Προχτές γύριζα σπίτι με το μετρό.
Αγαπημένη μου συνήθεια τελευταία να ακούω δυνατά ροκ στα ακουστικά και παράλληλα να σκιτσάρω διάφορους ανθρώπους. Μου τραβάνε την προσοχή μου ενίοτε - άλλες πάλι φορές σκιτσάρω απλά για να περάσει η ώρα. Δεν υπάρχει κανόνας. Προχτές λοιπόν, λίγο πριν αποβιβαστώ, μια κυρία ποπυ στεκόταν δίπλα μου αναφώνησε: "τέλειο τό 'κανες". Εγώ εξεπλάγην, αιφνιδιάστηκα, χαμογέλασα, είπα ένα "ευχαριστώ" και βγήκα από το συρμό.
Βγαίνοντας, μου επανήλθε η σκέψη που στριφογυρνάει τόσο συχνά στο μυαλό μου - πόσο απλό είναι να κάνεις κάποιον να χαμογελάσει, ποσο ανιδιοτελές μπορεί να είναι, πόσο σημαντικό.
Συνειδητά προσπαθώ να το κάνω κι εγώ, πολύ καιρό τώρα. Πειραματίζομαι να παρατηρώ τις αντιδράσεις του κόσμου (συχνά των γνωστών μου). Η καλή κουβέντα συχνά, πολύ συχνά, ενοχλητικά συχνά, παρεξηγείται. Σχόλια προκύπτουν - "γιατί το είπε αυτό;", "τί θέλει;", "τί επιδιώκει;"
Πόσο εύκολο είναι να παρεξηγήσει κανείς, και πόσο δύσκολο να ξεπεράσει την ιδιοτέλεια.
Σας παραθέτω κάποιες εικόνες από αυτό που τελευταία εγώ αντιλαμβάνομαι ως "η ποίηση του μετρό", καθημερινοί άνθρωποι σε καθημερινές στιγμές.
Σας αφήνω με μια καθημερινή καληνύχτα, όχι επιτηδευμένη, σε καμμία περίπτωση υστερόβουλη, παντελώς ανιδιοτελή.
