4 Άνεμοι

Άνεμος Πρώτος:               "Τον παππού μου τον αποκαλούμε Μαίστρο. Κανείς δεν τον ξέρει με το κανονικό του όνομα, κανείς δεν τον φωνάζει αλλιώς εδώ πέρα. ίσως επειδή είναι ανάποδος άνθρωπος. Σού ρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις."

Άνεμος Δεύτερος:

Εκεί που τρώγαμε, ένα ευχάριστο αεράκι μου έφερε αναμνήσεις από μια εν δυνάμει ζωή, μια ζωή παλιότερη, με το κουβάλημα από το σμυρίδι και τον αγώνα να το φορτώσουμε στα βαγονέτα της προκυμαίας.

Άνεμος Τρίτος:  Τώρα κόσμος χαζεύει, παιδιά παίζουν, ζευγάρια αγκαλιάζονται, άνθρωποι βγάζουν φωτογραφίες. Εκεί που χύθηκε ο αλλοτινός ιδρώτας, εκεί που ξεπουλήθηκε το σμυρίδι στους Γάλλους.

Άνεμος Τέταρτος:  Μέσα από το βουνό μπόρεσε να αρθρώσει τις πρώτες του σκέψεις. Ξεκόλλησε αργά και βασανιστικά από το βράχο, πάλεψε με τους αέρηδες, κατάφερε τελικά να πλησιάσει την ποταμιά. Γλίστρησε όμως, έπεσε και έσπασαν και τα δύο του ποδάρια μεμιάς. Έμεινε εκεί, πετρωμένος, σαν παράλυτος, ώσπου η βροχή τον λύτρωσε από το πρόσωπό του. ξεπλύθηκε κι αυτό μαζί με τους βράχους, να ξαναγίνει με τα χρόνια πέτρα, να προσπαθήσει και πάλι για την ελευθερία.

Οι εικόνες από την πανέμορφη Νάξο, αυτήν της "αθέατης πλευράς". Ευτυχώς.

Ελαφροπετάγματα

-Βλέπεις συχνά στα όνειρά σου ότι πετάς;

-Πολύ συχνά.

-Λένε ότι αυτοί που το βλέπουν συχνά, έχουν "ελαφριά καρδιά".

-Κι όμως, αλήθεια, το βλέπω.

Και δεν βλέπω μόνον αυτό. Βλέπω ότι χορεύω στον αέρα, περιδινίζομαι, σαν να τον κολυμπάω. Αυτό είναι. Κολυμπάω τον αέρα. Τον στροβιλίζομαι και τον χορεύω. Είναι σαν τοκ κόσμο - για να τον καταλάβω, θέλω να τον κολυμπήσω όλον. Μόνο έτσι τον καταλαβαίνω με όλες μου τις αισθήσεις.

(για εσάς που θα μου πείτε για το Γλάρο Ιωνάθαν, ναί, χορέψαμε παρέα. φαινόμαστε άλλως τε και στην τελευταία εικόνα - δε με αναγνωρίσατε;)

Στη Γη του Ατότα

Άνοιξα τα μάτια μου. Τα ένιωσα βαριά.

Ύστερα έμαθα ότι είχαν περάσει 3400 χρόνια από τη στιγμή που τα έκλεισα.

Κοίταξα γύρω μου.

Καλά που ξύπνησα - ο τάφος μου ήταν έτοιμος να καταρρεύσει.

Ανασηκώθηκα νωχελικά, και κατηφόρισα να κάνω μια βουτιά να δροσιστώ.

Σκόρπιες μαγευτικές παραλίες

Εχτές σκεπτόμουν πόσο τυχεροί είμαστε.

Φαντάσου να βρισκόμασταν στο Βαλφενμπύττελ του 1620:

Η πλατεία της πόλης, λέγεται ότι "έμοιαζε με μικρό δάσος - τόσοι ήταν οι πάσσαλοι" στους οποίους ανασκολόπιζαν τις μάγισσες. Βλέπεις, ο παπάρας αυτός (Απ.Παύλος) που έδωσε στο χριστιανισμό τη  βασική του δομή (η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία της ανθρωπότητας), έκανε την so-called οργανωμένη θρησκεία να αντιμετωπίζει ό,τι δεν τη βόλευε ως μαγεία. Η αρχική εικόνα για τις μάγισσες ήταν αυτής της γριάς με την ελιά στη μύτη (κλάσσικ) - ΟΜΩΣ, οι λογοτέχνες (...) σκέφτηκαν (με τη βοήθεια των ιερέων, πάντα) ότι ο διάβολος ήταν δυνατότερος του θεού (ιστορικά τεκμηριωμένο - αν θέλετε σας δίνω και σχετική βιβλιογραφία) και ως εκ τούτου οι μάγισσες ήταν όμορφες κοπέλες. "Στη δεκαετία του 1620 έκαιγαν ΚΑΤΑ ΜΕΣΟΝ ΟΡΟ χίλιους ανθρώπους το χρόνο στις γερμανικές πόλεις" (E.M.Burns, Ευρωπαϊκή ιστορία. Ο δυτικός πολιτισμός: νεότεροι χρόνοι, εκδ. Επίκεντρο, Θεσ/νίκη, 2006). 

Η ομορφιά "είναι του σατανά" λοιπόν, και η ιστορία δείχνει ότι παρόλο που ήδη από το 1652 ο Β.Φρανγκλίνος αποθήκευσε μέρος της "ηλεκτρικής" ενέργειας στις τότε "μπαταρίες" (δοχείο Leyden), ο κωλοΕρρίκος ο 8ος αποκεφάλιζε τις γυναίκες του και τα παπαδερά έσφαζαν κοσμάκη.    

Τέλος πάντων, "οι αδαείς ανέκαθεν εναπόθεταν τις ελπίδες τους στην Εκκλησία". 

Για να καταξήξω: εμείς περνάμε ζάχαρη, είμαστε τέλεια, περνάμε σούπερ.

Και για να σας το αποδείξω, απλά αναφέρω ένα τρέχον βασικό μας πρόβλημα: να βρούμε την ιδανική παραλία για βουτιές. Στη φωτογραφία, (2004) βλέπετε την απόγνωση στο βλέμμα μου- προβληματισμένος για την καλύτερη καβάντζα και τα κύματα που είναι σε μια σχετική απόσταση. Μεγάλη παραλίαααααααααααααααα εκείνη του Μαρόκου (και πολλή ζέστη).    

Είναι σκόπιμο να ψάξει κανείς στη ζωή του να βρει τα καλά στοιχεία στην καθημερινότητά του, να τα αναγνωρίσει και να είναι ευγνώμων, γιτί, τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Κάτσε λοιπόν και σκέψου, αναλογίσου με διάθεση αισιοδοξίας

Και μη στεναχωριέσαι. Οι παραλίες της ζωής μας, μαγικές (και χωρίς παλούκια, πασσάλους ή άλλα τέτοια υπέροχα) βρίσκονται σκορπισμένες σε στιγμές και διαθέσεις.

Διαφορετικά, μπορεί απλά να κάνω λάθος.
Και , δεν με πειράζει.

Ραντεβού στο Παρόν

Τις προάλλες, εκεί που σερνόμασταν από τη ζέστη αρχίσαμε να συζητάμε για την Κόλαση (εγώ τουλάχιστον έχω εξασφαλίσει εκεί σουίτα τέλεια...)

Είπαμε να δούμε τί κάνει ο φίλος μας ο Κέρβερος εκεί κάτω.

Δρόμο παίρνουμε, δρόμο αφήνουμε, αρχίσαμε να βυθιζόμαστε. Στην αρχή, μας ενοχλούσε λίγο το φως

Όμως σιγά σιγά άρχισε να υποχωρεί - το ωραιότερο είναι η σιωπή. Ο κόσμος έβγαλε το σκασμό επιτέλους και αρχίσαμε να αναλογιζόμαστε τους δρόμους που ακολουθούμε

Όσο βυθίζεσαι, τόσες υπέροχες ψευδαισθήσεις ξεπηδούν. Ακόμα και η "Νήσος των μακάρων" ήρθε στο μυαλό μου, το φλερτ της διπλωματικής μου, μια νησίδα φευγαλέων εικόνων, φωτός απρόσμενου τε κι αναπάντεχου, αυτού που σε σουβλίζει σα μαχαιριά και σε αιφνιδιάζει 

Νομίζω ότι το ωραιότερο είναι όταν δεν υπάρχει καθόλου φως, όταν πεθαίνει ολοκληρωτικά κι απόλυτα ο ήχος και το μόνο που απομένει είναι η υγρή ψύχρα του κάτω Κόσμου. Μόνο η σκέψη σου υπάρχει.

Επιστρέφοντας, μια οπτασία με περίμενε. Είναι η ανάγκη μου για τους ανθρώπους που αγαπώ.

Χαιρετισμούς από τον κάτω Κόσμο.
Aφιερωμένο εξαιρετικά - Kι άλλο! Kι άλλο!

Το Χαϊ-Κου του Ίκαρου

Γαμώτο.
καθώς πετούσα,
ένα ψάρι με έβγαλε φωτογραφία.

Να δημιουργείς πραγματικότητες!

Τα κάστρα που έχω δε μου αρκούν από μόνα τους. Δε μου αρέσουν. Θέλω να φτιάξω άλλα, πιο ωραία, να βάλω και τα playmobile μέσα. Θα πάρω τα lego να τα φτιάξω.
Η μαμά μου είναι μέσα, συχνά με ρωτάει γιατί είμαι τόσο ήσυχος. Μα δεν είμαι ήσυχος! Φτιάχνω! Φτιάχνω κάστρα, σπιτάκια, βουνά.
Ζωγραφίζω του ουρανούς τους, τις θάλασσές τους.
Να. Προχτές έφτιαξα και εκείνη τη βάρκα από μπάλσα (ειδική φλούδα ξύλου για μοντελισμό), και ήταν πολύ ωραία, κι ας πήγε στον πάτο στην πλατεία Ν.Σμύρνης. Θα έφταιγε το μοτεράκι το ηλεκτρικό που ήταν πολύ βαρύ μάλλον. Αλλά την έφτιαξα! Την ήθελα, τη σκέφτηκα, την έφτιαξα.
Έχει ακόμα μια γαλήνη, μια ησυχία, μια ζέστα σιωπηλή το δωμάτιό μου. Αυτό που λένε "γλυκιά μοναξιά", μα εμένα δε με πειράζει. Μ' αρέσει να με αφήνουν ήσυχο να φτιάχνω τους κόσμους μου, τα κάστρα και τις πανοπλίες μου. Εγώ ζώ εκεί μέσα.
Έχει μια γλυκιά ησυχία λοιπόν. ίσως και να πειράζει που ζωγράφισα και τους τοίχους του δωματίου μου - η μαμά μου δε χάρηκε πολύ όταν το είδε, κι ας ήταν έτσι ωραίο.


Πέρασαν χρόνια από τότε, και θυμάμαι ένα δάσκαλο, φυσικό που συνήθιζε να λέει "βρίζω κι ονειρεύομαι. Βρίζω γιατί ο κόσμος δεν είναι όπως θα ήθελα και ονειρεύομαι πώς θα ήθελα να είναι".
Κι από τότε, χρόνια πέρασαν.
Όσα κι όσα χρόνια μετά, αυτή η γλυκιά μοναξιά (που ο κόσμος αποκαλεί πικρά "μοναξιά") εμένα με μεθάει. Με συναρπάζει. Με αγριεύει από ηδονή κάποιες φορές. Μου ξυπνάει τις στιγμές εκείνες με τη μαμά μου, μόνοι στο σπίτι και γω κλεισμένος στο δωμάτιό μου να φτιάχνω τους κόσμους μου.
Θυμάμαι την αίσθηση από τις κόλλες στα χέρια μου και τα αεροπλανάκια τα συναρμολογούμενα στα ράφια μου. Θυμάμαι τη ζέστη στο χαλί κι εμένα ξάπλα νωχελικά σα γάτα ν' αγκαλιάζω το πάτωμα να πάρω θαλπωρή κι άλλη. Και τους μαρκαδόρους ολόγυρα.


Σήμερα έχω αναστήσει το Morrison με αυθάδεια και αυταρέσκεια, να κάνει παρέα στα παιδικά μου όνειρα που είναι ενήλικα πλέον. "Να δημιουργείς πραγματικότητες" είναι η σκέψη που με στριφογυρνάει σαν επίμονο φλέρτ και γω σχεδόν βλέπω στον ορίζοντα το κρυστάλλινο πλοίο, καθάριο και ολοδιάφανο νάρχεται να με πάρει.


"Before you slip into unconsciousness
 I'd like to have another kiss
 Another flashing chance at bliss
 Another kiss, another kiss
....
Oh tell me where your freedom lies
The streets are fields that never die
...
A million ways to spend your time..."


Με αυθάδεια και αυταρέσκεια λοιπόν.
Να δημιουργείς πραγματικότητες.
Έχει μια γλυκιά ησυχία λοιπόν.

ΔιΦορούμενη ΦοράΔα

Ενότητα 1
Έχω μια φίλη που τρελλαίνεται για το ιππικό.
Πήρε ένα, αλλά λόγω ζέστης, της έχει βγει η γλώσσα.
Υπάκουη, δε χρειάζεται καν μαστίγιο.
Μπήκα λοιπόν σε σκέψεις (μουμπλέ, μουμπλέ)

Ενότητα 2
Αν είχα μία (φοράδα), θα:
1. Πλήρωνα τέλη κυκλοφορίας;
2.Θα έπρεπε να της κολλήσω αυτοκόλλητο (για τα τέλη κυκλοφορίας) στη μύτη;
θα χρειαζόταν ΚΤΕΟ και κάρτα (καυσ) αερίων;
3. Στις διαγραμμισμένες θέσεις εντάσσεται σε καθεστώς δίκυκλου;
4. Μετά την αμόλυβδη και το αέριο, λέτε να διαθέτουν και σανό τα πρατήρια;
5. Αν βγάλω σχέδια για κτίριο σε άδεια πολεοδομίας, να σημάνω το χώρο ως "χώρο στάθμευσης", "playroom" ή "σταύλο"; Το τελευταίο χρειάζεται έγκριση από το υγειονομικό, ενώ στο πρώτο δεν έχεις και πρόβλημα ύψους. με 2.50μ. είσαι ΟΚ.
6. Όταν την κυκλοφορώ, πού να της βάλω τα φλας και τα αλάρμ;

Έχω κι άλλες απορίες.
Έχει ζέστη.

Στα παιδάκια μου

Κάθε χρόνο έχω άλλα παιδάκια. Πολλά παιδάκια.
Αλλά από αυτά, με 10-12 κάθε χρονιά συνδέομαι ιδιαίτερα.
Και κάθε χρόνο, πρέπει να αλλάζουν αυτά τα παιδάκια και να έρχονται άλλα στη θέση τους.
Από αυτά που φεύγουν, με κάποια η σύνδεση παραμένει, και εξελίσσεται. Με κάποια άλλα, απλά μένει σε μένα η θύμισή τους και η ελπίδα να τα ξαναδώ μετά από χρόνια και να έχουν κάνει κάτι πολύ καλό.
Ενδεικτικά, κάθε χρόνο έχω γύρω στα 140 παιδάκια ηλικίας από 19-25 χρονών, χωρίς να αποκλείονται και πολύ μεγαλύτερα.
Στο σημείο αυτό, έχω να ομολογήσω κάτι: Δεν τα καταφέρνω καλά.
Λένε ότι στη δουλειά ο εργαζόμενος δεν πρέπει να συνδέεται με το αντικείμενό του. Ειδικά στη διδασκαλία. Εγώ λοιπόν, δεν είμαι καθόλου καλός σε αυτό. Τρελλαίνομαι, με νοιάζει, το σκέφτομαι. Κοιμάμαι και ξυπνάω και προσπαθώ να σκεφτώ τον τρόπο να τα βοηθήσω περισσότερο. Φυσικά, χωρίς να με καβαλήσουν (ει δυνατόν!) και διατηρώντας την ακλόνητη αντικειμενικότητά μου. Το παίρνω σχεδόν προσωπικά. Το βλέπω ενίοτε ως μία πλόκληση, πώς να καταφέρω δηλαδή να μεταφέρω στο παιδί τη γοητεία του αντικειμένου εκπαίδευσης. Γιατί, κατά τη γνώμη μου, εκπαίδευση δεν είναι μια μηχανή του κιμά όπου τα νούμερα-βαθμολογίες συνυπολογίζονται σε σύνθετους αριθμητικούς τύπους. Η εκπαίδευση είναι κάτι πολύ πιο συνολικό. Διαφοροποιείται από την κατάρτιση και στοχεύει στη μόρφωση. Και προσπαθώ να το περάσω  αυτό στα παιδάκια μου. Ερωτεύομαιμε το αντικείμενό μου. 
Για να πάμε στο ψητό (με πατατούλες-μην ξεχνιώμαστε):

Την Πέμπτη τα παιδάκια μου έδωσαν τις διπλωματικές τους. Και πήγαν όλα σούπερ. ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Και γω συγκινήθηκα, σα βλαμμένος, φούσκωσα σαν το παγόνι, έσκασα από τη χαρά μου. Και δεν μπορώ να σας μεταδώσω το συναίσθημα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχα ακούσει τα πάντα. Μέχρι βουντού (είμαι σίγουρος ότι) μου έκαναν. Καρφιά στα λάστιχα του ποδηλάτου ήθελαν να μου ρίξουν. Φωνές, κακό, κλάματα, όλα. Ημουν σκληρός και αμετακίνητος για να μην τους αφήσω να τα παρατήσουν. Και πήγαν όλα τέλεια. Αν δεν ήταν τα προσχήματα, θα τα αγκάλιαζα σφιχτά. 
Βέβαια, δεν παραπονιέμαι, είχα και την ανταμοιβή μου. Άκουσα καλά λόγια και ευχαριστίες και από τα ίδια, και από τους γονείς τους. Ειλικρινά, όταν ένας γονιός σου σφίγγει το χέρι και σε κοιτάζει στα μάτια θέλεις να φωνάξεις από την ευγνωμοσύνη, παρόλο που ξέρεις ότι είναι προϊόν συναισθηματικής φόρτισης. 
Τ' αγαπάω πολύ τα παιδάκια μου. Αλήθεια. Και θέλω να τα πνίξω φυσικά.
Τα τελευταία 14 χρόνια έχω κρατήσει επαφή με πολλά από αυτά. Με κάποιους ανθρώπους συνεχίζουμε, φίλοι πια, συνοδοιπόροι που μας συνδέει "εκείνο" το παράξενο στάδιο της εκπαίδευσης.
Για κάποιους φίλους, είμαι υπερβολικός - θε έπρεπε να αποστασιοποιηθώ. Γι' αυτό λέω ότι δεν το κάνω καλά. Καθόλου καλά. Προσπαθώ να είμαι δίπλα τους, ακόμη και σαββατοκύριακα με εμαιλ και sms ("Κύριε Χ., να βάλω διαστάσεις σε αυτό το σχέδιο;"), ακόμα και κυριακή 9 το βράδυ, ή ξημερώματα στις 6 τοπρωί (αυτά ξενυχτάνε, εγώ ξυπνάω νωρίς και έτσι λύνουμε σχέδια στις 6 το πρωί - καλό;)
Τέλος πάντων. Τώρα τελειώσανε, θα φύγουν θα εξαφανιστούν, θα πάνε διακοπές, μεταπτυχιακά, κ.ο.κ.
Πριν φύγουν όμως θα πάμε για ουζάκια, και ίσως για κάνα μπανάκι.
Και γω θα ξέρω ότι είναινη φυσική ροή της ζωής να φύγουν, να πάρουν το δρόμο τους. 
Στην υγειά τους λοιπόν, άσπρο πάτο!

Για την ιστορία, σας παρουσιάζω ένω μικρό δείγμα από εικόνες που έτυχε να έχω στο inbox μου από τα αρχεία όταν ακόμα τα διορθώναμε.

Αύγουστος...

Εδώ και 20- 25 μέρες που έχει μπει για κάποιους από εμάς ο Αύγουστος, διαφαίνεται μια ιδιαίτερη δυσκολία. Πρωτού προχωρήσω (και για να μη νομίζετε είμαι εντελώς, μα εντελώς βλαμμένος), παραδέχομαι ότι, ως πεταλούδος,  είμαι πια σε θέση να απολαύσω αυτόν το δύσκολο μήνα. Και εξηγώ:
Το γραφείο, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει δουλειά. Είπα λοιπόν κι εγώ, ν' ανοίξω τα φτερά μου να πάω για καμμιά βουτιά στα Δελφίνια.

Εκεί άλλωστε το μερος έχει προοπτικές. Σκέτη απόλαυση. μετά από τόοοοοσα χρόνια στο Σύλλογο Αρχιτεκτονο-πεταλούδων, νομίζω ότι κάθε άλλο παρά τύψεις θα έπρεπε να νιώσω και ηλίθια ενοχικά σύνδρομα. Μάλιστα, πήρα και τη φωτογραφική μου μηχανή, καθότι αυτά που βλέπω από κει πάνω είναι σούπερ. Προχώρησα λοιπόν τώρα που τα λουλουδάκια λαλούνε και ο Αύγουστος καίει για τα καλά, μπας και δροσιστώ.

Κουρασμένος από τον παρατεταμένο Αύγουστο (θάναι μακρύς εφέτος), πέταξα για ώρα επάνω από το νερό, έκανα και κάτι βουτιές (ούτε χελιδονόψαρο να ήμουν) και βγήκα έξω ν αράξω. Δύσκολο. Δύσκολο. Καυτή η άμμος, λίγος ο κόσμος, νόστιμα τα  λουλουδάκια, δύσκολα, δύσκολα...

Έκατσα λοιπόν εξαντλημένος και κοίταξα επάνω. Έπρεπε να πάρω δυνάμεις να συνεχίσω. Ευτυχώς, μια πιτσιρίκα εκεί παραδίπλα μόλις είχε φέρει φρέσκο καφεδάκι (εμείς οι αρχιτεκτονο-πεταλούδες πολύ τον κάνουμε κέφι τον καφέ) 

Έκανα μια δυό βούτες και έφυγα σφαίρα για τις γκάουρες που με περίμεναν.

Πολύ δύσκολος μήνας ο Αύγουστος. Αναγκάζεσαι ν αράξεις, να λιαστείς, να σκεφτείς. Σκέφτεσαι το χρόνο που δαπάνησες στο γραφείο τόσα χρόνια, και σχεδόν ευγνωμονείς που αυτός ο Αύγουστος ήρθε. Που σε ανάγκασε να επαναπροσδιορίσεις τη ζωή σου. να αναρωτηθείς τί σκατά έκανες τόσα χρόνια. Είναι φοβερό, αλλά οι γκάουρες ήταν εδώ τόσο καιρό που εσύ έπηζες να φτιάχνεις πράγματα. Και τώρα, πετάς ψηλά, με τα φτερά ανοιχτά και το στήθος ίσα να ακουμπάει, να αφουγκράζεται το νερό, να εκστασιάζεσαι.
Ρούφα το μεδούλι από τον Αύγουστό σου, μη φοβάσαι, πέτα ψηλά. Ευγνώμων που έχεις την πολυτέλεια της απόλαυσης, με πλήρη συνείδηση, κι ας είναι ο Αύγουστος ετούτος ο μεγαλύτερος όλων. Κι ας αλλάξεις. Αναπάντεχη η ζωή μας, μικρές μου πεταλούδες, και δεν πειράζει που αλλάζουμε.
Άλλωστε, εμείς οι πεταλούδες το ξέρουμε καλά: από σκουλήκια ξεκινήσαμε...

H Περπατάδα

Για να εξηγηθούμε: η Περπατάδα δεν έχει καμμία σχέση με τις Περπατούσες (βλ. ανάρτηση κάπου στο 2007 Αύγουστο, αν θυμάμαι καλά).
Δεν υπάρχει ετυμολογία, και φυσικά ούτε και σχετική διαθέσιμη βιβλιογραφία.
Μπορώ όμως να σας πω το εξής:

Τις προάλλες ήρθε ο φίλος μου ο Νίκος και με πήρε από το γραφείο να πάμε για κανένα γρήγορο καφέ.
Είχε λιακαδάρα, μετά από πολύ καιρό γνήσιας μαυριδερής καιρο-σαπίλας, οπότε και υπήρχε ένα μικρό κενό στην ερώτηση "πού θα πάμε να κάτσουμε".
Σιγά μην πάμε να κατσικωθούμε κάπου. Αφού έτσι κι αλλιώς πάς για καφέ όχι επειδή θέλεις καφέ -σπανίως πίνεις καφέ-, αλλά επειδή θές να ξεσκάσεις, να χαζέψεις κόσμο (mild-οφθαλμο-χουζούρι), να πεις καμμιά μαλακία, έτσι, στα πεταχτά, να ξεφύγεις. Πολλές φορές μάλιστα, δεν έχεις όρεξη ούτε καν για κουβέντα.
Καταλήξαμε λοιπόν να βολτάρουμε στα πέριξ, να "σουλατσάρουμε". Ανεβοκατεβήκαμε τις περατζάδες της περιοχής απολαμβάνοντας ηλιοπερπάτημα, ενίοτε σιωπηλοί, χωρίς την ανάγκη να ενδύσουμε, ή να αλλοιώσουμε την απόλαυση της βολτοσιωπής. (εντάξει, μην υπερβά΄λουμε κιόλας, είπαμε και τις μαλακίες μας)
Χαμογελαστός του είπα επιστρέφοντας στο γραφείο: "καλή η περπατάδα, ε;"
"να το ξανακάνουμε!".
Είναι λίγοι οι άνθρωποι που διαθέτεις την άνεση να μην κουκουλώσεις τις στιγμές.

Αφιερώνω το παρόν στις υπέροχες στιγμές που βιώνουμε όλοι μας αυτόν τον υπέροχο καιρό, στιγμές που κρύβουν μικρές χαρές που είχαμε ξεχάσει (πάντα με την παραδοχή της πολυτέλειας που μπορεί να έχει κάποιος απολαμβάνοντας τις στιγμές)

 Ως γνήσιος εραστής των στιγμών, σας αποκαλύπτω κάτι πραγματικά μαγικό: την προβολή της μπύρας στο χάρτινο τραπεζομάντηλο με τη βοήθεια του Κόκκινου Ήλιου (δεν είναι ο νέος αρχηγός των Ζου-ρ-λού, είναι ο θεός της Καθημερινής Ημέρας, αξίας παντοτινής)

H Πεπλοφόρος

Έλαβα την παρακάτω επιστολή την οποία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. 
Πραγματεύεται το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Θα εκτιμούσα πολύ τη γνώμη σας.


Ονομάζομαι Πεπλοφόρος. Είμαι μαρμάρινη Κόρη, τρόφιμος του Ιδρύματός σας (με κωδικό 679) και εκτίθεμαι ανάμεσα σε πλήθος άλλες νεότερες αδελφές μου στον πρώτο όροφο του Μουσείου.                                                                                                          
Εδώ και διόμισυ χιλιάδες χρόνια τεχνίτες υψηλού ήθους μάς σμίλεψαν υψιτενείς, χαμογελαστές κι ελεύθερες -κι απέδωσαν μέσα από τις μορφές μας την έννοια της ενάρετης ομορφιάς. Υλοποίησαν το ιδεώδες του αγάλματος που παραπέμπει στην υψηλόφρονα αγαλλίαση. Εμφύσησαν σε διακριτική κλίμακα την αίσθηση του μέτρου και της πνευματικής κομψότητας.                                                                                            Θα αναρωτηθείτε λοιπόν προς τι οι σημερινές περιαυτολογίες, με δεδομένο μάλιστα ότι κανείς ως τώρα δεν αμφισβήτησε την ουσία της ύπαρξής μας.
Κύριε Διευθυντά, ο τρόπος τοποθέτησής μας σε έναν βαθύτατα αντιπνευματικό χώρο αισθητικής γιγάντιου υπερκαταστήματος από γυαλί και μέταλο, μας εξουθενώνει. Mας υποτιμά, μας προσβάλλει, μας γελοιοποιεί.  Δείτε από ψηλά όλη τη δική μας ομάδα των αρχαϊκών αριστουργημάτων να χάνεται κάνοντας περατζάδα ανάμεσα στα θεόρατα κυλινδρικά υποστυλώματα. Πρόκειται για ένα επιθετικό και υπερφίαλο αρχιτεκτόνημα που ξέφυγε από τα αδέλφια του στο Abu-Dhabi και εγκαταστάθηκε χωρίς περίσκεψη, λύπη ή αιδώ στο ασφυκτικά μικρό  ετούτο οικόπεδο απέναντι στην Ακρόπολη.                                                                                             Πρόδρομος  και προάγγελος ενός ξετσίπωτου Τσοχατζοπουλικού επεκτατισμού, το κτίριο αυτό, μνημείον εσαεί μιας υπέρμετρης κενόδοξης επιδειξιομανίας, προβλήθηκε με τα χρήματα του χιλιοπροδομένου Ελληνικού λαού για να διατυμπανίζει τα διοικητικά προσόντα παντός έρμου Αλή και των συν αυτώ εριτίμων κυριών της άρχουσας τάξης. Το εν προκειμένω κτίριον, πατώντας σαν μπετο-ξυλοπόδαρος πάνω σε ερείπια, είναι από μόνο του ένα ιδανικά τσιτωμένο πτώμα: ένα αναστημένο μαμμούθ που (με πρόστεγο εν είδει χαυλιόδοντος) απειλεί τον έναντι Ιερό Βράχο.
Αδειάστε αυτό το τέρας από την καθαγιασμένη παρουσία μας, εκπλειστηριάζοντάς το για μια λογικότερη χρήση: Κωτσόβολος, My market, Saturn. Δώστε το στον Μίνω Κυριακού να προβάλλει το φιλόπτωχο έργο της ξανθής συζύγου του, βάλτε μέσα κουλοχέρηδες, -τι καλύτερο από ένα Kαζίνο Αkropolis! Βγάλτε μας από το Las Vegas της δικής σας παράνοιας. Δεν έχουμε σχέση, ούτε εμείς ούτε η εποχή μας με το περιβάλλον που  δημιουργήσατε «για το καλό μας».                                                                                
Πρέπει να καταλάβετε επιτέλους πως εσείς κι εμείς, είμαστε ξένοι στην ίδια πόλη.                                                                   Επιμένουμε στο δικαίωμά μας για αυτοδιάθεση: επιστρέψτε μας  παρακαλώ εκεί απ΄όπου μάς ξεθάψατε: στους λάκκους βορειοδυτικά του Ερέχθειου όπου μας είχαν τοποθετήσει οι άνθρωποι του 480 π.Χ. για να μας προστατέψουν από τους Πέρσες.
                                                                 …με μεγάλη αξία και χωρίς καθόλου τιμή,
                                                                                     Η  Πεπλοφόρος

παλιμπαιδισμοί

Κάθε χρονιά αυτήν την περίοδο καραφλιάζω με αυτά που διαβάζω.
Όταν βλέπω ένα παιδί 20-22 χρονών να μην ξέρει πότε ήταν ο πρώτος και πότε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος,
όταν βλέπω απίστευτα πράγματα όπως η ερμηνεία του πουρισμού...
(Σ.τ.Μ. =πουρ-ισμός , από το pure, δλδ την αγνότητα. Αναφέρεται στην αγνή αρχιτεκτονική μορφή, αυτήν που στερείται διακόσμησης, την οποία (διακόσμηση) και αντιλαμβάνεται ως περιττή. Πάρα πολύ ενδιαφέρον , και για μη αρχιτέκτονες, το κείμενο του Adolf Loos "Κόσμημα και έγκλημα", στο οποίο αναφέρεται στη διακόσμηση ως μια εγκληματική πράξη πρωτόγονων λαών)

Τέλος πάντων.
Εδώ είδα και στην ερώτηση για το Μουσείο της Ακρόπολης την απάντηση:
"Τα φιλιά μου! ;))))"
Τί τα θες, τί τα γυρεύεις...
Εδώ Ο Καμμένος, ο Εντελώς Καμμένος ερωτήθηκε για το πρόγραμμά του για την παιδεία και απάντησε:
"Μα εδώ έχουμε Μνημόνια, Ομόλογα, λεφτά να συζητήσουμε, με την παιδεία θα ασχολούμαστε;;;;"
κάψτα τα ρημάδια τα λεφτά,
ρίξε στο (απέραντο) κορμί του σπίρτο, να πυρποληθεί. (@%$......!!!!)

Στις τσουλήθρες!

Είμαστε, λέει, καλλιτέχνες εμείς οι αρχιτέκτονες.
Ομορφάδες, φρου-φρού και αρώματα.

Λες και δεν ξέρουμε πόσο κάνει κάθε ρημάδα γραμμή που τραβάμε στο χαρτί,



Λες και δε θα χρειαστεί να φάμε μήνες στε συνεννοήσεις και παραγγελίες.

Λες και δεν έχουμε αγωνία που διαχειριζόμαστε τα χρήματα του πελάτη που μας εμπιστεύεται.

Υπάρχει και σχετικό ανέκδοτο:

"Ο μηχανολόγος μετράει σε χιλιοστά

ο πολιτικός μηχ/κός μετράει σε εκατοστά

ο αρχιτέκτονας δε μετράει καθόλου"

Δεν ξέρω για τους άλλους,
Για μένα πάντως μια τέτοια ευθύνη είναι τεράστια, δύσκολη και απολαυστική.
Θυμάμαι όταν ανακάλυψα ότι η εταιρεία είχε προσθέσει κάποιες τσουλήθρες που δε θα κατασκευαζόντουσαν. Δεν είναι τίποτα, μια μικρή διαφορούλα 23-25.000 ευρώ μόνο.
Λες και θα τις έπαιρνα να τις βάλω σπίτι μου!

Είμαστε, λέει καλλιτέχνες. Ειδικά όταν έρχονται οι νταλίκες 13 μέτρων και ξεφορτώνουν, ειδικά όταν έχεις την ευθύνη για κάτι τέτοιο και τρέμει το φυλλοκάρδι σου μπας και έχεις κάνει μαλακία.
καλλιτέχνες όταν τρέχουμε πάνω κάτω στα αεροπλάνα και στα νησιά αυθημερόν, καλλιτέχνες όταν σε καίει ο ήλιος, πονάνε τα πόδια σου και ξέρεις ότι πρέπει (πάσει θυσία) να τελειώσεις τη δουλειά σου σε 1-2 ώρες, σε 1-2 μέρες, όποτε.
Καλλιτέχνες όταν ψοφάς στο κρύο το χειμώνα μόνος σου στο εργοτάξιο και το κοιτάς και το ξανακοιτάς να δεις πώς θα βγει καλύτερο.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ.
ΠΑΩ ΓΙΑ ΠΟΔΗΛΑΤΟ!
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!
και γαμώ τα κέφια.  
Να δεις, θα βγει σούπερ και θα έρθω με τη σαμπρέλα μου να ανεβοκατεβαίνω σαν το παρδαλό κατσίκι.
καλό καλοκαίρι: ανοίξαμε και σας περιμένουμε.
Το ξέρω ότι χεστήκατε, αλλά έξω έχει λιακάδα και γω ακούω Blue Oyster Cult.

To Γαλλιδούλι μου!

Χρόνια το ήθελα, αλλά δεν το είχα οργανώσει μέχρι τώρα.
Πιστεύω όμως ότι αξίζει να κάνουμε όνειρα αν, και μόνο αν, τα κυνηγάμε.
Έτσι, το πήρα απόφαση. Τη φόρτωσα, την πήγα στο γιατρό, την περιποιήθηκε, την πήρα σπίτι, την ψιλοπεριποιήθηκα και γω, με στοργή, με τρυφερότητα, και νάτη! Σας χαμογελάει κιόλας.

Φυσικά, υπάρχει μεγάλη ιστορία, αλλά δε θα σας τα πω και όλα από την πρώτη φορά.
Θέλω όμως να τονίσω κάποια πράγματα:
1. Μην αφήνετε τα όνειρά σας. Όταν πραγματοποιούνται, είναι υπέροχο.

2. Νάναι καλά η Κοκό - το σημερινό πόστ της το αφιερώνω. Οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλο. Κι όμως. Συμβαίνει ακόμα. Υπάρχουν άνθρωποι. Τη συμβουλεύτηκα, μου έκνε κάποιες διαφωτιστικότατες υποδείξεις, και νά τα αποτελάσματα. Το Γαλλιδούλι μου είναι σχεδόν συνομήλικό μου, λίγο μικρότερη δηλαδή, με τσαχπινιά, διακριτική ομορφιά και κέφι.

3. ΄"Δεν αγαπάς αν δε θυσιάζεις" , έλεγε ο Πικιώνης, και είχε δίκιο. 

Έτσι λοιπόν, σήμερα, μετά  από 25 χρόνια (...) πήγαμε βολτίτσα με το γαλλιδούλι. Ομολογώ ότι από τη μία πλευρά ισχύει αυτό που λένε "δεν το ξεχνάς, είναι σαν το ποδήλατο", αλλά από την άλλη, όταν έχει περάσει κάποιος καιρός, συνειδητοποιείς ότι χρειάζεσαι μια στοιχειώδη προσαρμογή για να επιστρέψεις στην παλιά σου εξοικείωση. Δεν είμαι πια 15, δυστυχώς ή ευτυχώς... Στην αρχή πήγαινα σαν την κότα, μετά προσπαθούσα να βρω και πάλι το ρυθμό μου, το πετάλι, τις ταχύτητες.

Τα κατάφερα μια χαρά πάντως για πρώτη φορά. Κατέβηκα τις κατηφόρες μου, ανέβηκα τις ανηφόρες μου (λίγο διστακτικά ομολογώ, αλλά τα κατάφερα), έκανα την πρώτη μου βόλτα, τρία τέταρτα με το ρολόι πάνωω κάτω στο χαλάνδρι, πολύδροσο.

Και ήταν απολαυστικά. Θα το ξαναβάλω στη ζωή μου. Σημείωση: στη μανέτα φαίνονται τα σημάδια από την τότε-τούμπα (στα 15 μου) που μου στοίχισαν ενάμισυ μήνα χωρίς να μπορώ να περπατήσω το ένα μου πόδι. Υπέροχα ήταν!

Πάμε για το επόμενο όνειρο, τον επόμενο στόχο, το επόμενο σχέδιο ζωής. 

Ζωή, πρόσεχε! θα σε φάωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!

Για πέταμα

Προχτές ξύπνησα και είδα Ήλιο.
Ήλιο. Μπόλικο, γεμάτο, σα να μπουκώνεσαι γαλακτομπούρεκο.
Χόρτασα που τον είδα.
Γδύθηκα αμέσως, έβγαλα τα φίλτρα από τα μάτια μου.
Ξήλωσα, χάλασα  γρήγορα τον τοίχο με έναν κασμά που είχα κρύψει πρόχειρα στο μαξιλάρι μου
και πήδηξα από το παράθυρο.
Το αεράκι μου δρόσισε το μάγουλο και τον εγκέφαλο.
Το σώμα να χαϊδεύεται στο κενό,
τα χέρια ανοιχτά, τα πόδια μου καθόρισαν την πορεία με τα μάτια.
Πρωινή υγρασία και η άνοιξη μυρίζει ανάμικτα λουλούδια.
"τί παράξενο", σκέφτηκα μουσική, και πέταξα προς το αγαπημένο μου μέρος - τη Θάλασσα.
τα σκάφη στα πόδια μου, και ο αέρας να μου δροσίζει το στήθος.

Βγείτε έξω και σεις. Πεταχτείτε να δούμε μαζί τη θάλασσα!

Waiting for the Summer

Μάλλον είναι λογικό να κολλάμε με μερικά πράγματα.
Την πρώτη φορά που πήγα για ελεύθερο κάμπινγκ, θυμάμαι,
μόλις πήγαινα να ξυπνήσω όταν άκουσα ένα "ψψψψψτ!" στο αυτί μου.
'Ανοιξα τα μάτια μου και είδα τη Λίλα, εκεί, έτσι όπως φαίνεται στη φωτογραφία,
(μόνο που ήταν από πάνω μου)
"μήπως έχεις καφέ;"
Αυτομάτως σκέφτηκα ότι είμαι στον Παράδεισο.
Πολλές λίλες, λίλες παντού, μαυρισμένες και τροπικές.
Η καλή μου με είδε να έχω καρφώσει ένα ηλίθιο χαμόγελο στη φάτσα μου.
Είχαμε πει θα μείνουμε εκεί μία νύχτα.
Είχαμε ήδη κανονίσει άλλους 2 προορισμούς.
Μείναμε 3 εβδομάδες εκεί τελικά, και πέρασα τις ωραιότερες διακοπές της ζωής μου.
Οι φωτογραφίες δεν είναι "δανεισμένες", είναι πράγματι δικές μου, από εκείνες τις διακοπές, και η κοπέλα είναι πράγματι η Λίλα.
Πήγαμε και την επόμενη χρονιά στη Δονούσα φυσικά.
Και τώρα έχω ένα διαβολικό χαμόγελο για αυτά που έρχονται φέτος.
Όσο για τον καιρό, (Λίλιθ, μην ακούς) waiting for the summer.
Το καλοκαίρι είναι πάντα rock.

Είμαστε ό,τι παίζουμε;

Από τον Οκτώβριο κι ύστερα το πατρικό μου σπίτι δεν είναι πια οικογενειακή μας ιδιοκτησία. Μαζέψαμε τις αναμνήσεις μας, τις πακετάραμε, και, άλλες τις χαρίσαμε, άλλες τις πουλήσαμε, άλλες τις δώσαμε.
Κάποιες από τις αναμνήσεις μας δε βρέθηκαν καν.
Κάποιες άλλες παρέμεινα, διασώθηκαν (;).
Κατέληξα με μια κούτα παλιά παιχνίδια που πρέπει να μοιραστούμε με τ' αδέλφια μου.
Πέρασα ένα απόγευμα παίζοντας με Lego, Playmobile, και άλλα υπέροχα.
Μικρή παρένθεση: Το "Toys R Us"είναι μεγάλο παιχνιδάδικο στη Ν.Υόρκη, κάτι σαν το "Hamley's" στο Λονδίνο. Και, αν το δεις ψυχαλανυτικά, είμαστε ό,τι παίζουμε. απλά.
Η αλήθεια είναι ότι θυμόμουν τα αγαπημένα μου στρατιωτάκια, τους βόλους μου, όλα.
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάποια, να παίξουμε παρέα, εγγυώμαι, θα γελάσετε πολύ.
Απλά μην κάνετε αριθμητικές πράξεις, αφαιρέσεις κυρίως, για να μαντέψετε πότε έπαιζα με αυτά.
Καλά, κάντε ό,τι θέλετε.

Χαρτάκια μάζευα, αλλά όχι ποδόσφαιρο. Ποτέ δε με τρέλαινε το ποδόσφαιρο. Έχω όμως ολόκληρο, συμπληρωμένο το άλμπουμ με  τον Ε.Τ. τον εξωγήινο (ακόμα το έχω). Το ποδόσφαιρο το συμπλήρωνε ο αδερφός μου, αν και δεν αποκλείεται να έχω μαζέψει και κάποια χαρτάκια και εγώ.

Η Μονόπολη, αγαπημένη, αν και με εξενεύριζε ο εμπορικός χαρακτήρας της. Ποτέ δεν κατάφερα να λειτουργήσω ιδιαίτερα εμπορικά, έπρεπε να το είχα καταλάβει από τότε.

Τη φυλακή δεν τη γλίτωνα πάντα στη Μονόπολη.

Από τότε προσπαθούσα να ασχολούμαι με ξενοδοχεία. Τελικά, μπήκα στο χώρο των ανακαινίσεων και είδα τη γλύκα!

Πάζλ, χαρτάκια, συλλογές (από σημαίες μέχρι γραμματόσημα) ήταν επίσηςς στην ημερήσια διάταξη. Βέβαια, οι σημαίες για τα (τωρινά) νέα παιδιά μπορεί και να λειτουργούν ως ιστορικά ντοκουμέντα.

Αγαπημένα χαρτάκια, ειδικά στο σχολικό. Με τον Παναγιώτη, είχαμε διαρκείς αγώνες - τις διαφορές μας τις λύναμε παίζοντας το σαββατοκύριακο πρωτάθλημα πινγκ-πόνγκ ή στο γήπεδο, στην αλάνα πίσω από το σπίτι μου που μαζευόμασταν με τους γείτονες για μπάλα. Καταϊδρωμένοι και βρώμικοι, ψόφιοι αλλά πανευτυχείς. Αυτό το κωλο-"υπερ-ατού" όμως ήταν θέμα. Σοβαρότατο. Ευτυχώς χαζεύαμε τα υπερ-σύγχρονα αυτοκίνητα της εποχής μας. ("Ρε συ, είδα μια Πόρσε!", "αποκλείεται!" - τότε δεν υπήρχαν τόσες πόρσε στην Αθήνα, αλήθεια)

Lego, Playmobile, τα αγαπημένα μου. Έφτιαχνα ό,τι βάλει ο νους σου. και φυσικά, όλα μαζί. Το playmobile ανθρωπάκι έμπαινε στο πειρατικό, έβγαινε στο διαστημικό πλανήτη, πολεμούσε τα star war heroes, χαμός! Και δώστου τα συναρμολογούμενα αεροπλάνα, τα στρατιωτάκια και οι βόλοι αντεπίθεση.

Ωραίες εποχές. Στο Γυμνάσιο άκουγα κάθε Παρασκευή "στούντιο 344" με το Τοπ-Τέν - Μόλις είχα πάρει τις πρώτες μου κασσέτες: Eye of The Tiger, Born In the USA, Ennio Morricone - Music for Films, καταχωνιάζοντας τα (παιδικά - μπλιαχ!) Sound Of Music. Πλέον δεν ήμαστε παιδιά. Σταματήσαμε να βλέπουμε τις Κυριακές Μπένι Χιλλ και Το Πλοίο Της Αγάπης. Δεν είχαμε πλέον ανάγκη τη Μάγια τη Μέλισσα και το Νιλς Χόλγκερσον. Ήμαστε πλέον μεγάλα παιδιά. Μόλις είχε βγει το Ρόκυ και στην τηλεόραση είχε πλέον αρχίσει ο Ιππότης της Ασφάλτου. Επιτέλους, είχαμε μεγαλώσει...