσω;
-Να σας πω. καταρχήν αν βλέπετε έναν άνθρωπο στη βροχή σάββατο βράδυ με μια απλώστρα στο χέρι να κόβει βόλτες στο δρόμο, μάλλον κάτι τρέχει. (ε, ένα δίκιο τό'χει). Αφήστε που εδώ και κάποιες μέρες μας φέρανε λίγες απλώστρες, οπότε ζητήσαμε συμπλήρωμα και μας φέρανε αυτές τις πολύχρωμες που είναι λίγο ασταθείς. Τις βλέπει ο κόσμος, τις διαλέγει, και μετά τις φερνει πίσω.

Σάββατο βράδυ, και η Πράσινη Απλώστρα πήγε πίσω σπίτι, στη μαμά της. όπως της άξιζε.
Σάββατο βράδυ, και μια κανονική Απλώστρα ήταν στο χέρι μου...
Βροχή, και διασκεδάσαμε σπίτι.
Στήθηκε τέλεια. και τα ρούχα,τέλεια!
Με την Απλώστρα μου περάσαμε υπέροχα.
Σάββατο βράδυ.

Back In Black

Επιστροφή.
Μετά από αρκετό καιρό, καταφέρνω να κάνω αμιγές σαββατοκύριακο.
κατέβασα χειμ,ωνιάτικα, τα αέρισα, ανέβασα καλοκαιρινά, έφτιξα δωμάτιο, ντουλάπες, κουρεύτηκα,
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ!!!!!!
Αν σου λείψει κάτι, το εκτιμάς απεριόριστα.
Την προηγούμενη εβδομάδα τέτοια ώρα, είχα γυρίσει από Κέρκυρα (μετά από πτήση 3 ωρών αφού κάναμε γύρους πάνω από την πόλη και μας είπε ο πιλότος ότι δε μας παίρνει να προσγειωθούμε λόγω καιρού και γυρίσαμε πίσω) και από Κω, ξεψυχισμένος, ολοκληρωτικά. Την κυριακή κοιμόμουν όρθιος, ξαπλωτός, γενικώς.

Το πρώτο μου σαββατοκύριακο λοιπόν.
και μαζί με όλα, σκέφτομαι τα παιδάκια μου που δώσανε εξετάσεις. Αυτά που πίεσα, αυτά που σκεφτόμουνα, αυτά που χαμογέλασα, αυτά που πέρασα, αυτά που τα κάνανε μαντάρα, αυτά που έκοψα.
Για την ακρίβεια: δεν τα κόβω εγώ. Αυτά κόβονταο από μόνα τους. Αν κωλοβαράς ασυστόλλως και μετά πας να βγεις και από πάνω κάνοντας και λέγοντας εξυπνάδες, δε σε κόβει ο άλλος. εσύ κόβεις τον εαυτό σου.

Μπαίνω και χαζεύω τις αναρτήσεις σας. Κάποιες θέλω να τις συζητήσω εκτενώς, και δεν έχω το κουράγιο. Μπορεί αύριο.
Τέλος πάντων.
ίσως να είναι και ο χειμώνας που ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ ΟΤΙ ΗΡΘΕ.
Ήρθε. ήρθε. ήρθε για να μας θυμίσει ότι είναι σχεδόν νοέμβριος. Στις 18 έχω τα γενέθλιά μου.
Δεν προγραμμάτισα τίποτα, δεν ξέρω τίποτα.
Προς το παρόν, χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω. με τις χαρές σας, τις τσαντίλες και τις μαυρίλες σας, τα κέφια και τις δυσκολίες μας. Χαίρομαι.
Χαίρομαι γιατί είστε εδώ.
καλό σας απόγευμα.

Ανάρτηση

Να αναρτήσω, να μην αναρτήσω;
ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΑΝΑΡΤΗΣΩ (ανάποδα από το κατάρτι);
Να βάλω φωτό; μπαααα, δε βάζω φωτό.
να ψάξω το φόλντερ με τα σκίτσα; μπαααααα, προτιμάω κάτι φρέσκο.
να μιλήσω; μπαααααααα, δεν έχω ιδιαίτερα κέφια,ούτε κάτι να πω.
Τους χάζεψα όμως όλους σχεδόν, διάβασα τις δικές τους τις αναρτήσεις, μια χαρά.
να σκεφτώ μια εξυπνάδα; μπααααααα, δεν έχω λόγο.
πάντως αποκλείεται να κλαφτώ για οτιδήποτε. άλλωστε, όλα καλά.

Λοιπόν:
ως ύμνος στην αποφασιστικότητα μιας κυριακής μετά από τζαζ βράδυ και άχαρο ξύπνημα με Ηλίθιο που χτυπάει λάθος κουδούνι πρωινιάτικα,
ΑΠΟΦΑΣΙΖΩ.

ΔΕΝ ΑΝΑΡΤΩ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΝ.

Το Μαγικό Φίλτρο

Απαξιώ να μιλήσω για χειμώνα (πεισματικά) με 123 βαθμούς Κελσίου έξω - εχτές έτρεχα κ δούλευα κ έλιωνα στη ζέστη-. Σίγουρα όμως αποδέχομαι ότι έχουμε μπει στα βαθιά με τη δουλειά και έχει εξανεμιστεί κάθε απομεινάρι αίσθησης από διακοπές και ελεύθερο χρόνο.

Πάραυτα, προσπαθώ να βάλω σε λειτουργία τον "κόφτη", αυτό το περίεργο μηχανηματάκι στο πίσω μέρος του εγκεφάλου που μετά από ένα όριο επιχειρεί να διαφυλάξει την ψυχική σου υγεία. Τί θέλω να πω: Τρέχεις, πήζεις, πιέζεσαι, εκνευρίζεσαι. Ωραία. Και ελάχιστα πριν αρχίσεις να φωνάζεις και να βγάλειςς από την τσέπη το όπλο και να τους πυροβολείς όλους, έρχεται ο Κόφτης, ενεργοποιείται το Μαγικό Φίλτρο, η μαρμίτα που έπεσες μικρός (μα τον Τουτάτη) και η πραγματικότητα παίρνει τη μορφή που θάπρεπε να έχει.


Η Όραση αλλοιώνεται, το συναίσθημα εντείνεται, τα νεύρα αποκοιμίζονται, και τα πράγματα μαλακώνουν. "Τί πίνεις και δε μας δίνεις;", ρωτάνε φίλοι. Τίποτα. Αλλά νοιώθω πράγματι σαν τον Οβελίξ. Έχω το φίλτρο μέσα μου. Απλά γουστάρω που είμαι ζωντανός. Ερωτεύομαι τη στιγμή και με ένα φιλοσοφικό λόγο "βρε δε μπάνε να ..." τα πράγματα παίρνουν μια πιο χαλαρή απόχρωση.


'Ενα παράδειγμα. Η οδός Στουρνάρη. Πιο κέντρο δε γίνεται. Βουή, κόσμος, πανικός, κινητά.
"άντε και...", και κλείνει το κινητό, η βουή χάνεται, σα να χαμήλωσες το βόλιουμ, τα αυτοκίνητα κινούνται γλυκά, νωχελικά, σα φύλλα από πικροδάφνη στην ανατολή αυγούστου μετά από ξενύχτι.

Μετά από ένα σαββ/κο με φουλ δουλειά (αρχίσαμε πάλι), σας φιλώ με την ευκή μου να είστε καλά, καλοδιάθετοι, να διώξετε μακριά τους κακούς, να σκοτώσετε τα τερατάκια, να πάρετε το σπαθί και να αλλάξετε πίστα. Δεν πάμε για χάϊ-σκορ, πάμε να απολαύσουμε το παιχνίδι.

Όνειρα νερού στο Νερό

Πήγα λοιπόν στην Κω για 3 μέρες για μια δουλειά.

Δουλειά λοιπόν, δουλειά.

Το Τάδε ξεν/χείο θέλει μια ανακαίνιση.

Εντελώς συμπτωματικά, το ξεν/χείο (περίπου 350 δωματίων - 700-1200 άτομα) είναι και waterpark με μικρή δυναμικότητα μέχρι στιγμής. έτσι συζητιέται να σχεδιαστεί νέο τμήμα του συγκροτήματος που να λειτουργεί ως αυτόνομο waterpark και ως τμήμα του resort.

Δύσκολο. Πολυδάπανο.

Και βέβαια, πρέπει αυτός που θα το σχεδιάσει, να "ζήσει" το χώρο προτού αρχίσει να τραβάει γραμμές.

Νερό λοιπόν, πολύ νερό. Τί να κάνω, αναγκάστηκα να ζήσω το χώρο. τον περπατήσαμε με το δ/ντή, το φίλο μου το Δημήτρη (εξίσου ψυχασθενής), χάζεωα το χαβαλέ, κρήτησα σημειώσεις, πήρα φωτογραφίες, πήγε η ώρα 6.00 και δεν είχα προλάβει να φάω ακόμα.

Τί να κάνω, πήγα στη θάλασσα και έκανα ένα μπανάκι. φανταστικά. Η θάλασσα ζεστή, και η αίσθηση να κολυμπάς με το ηλιοβασίλεμα κόντρα, ανυπέρβλητη. Κολύμπι στο κολύμπι, πήρα το δημήτρη τηλέφωνο, του λέω μάλλον είμαι λίγο πιασμένος. Οπότε μού κλεισε και ένα μασαζάκι με την Κα.Γκάι που με έλιωνε για μιάμιση ολόκληρη ώρα. Ασύλληπτη αίσθηση. μέχρι και στα μάγουλα μου έκανε μασάζ. "και φυσικά θα πάμε να φάμε παρέα να συζητήσουμε για το θεματικό πάρκο...", μου είπε.

Δρόμο παίρνουμε, δρόμο αφήνουμε, και πήγαμε σε ένα εστιατόριο ονόματι Η2Ο (νερό κατά κόσμον).

Όνειρα κάναμε για νερό, τρώγοντας στο Νερό. Αν πάτε Κω, να σας το συστήσω ανεπιφύλακτα.

Πρίγκηπες και πριγκήπισσες του νερού, Νηρηίδες και Ποδειδώνες αυτού του Κόσμου, Δελφίνια (και φώκιες!).

Σας αφήνω με εικόνες από τις δύσκολες αυτές μέρες της Κω.

Βέβαια, για να μη ζηλεύετε, θα σας πω ότι υπάρχει άπειρη δουλειά που πρέπει να γίνει, τρέξιμο, τσακωμοί, ταξίδια, κούραση, ξενύχτια κλπ. Δεν είναι μόνο τόσο ρόδινα όσο φαίνονται τα πράγματα. Απλά μέσα στη δυσκολία υπάρχουν και στιγμές που δεν τις αλλάζω με τίποτα και που είναι το δόλωμα για τα υπόλοιπα.

Πιο πολύ απ' όλα όμως, λατρεύω το κομμάτι με τα όνειρα. Νομίζω ότι είναι αυτό που απολαμβάνω το περισσότερο. να ονειρεύεσαι τί βλακεία θέλεις να φτιάξεις. και μετά έρχεται και η απόλαυση - σχεδόν σαν οργασμός να βλέπεις αυτό που ονειρεύτηκες να υλοποιείται, να λειτουργεί και κάποιοι να περνάνε καλά σε αυτό, και κάποιοι άλλοι να βγάζουν λεφτά από αυτό.

Σταγόνες και κύματα.