H Περπατάδα

Για να εξηγηθούμε: η Περπατάδα δεν έχει καμμία σχέση με τις Περπατούσες (βλ. ανάρτηση κάπου στο 2007 Αύγουστο, αν θυμάμαι καλά).
Δεν υπάρχει ετυμολογία, και φυσικά ούτε και σχετική διαθέσιμη βιβλιογραφία.
Μπορώ όμως να σας πω το εξής:

Τις προάλλες ήρθε ο φίλος μου ο Νίκος και με πήρε από το γραφείο να πάμε για κανένα γρήγορο καφέ.
Είχε λιακαδάρα, μετά από πολύ καιρό γνήσιας μαυριδερής καιρο-σαπίλας, οπότε και υπήρχε ένα μικρό κενό στην ερώτηση "πού θα πάμε να κάτσουμε".
Σιγά μην πάμε να κατσικωθούμε κάπου. Αφού έτσι κι αλλιώς πάς για καφέ όχι επειδή θέλεις καφέ -σπανίως πίνεις καφέ-, αλλά επειδή θές να ξεσκάσεις, να χαζέψεις κόσμο (mild-οφθαλμο-χουζούρι), να πεις καμμιά μαλακία, έτσι, στα πεταχτά, να ξεφύγεις. Πολλές φορές μάλιστα, δεν έχεις όρεξη ούτε καν για κουβέντα.
Καταλήξαμε λοιπόν να βολτάρουμε στα πέριξ, να "σουλατσάρουμε". Ανεβοκατεβήκαμε τις περατζάδες της περιοχής απολαμβάνοντας ηλιοπερπάτημα, ενίοτε σιωπηλοί, χωρίς την ανάγκη να ενδύσουμε, ή να αλλοιώσουμε την απόλαυση της βολτοσιωπής. (εντάξει, μην υπερβά΄λουμε κιόλας, είπαμε και τις μαλακίες μας)
Χαμογελαστός του είπα επιστρέφοντας στο γραφείο: "καλή η περπατάδα, ε;"
"να το ξανακάνουμε!".
Είναι λίγοι οι άνθρωποι που διαθέτεις την άνεση να μην κουκουλώσεις τις στιγμές.

Αφιερώνω το παρόν στις υπέροχες στιγμές που βιώνουμε όλοι μας αυτόν τον υπέροχο καιρό, στιγμές που κρύβουν μικρές χαρές που είχαμε ξεχάσει (πάντα με την παραδοχή της πολυτέλειας που μπορεί να έχει κάποιος απολαμβάνοντας τις στιγμές)

 Ως γνήσιος εραστής των στιγμών, σας αποκαλύπτω κάτι πραγματικά μαγικό: την προβολή της μπύρας στο χάρτινο τραπεζομάντηλο με τη βοήθεια του Κόκκινου Ήλιου (δεν είναι ο νέος αρχηγός των Ζου-ρ-λού, είναι ο θεός της Καθημερινής Ημέρας, αξίας παντοτινής)

H Πεπλοφόρος

Έλαβα την παρακάτω επιστολή την οποία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. 
Πραγματεύεται το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Θα εκτιμούσα πολύ τη γνώμη σας.


Ονομάζομαι Πεπλοφόρος. Είμαι μαρμάρινη Κόρη, τρόφιμος του Ιδρύματός σας (με κωδικό 679) και εκτίθεμαι ανάμεσα σε πλήθος άλλες νεότερες αδελφές μου στον πρώτο όροφο του Μουσείου.                                                                                                          
Εδώ και διόμισυ χιλιάδες χρόνια τεχνίτες υψηλού ήθους μάς σμίλεψαν υψιτενείς, χαμογελαστές κι ελεύθερες -κι απέδωσαν μέσα από τις μορφές μας την έννοια της ενάρετης ομορφιάς. Υλοποίησαν το ιδεώδες του αγάλματος που παραπέμπει στην υψηλόφρονα αγαλλίαση. Εμφύσησαν σε διακριτική κλίμακα την αίσθηση του μέτρου και της πνευματικής κομψότητας.                                                                                            Θα αναρωτηθείτε λοιπόν προς τι οι σημερινές περιαυτολογίες, με δεδομένο μάλιστα ότι κανείς ως τώρα δεν αμφισβήτησε την ουσία της ύπαρξής μας.
Κύριε Διευθυντά, ο τρόπος τοποθέτησής μας σε έναν βαθύτατα αντιπνευματικό χώρο αισθητικής γιγάντιου υπερκαταστήματος από γυαλί και μέταλο, μας εξουθενώνει. Mας υποτιμά, μας προσβάλλει, μας γελοιοποιεί.  Δείτε από ψηλά όλη τη δική μας ομάδα των αρχαϊκών αριστουργημάτων να χάνεται κάνοντας περατζάδα ανάμεσα στα θεόρατα κυλινδρικά υποστυλώματα. Πρόκειται για ένα επιθετικό και υπερφίαλο αρχιτεκτόνημα που ξέφυγε από τα αδέλφια του στο Abu-Dhabi και εγκαταστάθηκε χωρίς περίσκεψη, λύπη ή αιδώ στο ασφυκτικά μικρό  ετούτο οικόπεδο απέναντι στην Ακρόπολη.                                                                                             Πρόδρομος  και προάγγελος ενός ξετσίπωτου Τσοχατζοπουλικού επεκτατισμού, το κτίριο αυτό, μνημείον εσαεί μιας υπέρμετρης κενόδοξης επιδειξιομανίας, προβλήθηκε με τα χρήματα του χιλιοπροδομένου Ελληνικού λαού για να διατυμπανίζει τα διοικητικά προσόντα παντός έρμου Αλή και των συν αυτώ εριτίμων κυριών της άρχουσας τάξης. Το εν προκειμένω κτίριον, πατώντας σαν μπετο-ξυλοπόδαρος πάνω σε ερείπια, είναι από μόνο του ένα ιδανικά τσιτωμένο πτώμα: ένα αναστημένο μαμμούθ που (με πρόστεγο εν είδει χαυλιόδοντος) απειλεί τον έναντι Ιερό Βράχο.
Αδειάστε αυτό το τέρας από την καθαγιασμένη παρουσία μας, εκπλειστηριάζοντάς το για μια λογικότερη χρήση: Κωτσόβολος, My market, Saturn. Δώστε το στον Μίνω Κυριακού να προβάλλει το φιλόπτωχο έργο της ξανθής συζύγου του, βάλτε μέσα κουλοχέρηδες, -τι καλύτερο από ένα Kαζίνο Αkropolis! Βγάλτε μας από το Las Vegas της δικής σας παράνοιας. Δεν έχουμε σχέση, ούτε εμείς ούτε η εποχή μας με το περιβάλλον που  δημιουργήσατε «για το καλό μας».                                                                                
Πρέπει να καταλάβετε επιτέλους πως εσείς κι εμείς, είμαστε ξένοι στην ίδια πόλη.                                                                   Επιμένουμε στο δικαίωμά μας για αυτοδιάθεση: επιστρέψτε μας  παρακαλώ εκεί απ΄όπου μάς ξεθάψατε: στους λάκκους βορειοδυτικά του Ερέχθειου όπου μας είχαν τοποθετήσει οι άνθρωποι του 480 π.Χ. για να μας προστατέψουν από τους Πέρσες.
                                                                 …με μεγάλη αξία και χωρίς καθόλου τιμή,
                                                                                     Η  Πεπλοφόρος

παλιμπαιδισμοί

Κάθε χρονιά αυτήν την περίοδο καραφλιάζω με αυτά που διαβάζω.
Όταν βλέπω ένα παιδί 20-22 χρονών να μην ξέρει πότε ήταν ο πρώτος και πότε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος,
όταν βλέπω απίστευτα πράγματα όπως η ερμηνεία του πουρισμού...
(Σ.τ.Μ. =πουρ-ισμός , από το pure, δλδ την αγνότητα. Αναφέρεται στην αγνή αρχιτεκτονική μορφή, αυτήν που στερείται διακόσμησης, την οποία (διακόσμηση) και αντιλαμβάνεται ως περιττή. Πάρα πολύ ενδιαφέρον , και για μη αρχιτέκτονες, το κείμενο του Adolf Loos "Κόσμημα και έγκλημα", στο οποίο αναφέρεται στη διακόσμηση ως μια εγκληματική πράξη πρωτόγονων λαών)

Τέλος πάντων.
Εδώ είδα και στην ερώτηση για το Μουσείο της Ακρόπολης την απάντηση:
"Τα φιλιά μου! ;))))"
Τί τα θες, τί τα γυρεύεις...
Εδώ Ο Καμμένος, ο Εντελώς Καμμένος ερωτήθηκε για το πρόγραμμά του για την παιδεία και απάντησε:
"Μα εδώ έχουμε Μνημόνια, Ομόλογα, λεφτά να συζητήσουμε, με την παιδεία θα ασχολούμαστε;;;;"
κάψτα τα ρημάδια τα λεφτά,
ρίξε στο (απέραντο) κορμί του σπίρτο, να πυρποληθεί. (@%$......!!!!)

Στις τσουλήθρες!

Είμαστε, λέει, καλλιτέχνες εμείς οι αρχιτέκτονες.
Ομορφάδες, φρου-φρού και αρώματα.

Λες και δεν ξέρουμε πόσο κάνει κάθε ρημάδα γραμμή που τραβάμε στο χαρτί,



Λες και δε θα χρειαστεί να φάμε μήνες στε συνεννοήσεις και παραγγελίες.

Λες και δεν έχουμε αγωνία που διαχειριζόμαστε τα χρήματα του πελάτη που μας εμπιστεύεται.

Υπάρχει και σχετικό ανέκδοτο:

"Ο μηχανολόγος μετράει σε χιλιοστά

ο πολιτικός μηχ/κός μετράει σε εκατοστά

ο αρχιτέκτονας δε μετράει καθόλου"

Δεν ξέρω για τους άλλους,
Για μένα πάντως μια τέτοια ευθύνη είναι τεράστια, δύσκολη και απολαυστική.
Θυμάμαι όταν ανακάλυψα ότι η εταιρεία είχε προσθέσει κάποιες τσουλήθρες που δε θα κατασκευαζόντουσαν. Δεν είναι τίποτα, μια μικρή διαφορούλα 23-25.000 ευρώ μόνο.
Λες και θα τις έπαιρνα να τις βάλω σπίτι μου!

Είμαστε, λέει καλλιτέχνες. Ειδικά όταν έρχονται οι νταλίκες 13 μέτρων και ξεφορτώνουν, ειδικά όταν έχεις την ευθύνη για κάτι τέτοιο και τρέμει το φυλλοκάρδι σου μπας και έχεις κάνει μαλακία.
καλλιτέχνες όταν τρέχουμε πάνω κάτω στα αεροπλάνα και στα νησιά αυθημερόν, καλλιτέχνες όταν σε καίει ο ήλιος, πονάνε τα πόδια σου και ξέρεις ότι πρέπει (πάσει θυσία) να τελειώσεις τη δουλειά σου σε 1-2 ώρες, σε 1-2 μέρες, όποτε.
Καλλιτέχνες όταν ψοφάς στο κρύο το χειμώνα μόνος σου στο εργοτάξιο και το κοιτάς και το ξανακοιτάς να δεις πώς θα βγει καλύτερο.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.
ΠΑΩ ΓΙΑ ΠΟΔΗΛΑΤΟ!
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!
και γαμώ τα κέφια.  
Να δεις, θα βγει σούπερ και θα έρθω με τη σαμπρέλα μου να ανεβοκατεβαίνω σαν το παρδαλό κατσίκι.
καλό καλοκαίρι: ανοίξαμε και σας περιμένουμε.
Το ξέρω ότι χεστήκατε, αλλά έξω έχει λιακάδα και γω ακούω Blue Oyster Cult.

To Γαλλιδούλι μου!

Χρόνια το ήθελα, αλλά δεν το είχα οργανώσει μέχρι τώρα.
Πιστεύω όμως ότι αξίζει να κάνουμε όνειρα αν, και μόνο αν, τα κυνηγάμε.
Έτσι, το πήρα απόφαση. Τη φόρτωσα, την πήγα στο γιατρό, την περιποιήθηκε, την πήρα σπίτι, την ψιλοπεριποιήθηκα και γω, με στοργή, με τρυφερότητα, και νάτη! Σας χαμογελάει κιόλας.

Φυσικά, υπάρχει μεγάλη ιστορία, αλλά δε θα σας τα πω και όλα από την πρώτη φορά.
Θέλω όμως να τονίσω κάποια πράγματα:
1. Μην αφήνετε τα όνειρά σας. Όταν πραγματοποιούνται, είναι υπέροχο.

2. Νάναι καλά η Κοκό - το σημερινό πόστ της το αφιερώνω. Οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλο. Κι όμως. Συμβαίνει ακόμα. Υπάρχουν άνθρωποι. Τη συμβουλεύτηκα, μου έκνε κάποιες διαφωτιστικότατες υποδείξεις, και νά τα αποτελάσματα. Το Γαλλιδούλι μου είναι σχεδόν συνομήλικό μου, λίγο μικρότερη δηλαδή, με τσαχπινιά, διακριτική ομορφιά και κέφι.

3. ΄"Δεν αγαπάς αν δε θυσιάζεις" , έλεγε ο Πικιώνης, και είχε δίκιο. 

Έτσι λοιπόν, σήμερα, μετά  από 25 χρόνια (...) πήγαμε βολτίτσα με το γαλλιδούλι. Ομολογώ ότι από τη μία πλευρά ισχύει αυτό που λένε "δεν το ξεχνάς, είναι σαν το ποδήλατο", αλλά από την άλλη, όταν έχει περάσει κάποιος καιρός, συνειδητοποιείς ότι χρειάζεσαι μια στοιχειώδη προσαρμογή για να επιστρέψεις στην παλιά σου εξοικείωση. Δεν είμαι πια 15, δυστυχώς ή ευτυχώς... Στην αρχή πήγαινα σαν την κότα, μετά προσπαθούσα να βρω και πάλι το ρυθμό μου, το πετάλι, τις ταχύτητες.

Τα κατάφερα μια χαρά πάντως για πρώτη φορά. Κατέβηκα τις κατηφόρες μου, ανέβηκα τις ανηφόρες μου (λίγο διστακτικά ομολογώ, αλλά τα κατάφερα), έκανα την πρώτη μου βόλτα, τρία τέταρτα με το ρολόι πάνωω κάτω στο χαλάνδρι, πολύδροσο.

Και ήταν απολαυστικά. Θα το ξαναβάλω στη ζωή μου. Σημείωση: στη μανέτα φαίνονται τα σημάδια από την τότε-τούμπα (στα 15 μου) που μου στοίχισαν ενάμισυ μήνα χωρίς να μπορώ να περπατήσω το ένα μου πόδι. Υπέροχα ήταν!

Πάμε για το επόμενο όνειρο, τον επόμενο στόχο, το επόμενο σχέδιο ζωής. 

Ζωή, πρόσεχε! θα σε φάωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!

Για πέταμα

Προχτές ξύπνησα και είδα Ήλιο.
Ήλιο. Μπόλικο, γεμάτο, σα να μπουκώνεσαι γαλακτομπούρεκο.
Χόρτασα που τον είδα.
Γδύθηκα αμέσως, έβγαλα τα φίλτρα από τα μάτια μου.
Ξήλωσα, χάλασα  γρήγορα τον τοίχο με έναν κασμά που είχα κρύψει πρόχειρα στο μαξιλάρι μου
και πήδηξα από το παράθυρο.
Το αεράκι μου δρόσισε το μάγουλο και τον εγκέφαλο.
Το σώμα να χαϊδεύεται στο κενό,
τα χέρια ανοιχτά, τα πόδια μου καθόρισαν την πορεία με τα μάτια.
Πρωινή υγρασία και η άνοιξη μυρίζει ανάμικτα λουλούδια.
"τί παράξενο", σκέφτηκα μουσική, και πέταξα προς το αγαπημένο μου μέρος - τη Θάλασσα.
τα σκάφη στα πόδια μου, και ο αέρας να μου δροσίζει το στήθος.

Βγείτε έξω και σεις. Πεταχτείτε να δούμε μαζί τη θάλασσα!

Waiting for the Summer

Μάλλον είναι λογικό να κολλάμε με μερικά πράγματα.
Την πρώτη φορά που πήγα για ελεύθερο κάμπινγκ, θυμάμαι,
μόλις πήγαινα να ξυπνήσω όταν άκουσα ένα "ψψψψψτ!" στο αυτί μου.
'Ανοιξα τα μάτια μου και είδα τη Λίλα, εκεί, έτσι όπως φαίνεται στη φωτογραφία,
(μόνο που ήταν από πάνω μου)
"μήπως έχεις καφέ;"
Αυτομάτως σκέφτηκα ότι είμαι στον Παράδεισο.
Πολλές λίλες, λίλες παντού, μαυρισμένες και τροπικές.
Η καλή μου με είδε να έχω καρφώσει ένα ηλίθιο χαμόγελο στη φάτσα μου.
Είχαμε πει θα μείνουμε εκεί μία νύχτα.
Είχαμε ήδη κανονίσει άλλους 2 προορισμούς.
Μείναμε 3 εβδομάδες εκεί τελικά, και πέρασα τις ωραιότερες διακοπές της ζωής μου.
Οι φωτογραφίες δεν είναι "δανεισμένες", είναι πράγματι δικές μου, από εκείνες τις διακοπές, και η κοπέλα είναι πράγματι η Λίλα.
Πήγαμε και την επόμενη χρονιά στη Δονούσα φυσικά.
Και τώρα έχω ένα διαβολικό χαμόγελο για αυτά που έρχονται φέτος.
Όσο για τον καιρό, (Λίλιθ, μην ακούς) waiting for the summer.
Το καλοκαίρι είναι πάντα rock.

Είμαστε ό,τι παίζουμε;

Από τον Οκτώβριο κι ύστερα το πατρικό μου σπίτι δεν είναι πια οικογενειακή μας ιδιοκτησία. Μαζέψαμε τις αναμνήσεις μας, τις πακετάραμε, και, άλλες τις χαρίσαμε, άλλες τις πουλήσαμε, άλλες τις δώσαμε.
Κάποιες από τις αναμνήσεις μας δε βρέθηκαν καν.
Κάποιες άλλες παρέμεινα, διασώθηκαν (;).
Κατέληξα με μια κούτα παλιά παιχνίδια που πρέπει να μοιραστούμε με τ' αδέλφια μου.
Πέρασα ένα απόγευμα παίζοντας με Lego, Playmobile, και άλλα υπέροχα.
Μικρή παρένθεση: Το "Toys R Us"είναι μεγάλο παιχνιδάδικο στη Ν.Υόρκη, κάτι σαν το "Hamley's" στο Λονδίνο. Και, αν το δεις ψυχαλανυτικά, είμαστε ό,τι παίζουμε. απλά.
Η αλήθεια είναι ότι θυμόμουν τα αγαπημένα μου στρατιωτάκια, τους βόλους μου, όλα.
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποια, να παίξουμε παρέα, εγγυώμαι, θα γελάσετε πολύ.
Απλά μην κάνετε αριθμητικές πράξεις, αφαιρέσεις κυρίως, για να μαντέψετε πότε έπαιζα με αυτά.
Καλά, κάντε ό,τι θέλετε.

Χαρτάκια μάζευα, αλλά όχι ποδόσφαιρο. Ποτέ δε με τρέλαινε το ποδόσφαιρο. Έχω όμως ολόκληρο, συμπληρωμένο το άλμπουμ με  τον Ε.Τ. τον εξωγήινο (ακόμα το έχω). Το ποδόσφαιρο το συμπλήρωνε ο αδερφός μου, αν και δεν αποκλείεται να έχω μαζέψει και κάποια χαρτάκια και εγώ.

Η Μονόπολη, αγαπημένη, αν και με εξενεύριζε ο εμπορικός χαρακτήρας της. Ποτέ δεν κατάφερα να λειτουργήσω ιδιαίτερα εμπορικά, έπρεπε να το είχα καταλάβει από τότε.

Τη φυλακή δεν τη γλίτωνα πάντα στη Μονόπολη.

Από τότε προσπαθούσα να ασχολούμαι με ξενοδοχεία. Τελικά, μπήκα στο χώρο των ανακαινίσεων και είδα τη γλύκα!

Πάζλ, χαρτάκια, συλλογές (από σημαίες μέχρι γραμματόσημα) ήταν επίσηςς στην ημερήσια διάταξη. Βέβαια, οι σημαίες για τα (τωρινά) νέα παιδιά μπορεί και να λειτουργούν ως ιστορικά ντοκουμέντα.

Αγαπημένα χαρτάκια, ειδικά στο σχολικό. Με τον Παναγιώτη, είχαμε διαρκείς αγώνες - τις διαφορές μας τις λύναμε παίζοντας το σαββατοκύριακο πρωτάθλημα πινγκ-πόνγκ ή στο γήπεδο, στην αλάνα πίσω από το σπίτι μου που μαζευόμασταν με τους γείτονες για μπάλα. Καταϊδρωμένοι και βρώμικοι, ψόφιοι αλλά πανευτυχείς. Αυτό το κωλο-"υπερ-ατού" όμως ήταν θέμα. Σοβαρότατο. Ευτυχώς χαζεύαμε τα υπερ-σύγχρονα αυτοκίνητα της εποχής μας. ("Ρε συ, είδα μια Πόρσε!", "αποκλείεται!" - τότε δεν υπήρχαν τόσες πόρσε στην Αθήνα, αλήθεια)

Lego, Playmobile, τα αγαπημένα μου. Έφτιαχνα ό,τι βάλει ο νους σου. και φυσικά, όλα μαζί. Το playmobile ανθρωπάκι έμπαινε στο πειρατικό, έβγαινε στο διαστημικό πλανήτη, πολεμούσε τα star war heroes, χαμός! Και δώστου τα συναρμολογούμενα αεροπλάνα, τα στρατιωτάκια και οι βόλοι αντεπίθεση.

Ωραίες εποχές. Στο Γυμνάσιο άκουγα κάθε Παρασκευή "στούντιο 344" με το Τοπ-Τέν - Μόλις είχα πάρει τις πρώτες μου κασσέτες: Eye of The Tiger, Born In the USA, Ennio Morricone - Music for Films, καταχωνιάζοντας τα (παιδικά - μπλιαχ!) Sound Of Music. Πλέον δεν ήμαστε παιδιά. Σταματήσαμε να βλέπουμε τις Κυριακές Μπένι Χιλλ και Το Πλοίο Της Αγάπης. Δεν είχαμε πλέον ανάγκη τη Μάγια τη Μέλισσα και το Νιλς Χόλγκερσον. Ήμαστε πλέον μεγάλα παιδιά. Μόλις είχε βγει το Ρόκυ και στην τηλεόραση είχε πλέον αρχίσει ο Ιππότης της Ασφάλτου. Επιτέλους, είχαμε μεγαλώσει...

Hλιακή καταιγίδα

Από μικρός απέφευγα να κοιμάμαι. Ακόμα και τώρα, αποφεύγω να χάνω πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μου για κάτι που συνήθως δε θυμάμαι, κάτι που δε λειτουργώ συνειδητά, κάτι που με παραπλανά για την ύπαρξή μου. Το αποφεύγω. Άσε που μου θυμίζει κάτι μεσημέρια καλοκαιρινών διακοπών που η μαμά μου με υποχρέωνε να ξεκουραστώ, και γω έκλεινα τα μάτια και άκουγα τη θάλασσα (που ήταν νήνεμη με κόσμα να γλιστράει μέσα της νωχελικά) και θύμωνα.
Μακάρι να μπορούσα να αποφύγω τον ύπνο. Ακόμα χαμογελάω όταν διαβάζω για ανθρώπους που λέγεται ότι κατάφερναν να ζουν με ελάχιστο ύπνο.
Πάραυτα, ΟΜΟΛΟΓΩ, υπάρχουν κάτι μεσημέρια που σέρνομαι, που αποζητώ να λιώσω, να χουζουρέψω, μαχμουρλής, αμίλητος να ζουλάω τη μούρη μου στο μαξιλάρι σα γάτος τεμπέλης μεσημεριανός. Κάτι τέτοια μεσημέρια, με το βαθύ τύμπανο για κομοδίνο, με το ρολόϊ -μπας και ξεχαστώ και χάσω κι άλλο χρόνο- και την κουρτίνα, αυτήν την άτιμη κουρτίνα που αφήνει την υποψία ότι ο ήλιος συνεχίζει να χαϊδεύει τα χέρια, κάτι τέτοια μεσημέρια λοιπόν, τα απολαμβάνω, τα αγαπώ και τα μισώ αυτόχρονα.
Ο τίιτλος της ανάρτησης είναι παγίδα. Όταν ξεκίνησα, σκόπευα να σας πώ ότι αύριο έχει ηλιακή καταιγίδα. Πάρτε ομπρέλλα. 

"Τέλειο!"

Προχτές γύριζα σπίτι με το μετρό.

Αγαπημένη μου συνήθεια τελευταία να ακούω δυνατά ροκ στα ακουστικά και παράλληλα να σκιτσάρω διάφορους ανθρώπους. Μου τραβάνε την προσοχή μου ενίοτε - άλλες πάλι φορές σκιτσάρω απλά για να περάσει η ώρα. Δεν υπάρχει κανόνας. Προχτές λοιπόν, λίγο πριν αποβιβαστώ, μια κυρία ποπυ στεκόταν δίπλα μου αναφώνησε: "τέλειο τό 'κανες". Εγώ εξεπλάγην, αιφνιδιάστηκα, χαμογέλασα, είπα ένα "ευχαριστώ" και βγήκα από το συρμό.

Βγαίνοντας, μου επανήλθε η σκέψη που στριφογυρνάει τόσο συχνά στο μυαλό μου - πόσο απλό είναι να κάνεις κάποιον να χαμογελάσει, ποσο ανιδιοτελές μπορεί να είναι, πόσο σημαντικό.

Συνειδητά προσπαθώ να το κάνω κι εγώ, πολύ καιρό τώρα. Πειραματίζομαι να παρατηρώ τις αντιδράσεις του κόσμου (συχνά των γνωστών μου). Η καλή κουβέντα συχνά, πολύ συχνά, ενοχλητικά συχνά, παρεξηγείται. Σχόλια προκύπτουν - "γιατί το είπε αυτό;", "τί θέλει;", "τί επιδιώκει;"

Πόσο εύκολο είναι να παρεξηγήσει κανείς, και πόσο δύσκολο να ξεπεράσει την ιδιοτέλεια.

Σας παραθέτω κάποιες εικόνες από αυτό που τελευταία εγώ αντιλαμβάνομαι ως "η ποίηση του μετρό", καθημερινοί άνθρωποι σε καθημερινές στιγμές.

Σας αφήνω με μια καθημερινή καληνύχτα, όχι επιτηδευμένη, σε καμμία περίπτωση υστερόβουλη, παντελώς ανιδιοτελή. 

Ο σκανταλιάρης, το στόμα και οι Joy Division (!)

Ας αρχίσω τη διατύπωση των σκέψεών μου με μια εξομολόγηση της αγάπης μου για τις σκανταλιές.
Θεωρώ ότι η σκανταλιά είναι υποτιμημένη. Σχεδόν ξεχασμένη. Απορώ, μάλιστα, αν τα νέα παιδιά γνωρίζουν τη σημασία της λέξης. Απορώ αν έρχεται στο μυαλό τους ο Τρελαντώνης, ο αγαπησιάρης, ο τρυφερός, ο πανέκυπνος, ο ζωντανός.
Αλλιώς, τί θάτανε η σκανταλιά; απλά μια "παρέκκλιση"; μια "ανωμαλία", "διαφοροποίηση"  συμπεριφοράς; αυτό που δεν πρέπει; τί πρέπει; γιατί;
Η σκανταλιά είναι κέφι, είναι εξυπνάδα, είναι αυτό που θέλουν να κάνουν και οι υπόλοιποι, και που δεν τολμούν.
Είμαι λοιπόν υπέρμαχος της σκανταλιάς, της καλοπροαίρετης παρέκκλισης από τα καθιερωμένα, τα αποστεγνωμένα και βαρετά. Γι' αυτό και χρησιμοποιώ συχνά την έκφραση "έκανα μια σκανταλιά" ή "έσπασα ένα βάζο".
Σήμερα ήμαστε με την καλή μου στην κουζίνα και ετοιμάζαμε διάφορα αυτοσχέδια -σχεδόν πάντα- πιάτα για αύριο. Δοκιμάζαμε λοιπόν μια "νόστιμη" εκδοχή της ταραμοσαλάτας. Δοκιμάζαμε, αλλάζαμε πιάτα - έπρεπε να πλυθούν. Είχα αποτρελαθεί να γλύφω τα 1000 κουταλάκια που δοκίμαζα πριν τα πλύνω. και φυσικά, το ευλαβικό καθάρισμα του κάθε σκεύους. Πρώτα το γλύφεις, και μετά το πλένεις. Σιγά μην το πλύνεις κατ' ευθείαν! να πάει χαμένο "εκείνο το μικρό, το λίγο, εκείνο που δεν το πιάνει το σφουγγάρι;" Ποτέ!
Περιττό βέβαια να πω ότι σκάσμισα στην ταραμοσαλάτα... (που βγήκε και νόστιμη, και ξυνούλααααααα)

Ομολογώ ότι έχω ένα θέμα με τη γεύση. Σα να επιδιώκω να κατανοήσω τον κόσμο μέσα από τη γεύση, μέσα από το στόμα. Η γεύση είναι συναίσθημα, είναι πάθος, αγάπη.

Τώρα που σας γράφω ακούω Joy Division και σκέφτομαι τους ανθρώπους που αγαπάνε, που δοκιμάζουν που πειραματίζονται, που έχουν τα κότσια να τσαντίζονται, να λατρεύουν, να συναρπάζονται από πράγματα που οι άλλοι βρίσκουν "καθημερινά".

Τα τύμπανα συγκλονίζουν την ψυχή, η φωνή γδέρνει την ψυχή, την κάνει εύφορη, την προετοιμάζει να δεχτεί τον σπόρο της χαράς, της δύναμης.

Μη με ρωτήσετε πώς τα κατάφερα και πήδηξα από την ταραμοσαλάτα στην αγάπη τη στοματική, και μετά στους Joy Division...

Love will tear us apart, 

again...

Λατρεύω το μπάσο μαζί με τα τύμπανα. 

Λέω μετά να βάλω Sound, ή Cave.

Διαστροφικοί ενθουσιασμοί

Παραδέχομαι ότι πρόκειται για αγνή παρθένα διαστροφή. Άλλωστε ποτέ δεν ισχυρίστηκα το αντίθετο.
Εχτές ήμουν πάλι στην Κω όπου πλέον προχωράει και πάλι το έργο. Πρόκειται για ένα σπα 4.500 τ.μ.
Δουλεύω τη μελέτη εδώ και 10 μήνες. Μια ομάδα επίμονων, πυροβολημένων μηχανικών που ελπίζουμε ότι όλα θα πάνε καλά. Και το έργο προχωράει. Ο Θοδωρής προχώρησε τις σωληνώσεις της κεντρικής πισίνας που θυμίζει παλιό screen saver των windows, ο Τάσος ξεκινάει καλουπώματα άμεσα και κλείνει ψευδοροφές, ο Νίκος αντέχει τις αρχιτεκτονικές μου παρεμβάσεις και εγώ δοκιμάζω τις αντοχές μου, δεδομένου ότι η ευθύνη είναι μεγάλη. Και γουστάρω, γουστάρω τρελά, κάτι σαν επαγγελματικός οργασμός, και φαντάζομαι τα υδρομασάζ και τα αερομασάζ που θα κάνω εκεί (βλ επόμενη εικόνα)

 Και σαν να μην έφτανε αυτό, ξεκινήσαμε και το waterpark. Πάλι με την ελπίδα ότι θα προλάβουμε να το φτιάξουμε σε 12 εβδομάδες.

Γιατί μόλις εχτές μπήκε το σφυρί να αρχίσει να σπάει, και ελπίζουμε από δευτέρα να αρχίσουμε να σκάβουμε τις 2 πισίνες. Πολλές αντλίες, μηχανοστάσια, προβληματα καθιζήσεων, και άλλα υπέροχα. Και γω πάλι γουστάρω, τρελαίνομαι, τρελαίνομαι πολύ. Φανατσιώνομαι τις βουτιές μου, το χαβαλέ και τις παρουσιάσεις του έργου μετά. Και μέχρι τότε, με την ελπίδα, το άγχος, και μια διεστραμμένη ηδονή, ένα φλερτ με την εικόνα του τελικού αποτελέσματος. Εμείς οι μηχανικοί μάλλον είμαστε τελικά λίγο μαλάκες, ίσως λιγο βλαμμένοι, δεν ξέρω. Ονειροπαρμένοι, έστω. Και ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε με τα αεροπλάνα πάρε-δώθε, και δώστου τα κινητά, οι τσακωμοί, οι συνεννοήσεις, τα σχέδια, τα σκαριφήματα, οι μουντζούρες. Χτές κατεβήκαμε με το Νίκο αυθημερόν πάλι. Στήνουμε και κάτι γραφεία εκεί, αλλά τίποτα τόσο ενδιαφέρον όσο τα άλλα. 

" Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία", είπε ο Τάσος, και έφαγε άλλο ένα λουκουμαδάκι που είχε φέρει στο εργοτάξιο (και αυτό πληρωμένο με την ελπίδα).

"έλα, και θα βγει ωραίο τελικά" - η ψυχή μας το ξέρει. Και γουστάρουμε όλοι μαζί.

το ξυπόλυτο κολλέγιο

Μου το πρότεινε η Μ.
Με άφησε άναυδο. Καιρό είχα να δω κάτι που να αξίζει να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι.
πολύ θερμά ευχαριστώ.

http://www.youtube.com/watch?v=4XMi98dHfvU&feature=youtu.be

Ναυαγός με αμνησία, κάπου, κάποτε

Εχτές, μαζεμένοι με φίλους ξεκινήσαμε μια συζήτηση:
-Αν έπρεπε να καταστραφεί ο κόσμος και εσύ μπορείς να σώσεις 1 βιβλίο, ποιό θα ήταν αυτό;
(Δε μιλούσα)
Συχεχίζει η κουβέντα:
-Αν έπρεπε να καταστραφεί ο κόσμος και εσύ μπορείς να σώσεις 1 κινηματογραφικό έργο, ποιό θα ήταν αυτό;
(Πάλι δε μιλούσα)
-
Μίλησα:
Εγώ λοιπόν θα ήθελα να γίνει (έστω, σαν πείραμα) μια ολική επαναφορά.
ένα ξαναξεκίνημα της Ιστορίας.
Να δώσουμε την ευκαιρίακάπου, κάποτε, σε κάποιους ανθρώπους ναξαναρχίσουν απ' την αρχή, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΤΙΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
Να μην υπάρχουν έθιμα, Κολοκοτρώνηδες, Χίτλερ και Μεγαλέξαντροι. Να μην υπάρχουν Παρθενώνες, Πλάτωνες και Αινστάϊν.
Να αρχίσουμε απ΄την αρχή, σα ναυαγοί κάπου χωρίς κάποτε.
Να δούμε πως θα προχωρήσει.
Και φυσικά, είμαι σίγουρος, κάποιος νέος Χίτλερ θα προκύψει, μπορεί να τον λένεε Μήτσο, δεν ξέρω, αλλά σίγουρα θα προκύψει. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Επιστρέφω στην αρχική ερώτηση:
-Αν έπρεπε να καταστραφεί ο κόσμος και εσύ μπορείς να σώσεις 1 βιβλίο,
μπορείς να μη σώσεις τίποτα και να ξαναρχίσεις απ' την αρχή;
Μπορείς να σώσεις μόνο ό,τι είναι μέσα στο κεφάλι σου, τοο μυαλό σου και την καρδιά σου και να μην έχεις ανάγκη τίποτα και κανέναν;
Μπορείς να αφήσεις τα ενθύμια, τις κάρτες και τα αντικειμενάκια και να μάθεις να σώνεις το μυαλό σου; ε; μπορείς;




 

Ποιός χέζει τον M.C.Escher

Κατ αρχήν να εξηγηθούμε:
Λατρεύω τον Έσερ, τρελαίνομαι για τον έσερ - από μικρός προσπαθούσα να τον καταλάβω, φλέρταρα με τις τεχνικές του, με την πολυπλοκότητα της σκέψης του, με τη γραφή και το τρελομυαλό του. Και γι' αυτό και βλέπω ό,τι θέλω γύρω μου, χωρίς να δίνω δεκάρα για αυτό που βλέπουν οι άλλοι.
Αυτός είναι ο καθρέφτης του παππού του μπαμπά μου, που εδώ και κάποια χρόνια φιλοξενώ και απολαμβάνω (όχι τον παππού - τον καθρέφτη).
Τις προάλλες λοιπόν, κατά τις αργάμισυ, μούρθε η φαεινή ιδέα, λίγο πριν πέσω ξερός να κοιμηθώ, ότι ο καθρέφτης βλέπει το χώρο διαφορετικά. έπιασα λοιπόν κουβεντούλα μαζί του, και τελικά με έπεισε. Ο τύπος είναι ασύλλυπτος (ο καθρέφτης, πάντα). Βλέπει τον κόσμο κομμάτια, τον σπάει σε σκιές, Όπως τού'ρθει κάθε φορά. να φανταστείτε, ακόμα και τις σκιές αποφασίζει - σαν ένα  θεατρικό χώρο-έργο με σκιές (shadow play - για τους "ροκ-ειδικούς").
Ε, λοιπόν, εκείνη την ημέρα, ακόμα και το τριαντάφυλλο έσπρωξε τελευταία στιγμή στην εικόνα μου, γιατί "ήθελε" (λέει) "παρέα".
"Ε, μα! Βλαμμένος είσαι!", του είπα, γύρισα το διακόπτη μου στο "οφφ" και πήγα να κοιμηθώ.
Αυτή τη στιγμή, για να γνωρίζετε, κοιμάμαι.
Εσείς είστε μία σκέψη μου, ένα μέρος ενός ονείρου, ενός καθρεφτίσματος, μιας αντανάκλασης,
ένα παιχνίδι οπτικής - και μόνο.
Κορνέλλιους, sweet dreams!

Yπέροχες θολές, και μη.

Δεν ξέρω τί λένε  οι επαγγελματίες φωτογράφοι και οι ειδικοί,

ξέρω όμως ότι αγαπώ πολύ το συγκεχυμένο, το υποκειμενικό, αυτό που δεν είναι κάτι συγκεκριμένο.

Αγαπώ αυτά τα μικρά πράγματα που αλλάζουν ανάλογα με τη ματιά σου, και τελικά μόνο εσύ βλέπεις έτσι. Δεν αντέχω το βάρος του συγκεκριμένου...

Ίσως να φταίει η πραγματικότητα όπως την ονομάζουν οι σοφοί, οι επιστήμονες. Για μένα η πραγματικότητα είναι βαρετή και λυγίζει από το ίδιο της το βάρος, δυσκίνητη.

Εμένα λοιπόν δε μ' αρέσει η (δική Τους) πραγματικότητα. Έχω τη δική μου, που πολύ την αγαπώ, και όταν δεν υπάρχει, τη φτιάχνω.



Σαλάτες με (Χ)Μ αρούλια και (Χ)Λ άχανα

Καλημέρα σας απογευματινή. Είναι απόλαυση να ξυπνάς με ήλιο. Είναι απόλαυση να πίνεις αργά και νωχελικά τον καφέ σου, να είναι Σάββατο, να μη δουλεύεις, να έχεις κέφια, να έχει διπλό ελληνικό και διπλό ήλιο. μαζί, ναι, μαζί.

Από το τραπέζι της κουζίνας, φαίνεται το ρέμα στο βάθος και αυτές οι άναρχες, οι ατίθασες οι λεύκες στο (σχεδόν) πρώτο πλάνο. Και λέω "σχεδόν", γιατί στο απόλυτα πρώτο πλάνο έρχονται τα λουλουδάκια μας - εν προκειμένω τα χρυσάνθεμα.

Και τα χρυσάνθεμα είναι κι αυτά γεμάτα τσαχπινιά. Πειράζουν τις λεύκες λέγοντάς τους ότι είναι ομορφότερα. και οι λεύκες τσαντίζονται, 

αλλά, όπως και να το κάνουμε, τα χρυσάνθεμα υπερτερούν - έχουν το προβάδισμα, πώς να το κάνουμε. 

Και τότε το γυρνάμε στη μαγειρική. Λέμε να κάνουμε μια σαλατούλα, με μαρούλια ή λάχανα.

Κοιτάω τα μαρούλια, με κοιτάνε κι αυτά, με πιάνουν τα χάχανα...

Μαρούλια ή λάχανα;

Μπα... Θα κάνουμε σαλάτα με Χαρούλια και Χάχανα!

(μ' έσφαξες!)

Troubleshooting - πυροβολείστε τα εν δυνάμει προβλήματα.

Πιθανές ερωτήσεις
1. Γιατί χάθηκες ωρέ;
Γιατί Ιούλιο έτρεχα να προλάβω τις εκκρεμότητες τις προ των διακοπών
Γιατί Αύγουστο δεν επιδιώκω να είμαι κοντά σε  Η/Υ
Γιατί με το που γύρισα έπηξα στη δουλειά, τρέξιμο,οικοδομές, ταξίδια, ραντεβού,και όποιος έχει δουλειά τρέχει χωρίς να πολυρωτάει.
2. Ήντα σαι καλά;
Μια χαρά. Πυρετό έχω, 38,4 γιατί κρύωσα, αλλά ήμουν από τις 06.00 στο πόδι σε οικοδομή και μετά δουλειά γραφείου. Κέφια έχω, κόντρα στο κωλόφυλλο, κόντρα τα αναμενόμενα, με πείσμα και αφασία. μια χαρά. και πέρασα και σούπερ διακοπές 17 μέρες ο Περιπλανώμενος της Πελοποννήσου (όσες φορές και να πάω, δεν τη βαριέμαι)
3. Θα ξαναπιάσεις το μπλογκ;
Θέλω, και θα κάνω ό,τι μπορώ. Αλλά τά χω φτύσει πάλι στη δουλειά.
4. Κάνα καλό νέο έχεις;
Έχω, αλλά δεν το λέω ακόμα - δεν είμαι προληπτικός (χέστηκα), απλά κάνω νάζια!!!!! (χαχαχαχαχαχαχα). Δίνω ένα κλού: μετακομίζω πάλι (στην ίδια περιοχή, δε μεταναστεύω ως είθισται.
5. Σου λείψαμε ωρέ;
ναί, γιά;!!!! Αμέ! Φυσικά!

Φιλάκια για τώρα.
θα επανέλθω Δημήτριος

Παιχνιδάκια

Έχει τρυπήσει ο Κόσμος με τρόπο ακατάστατο - έχει γίνει σαν ελβετικό τυρί, τυρί έμμενταλ. Οπότε τρέχω και βουτάω αχόρταγα μέσα στις τρύπες, μέσα στις σχισμές και χαραμάδες, γλιστράω στα τοιχώματα της όποιας πραγματικότητάς του και βρίσκομαι σε άλλη θέση (θυμάσαι το  παιχνίδι "φιδάκι", ή έστω, το αγγλικό ανάλογο "snakes and ladders" ;;;).
Βρίσκω ακαταμάχητα γοητευτικούς αυτούς τους Προσωρινούς Κόσμους, που γδύνονται όλη τη σοβαρότητα και την οριστικότητα της πραγματικότητας. Τους βρίσκω εκστατικούς και απόλυτα Ερωτικούς. Φλερτάρω με τους Κόσμους τούτους και μπαινοβγαίνω στις εναλλακτικές πραγματικότητες με την άνεση που μου έχει εξασφαλίσει η οργιώδης φαντασία μου. Ο οποιοσδήποτε  "φυσιολογικός" συνοδοιπόρος θα εκνευριζόταν με αυτήν την "φαντασιόπληκτη" αντίληψη του Κόσμου με τον ίδιο τρόπο που εγώ βρίσκω τους "φυσιολογικούς" βαρετούς και μονότονους, κάτι σαν πολυκαιρισμένη σούπα αγορασμένη σε μικρό συνοικιακό μίνι μάρκετ.
Χοροπηδάω λοιπόν εκστατικά, και η απόλαυση κάθε ρανίδας αντίληψης είναι σε οργασμικό επίπεδο.
Προσωρινές Πραγματικότητες, οριακές ισορροπίες, σας αγαπώ!

Συζητήσεις;

Αφορμή η αγαπητή Τζοάν και η τελευταία της ανάρτηση-
Συζήτηση είναι να συ-ζητάς την αλήθεια για κάποιο θέμα μέσα από ανταλλαγή απόψεων και με τη βοήθεια κάποιων επιχειρημάτων.
Συζήτηση δεν είναι να πετάμε στο τραπέζι ένα σωρό πληροφορίες που ακούσαμε από κάπου, ως αναμεταδότες. Παράδειγμα: "Λένε ότι...μπλαμπλα μπλα" (άλλοι λένε)
Απαντάει ο συνομιλητής: "και γω άκουσα, ....μπλα μπλα μπλα".(άκουσα από άλλους να λένε)
Ξαναπαντάει ο πρώος: "ναι, αλλά λένε ότι......μπλλα μπλα μπλα"(λένε, άλλοι)
Αυτή είναι αλόγιστη και άκριτη αναμετάδοση πληροφοριών,  η αλήθεια των οποίων είναι σχετική. Δεν είναι συζήτηση. Συζήτηση είναι να κρίνεις, να τοποθετήσαι, να επιχειρείς να πείσεις και να δέχεσαι να πειστείς. Συζήτηση είναι η αναζήτηση με τη βοήθεια και τη συμμετόχή άλλων, προϋποθέτει την ενεργή προσπάθεια,τη συμβολή.
Διαφορετικά, είναι ένα τραπέζι επάνω στο οποίο πετάμε όλοι τα σκουπίδια μας,τις πληροφορίες που μας προμηθεύουν άλλοι, τα σκουπίδια μας, καλά το είπα, ένα τραπέζι χωρίς λόγο, μιαάρρωστη βαριεστημάρα. Τέτοιες συζητήσεις είναι συνήθως (να δώσω και ένα παράδειγμα) αυτέςπου λαμβάνουν χώρα στα γαμοτράπεζα-δεξιωσο-τράπεζα, συζητήσεις τελείως κοινότοπες, ανούσιες, χωρίς αρχή, μέση και τέλος.
Κορωνίδα -κατά τη γνώμη μου- αποτελεί η κουβέντα του τύπου: "τί θα κάνεις το καλοκαίρι"
Ποιό καλοκαίρι; μήπως εννοείς τον αύγουστο; ή μήπως εννοείς τις 10 ρημάδες μέρες που θα καταφέρεις (αν καταφέρεις) να πάρεις άδεια από τη δουλειά σου; καλοκαίρι=διακοπές;
Στο σχολείο μου λέγανε ότι το καλοκαίρι είναι μια εποχή. Ολόκληρη, όχι μισή. Μου λέγανε ότι είναι 3 μήνες - ολόκληροι, δηλαδή 90 μέρες πάνω κάτω. Και όχι 10 μέρες. λάθος μου το λέγανε; λάθος το έμαθα; Μπας και είμαι εγώ ο βλάξ, βλακίστερος όλων, και το αντιλαμβάνομαι έτσι;
μήπως να το συ-ζητήσουμε;