Βούδα Πέστη

Είχα χρόνια να περάσω έτσι καλά!

Τα κάναμε όλα, πήγαμε παντού, οι συνθήκες καλές, αλλά με την τέλεια διάθεση που είχαμε όλα πήγαιναν καλύτερα από προγραμματισμένα.

Αφού, να φανταστείτε, νομίζω ότι είμαι εγώ που χορεύω εκεί πάνω στην οροφή!

Όπερα,

βρώμικα νόστιμα λουκάνικα στους δρόμους

οδήγημα στην ουγγαρέζικη εξοχή

χιόνια, ήλιος και βροχή,

μεσαιωνικά χωριά και μπόλικο μπαρόκ,

Imre Makovecz και Odon Lechner

(αγαπημένα διεστραμμένοι αρχιτέκτονες)

μπαράκια με ροκ και χορωδιακά κάλαντα live και καπάκι bach (!),

γλυκό πριν και γλυκό μετά,

μπύρες και αποστάγματα (!) στην αγορά

Πλούσιες, απολαυστικές συζητήσεις για την εξέλιξη της Art Nouveau σε Sezession και αργότερα σε Art Deco...

τη γέννηση του μοντερνισμού στην Ουγγαρία του 1896

530 φωτογραφίες και 4 βίντεο.

Φλερτάραμε αχόρταγα με κτίρια και χώρο, με το Γαλάζιο Δούναβη και

χαϊδέψαμε στοργικά τις μέρες μας
απελευθερώσαμε τις ζοφερές μας φαντασιώσεις

Βασικά, δεν έχω λόγια.

Έχω εικόνες.

Ήδη εκστασιασμένος, προετοιμάζω μία Βιέννη με μπόλικο Otto Wagner, Josef Olbrich , Josef Hoffmann, Adolf Loos, Hans Hollein, Coop Himmelblau, Gustav Klimt, Egon Schiele, κλπ.

Ψυχικές αποστάσεις

Αφορμή:
"Η ψυχική απόσταση είναι το κύριο χαρακτηριστικό της αισθητικής θεώρησης"
Λόγος:
Τα μπερδέματα ήταν πάντοτε η ειδικότητά μου. Και για να γίνω πιο σαφής, τα μπερδέματα των ρόλων, των υποσχέσεων, των "θέλω" και των "μπορώ".
Το ζητούμενο:
Ποτέ δε δέχτηκα τις αποστάσεις. Ούτε καν τις αποστάσεις ασφαλείας. Τις αποστάσεις τις καταπολέμησα, κι αυτό γιατί τις έφαγα με το κουτάλι μικρός.
Δεν τις αγαπώ, δεν τις προτιμώ. Επίσης, δεν πιστεύω ότι οι ρόλοι πρέπει να εξαρτώνται από αυτές. Ο καθείς πρέπει να γνωρίζει τη θέση του, τα όριά του. Και όταν δεν τα γνωρίζει, του τα γνωστοποιούμε.
Και έτσι, βουτάω μετά μανίας, μέθεξης και ενθουσιασμού, κουτουλάω και το φχαριστιέμαι.
Τώρα, το ενδιαφέρον μου στο παρόν ποστ, είναι καθαρά ακαδημαϊκό. Δε με πείραξε κανείς, δεν μπορεί πλέον. Με ενδιαφέρει η απόσταση αντιληπτικά και κοινωνιολογικά.
Η ανάγκη της απόστασης.

Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ τις προάλλες για ένα αρκουδάκι μηνών που έτρεχε και κουτούλαγε στο σπίτι των γονιών του. έτσι το απολαμβάνω και γω.

Τέλος πάντων. Απλά μοιράστηκα τη σκέψη. Ίσως και νάταν καλύτερο να κάνω το ποστ για τις "αγαπημένες αποτυχημένες μαγειρικές" που είχα στο μυαλό μου αρχικά...
Φιλάκια σε όλους. Καλό Σάββατο βράδυ να έχετε.