Για οσους δεν έχουν παρακολουθήσει τα γεγονότα, πέρσι έμαθα ότι έχω 3-4 σπονδύλους χάλια και έτσι τό 'ριξα έξω. Πηγαίνω πισίνα, πιλάτες και διάφορα υπέροχα. Δεδομένου ότι πηγαίνω συνήθως πρωί, οι συμμαθήτριές μου (20 συμμαθήτριες και 1 συμμαθητής, όταν έρχεται) είναι ώριμες κυρίες ηλικίας 60-70 (μποοοοοοορεί και 75).
Ομολογώ ότι στην αρχή μου είχε κάνει εντύπωση, αλλά τώρα το απολαμβάνω με 1000.
Ιδιαίτερες συμμαθήτριες είναι η κυρία Α., ετών καμμιά 70αριά και η κυρία Μ., ετών 75 σίγουρα.
1.
Προχτές είχαμε πισίνα. Καθώς η γυμνάστρια μας κάνει αεροβικές ασκήσεις μέσα στο νερό, έρχεται ένας τύπος γύρω στα 30 να πάρει δείγμα νερού να εξετάσει. Πλησιάζει η κα Μ. τη γυμνάστρια και της λέει συνωμοτικά: "δεν σπρώχνεις λίγο το μικρό να πέσει μέσα στο νερό, να....τον σώσουμε;;;;"
2.
Εχτές λοιπόν έχουμε πιλάτες. Ξαπλώνω στο mat δίπλα στην κα.Μ. και μετά από λίγο έρχεται και η κα Α., η οποία ξαπλώνει δίπλα μου, και αρκετά κοντά μάλιστα. κα Μ.: "αμάν πιά! Όπου δεις τεκνό, δίπλα πας και κολλάς!"
2α.
Γυμνάστρια: "τώρα κάνουμε ασκήσεις που πιάνουν στο στήθος."
κα Α.: "τα κρεμασμένα δηλαδή μπορούν να σφίξουν;"
κα Μ.: "άστα, άστα, μη μου τα θυμίζεις..."
2β.
κα Α.: "δεν ξέρω πού να βάλω τα πόδια μου"
κα Μ.: "σιγά ρε σουηδέζα με τα μακριά ποδάρια!"
Αυτά τα ολίγα προς το παρόν. Πολύ καλά. Σούπερ.
Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011
Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011
Μεθυσμένα μυρμήγκια
έχω ξεσαλώσει.
όλο μαύρα είναι τα χέρια μου.
η απόλαυση του γραφίτη.
όλο μαύρα είναι τα χέρια μου.
η απόλαυση του γραφίτη.
Όταν έμενα στο πατρικό μου είχα πάρει το μαρκαδόρο, είχα κάνει άπειρες τελίτσες να αρχίζουν από τη μιά μεριά της ντουλάπας και να ανεβαίνουν προς τα επάνω, κάνοντας ελαφρό ζίγκ ζάγκ και είχα γράψει: "στρατός ηλίθιων ,μεθυσμένων μυρμηγκιών που έχουν ξεκινήσει για εκδρομή στο ταβάνι".
Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2011
Για Χτές Βράδυ
Γιατί είναι τόσο σπάνιο να νιώσεις όμορφα, ανθρώπινα και ζεστά με ανθρώπους που μόλις γνώρισες;
Δηλώνω ότι έχω μείνει εντυπωσιασμένος που ακόμα υπάρχουν άνθρωποι, όσο ηλίθια κλισέ και αν αυτό ακούγεται.
Από το '98-'99 που ήταν η πρώτη μου χρονιά στη Σχολή (ως διδάσκων) φροντίζω να μην ξεχνάω 2 πράγματα:
1) υπάρχουν άνθρωποι αξιόλογοι "out there"
2) αξίζει να αφιερώνεις/επενδύεις χρόνο και ενέργεια επάνω τους.
Και δεν έχω ΚΑΝΕΝΑ παράπονο.
Εχτές με κάλεσε ένας μαθητής μου σε συγκέντρωση στο σπίτι του -με λοιπούς διδάσκοντες και μαθητές.
Και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αυτό το συναίσθημα που σου προκύπτει, σύμφωνα με το οποίο ανάβει ένα φωτάκι στο κεφάλι σου και λές: "με αυτόν θα μπορούσα να κάνω παρέα".
Δύσκολα και σπάνια συμβαίνει.
Νά ναι καλά ο άνθρωπος.
Με ένα "ευχαριστώ" στη ζωή που είναι πάντα αναπάντεχη, που σε εκπλήσσει και σε διατηρεί σε εγρήγορση,
ό,τι κι αν κάνεις.
Δηλώνω ότι έχω μείνει εντυπωσιασμένος που ακόμα υπάρχουν άνθρωποι, όσο ηλίθια κλισέ και αν αυτό ακούγεται.
Από το '98-'99 που ήταν η πρώτη μου χρονιά στη Σχολή (ως διδάσκων) φροντίζω να μην ξεχνάω 2 πράγματα:
1) υπάρχουν άνθρωποι αξιόλογοι "out there"
2) αξίζει να αφιερώνεις/επενδύεις χρόνο και ενέργεια επάνω τους.
Και δεν έχω ΚΑΝΕΝΑ παράπονο.
Εχτές με κάλεσε ένας μαθητής μου σε συγκέντρωση στο σπίτι του -με λοιπούς διδάσκοντες και μαθητές.
Και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αυτό το συναίσθημα που σου προκύπτει, σύμφωνα με το οποίο ανάβει ένα φωτάκι στο κεφάλι σου και λές: "με αυτόν θα μπορούσα να κάνω παρέα".
Δύσκολα και σπάνια συμβαίνει.
Νά ναι καλά ο άνθρωπος.
Με ένα "ευχαριστώ" στη ζωή που είναι πάντα αναπάντεχη, που σε εκπλήσσει και σε διατηρεί σε εγρήγορση,
ό,τι κι αν κάνεις.
Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011
Τίμιος Περίπατος
Τις προάλλες είχαμε μάθημα για τον Le Corbusier που ουσιαστικά θεμελίωσε το Μοντέρνο κίνημα στην αρχιτεκτονική. Έδειχνα στα παιδιά μου κατόψεις και τους συζητούσα την αξία που ο αρχιτέκτονας απέδιδε στη ράμπα - την έβαζε στη μέση του χώρου και έλεγε ότι είναι "ένας περίπατος μέσα στο σπίτι".
"Περίπατος" - κάποιοι δεν κατάλαβαν κάν την έννοια: "δηλαδή πού πάς ακριβώς;"
"Πουθενά", "γι αυτό λέγεται περίπατος περι-πατάς, γύρω γύρω, αγναντεύεις, κοντοστέκεσαι και απολαμβάνεις"
Και σκέφτηκα ότι έτσι όπως γίνεται η ζωή μας, σιγά σιγά τα νέα παιδιά δε θα μπορούν να αντιληφθούν και άλλεςέννοιες, όπως "κοντοστέκεσαι". Ποιός έχει χρόνο για κάτι τέτοιο; γιατί να "κοντο"-σταθείς; Τί θα σημαίνει σε λίγο "αγναντεύεις"; "απολαμβάνεις".
Ήδη "ελαχιστοποιούνται" σημασιολογικά οι΄λέξεις και αντικαθίστανται σε μια χυδαιότατη υπερ-απλούστευση.
Κοντοστέκεσαι=σταματάς (=ντούπ!)
Απολαμβάνεις=γουστάαααααααρεις
Αγναντεύεις=βλέπεις
Περίπατος=περπατάς να πας κάπου
Προχτές άκουσα επίσης τη λέξη "τίμιος", αναφερόμενη σε κάποιο γνωστό.
Μου έκανε εντύπωση, γιατί έχω πολύυυυυυυυ καιρό να την ακούσω.
Γιατί άραγε;
Τίμιος περίπατος, λοιπόν, να κοντοσταθούμε κα απολαύσουμε αγνάντι.
Κλείνω με λίγες λέξεις που αγαπώ:
Συναρπαστικό
Σαγηνευτικό
Ηδυπάθεια
Γλίσχρος
Συνάμα
Σαγήνη
Νήνεμη
Απαθής στην όποια σημειολογική τους αναφορά, ολοκληρώνω την -πάντα ημιτελή, μα ολότελα συνειδητή και λάγνα- σκέψη μου.
Να έχετε ένα όμορφο σαββατοκύριακο (και όχι Σού-Κού: αυτό διαρκεί λιγότερο!)
"Περίπατος" - κάποιοι δεν κατάλαβαν κάν την έννοια: "δηλαδή πού πάς ακριβώς;"
"Πουθενά", "γι αυτό λέγεται περίπατος περι-πατάς, γύρω γύρω, αγναντεύεις, κοντοστέκεσαι και απολαμβάνεις"
Και σκέφτηκα ότι έτσι όπως γίνεται η ζωή μας, σιγά σιγά τα νέα παιδιά δε θα μπορούν να αντιληφθούν και άλλεςέννοιες, όπως "κοντοστέκεσαι". Ποιός έχει χρόνο για κάτι τέτοιο; γιατί να "κοντο"-σταθείς; Τί θα σημαίνει σε λίγο "αγναντεύεις"; "απολαμβάνεις".
Ήδη "ελαχιστοποιούνται" σημασιολογικά οι΄λέξεις και αντικαθίστανται σε μια χυδαιότατη υπερ-απλούστευση.
Κοντοστέκεσαι=σταματάς (=ντούπ!)
Απολαμβάνεις=γουστάαααααααρεις
Αγναντεύεις=βλέπεις
Περίπατος=περπατάς να πας κάπου
Προχτές άκουσα επίσης τη λέξη "τίμιος", αναφερόμενη σε κάποιο γνωστό.
Μου έκανε εντύπωση, γιατί έχω πολύυυυυυυυ καιρό να την ακούσω.
Γιατί άραγε;
Τίμιος περίπατος, λοιπόν, να κοντοσταθούμε κα απολαύσουμε αγνάντι.
Κλείνω με λίγες λέξεις που αγαπώ:
Συναρπαστικό
Σαγηνευτικό
Ηδυπάθεια
Γλίσχρος
Συνάμα
Σαγήνη
Νήνεμη
Απαθής στην όποια σημειολογική τους αναφορά, ολοκληρώνω την -πάντα ημιτελή, μα ολότελα συνειδητή και λάγνα- σκέψη μου.
Να έχετε ένα όμορφο σαββατοκύριακο (και όχι Σού-Κού: αυτό διαρκεί λιγότερο!)
Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2011
Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011
Apperitivo
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Βασική αρχή. (κρατείστε το στο μυαλό σας)
Πήγα Μιλάνο για 5 μέρες μέσα στα Χριστούγεννα. Γυρνώντας, φίλοι, γνωστοί, οικογένεια, ρώτησαν ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
1)-Apperitivo πήρατε; όχι;;;;;ε, δεν κάνατε τίποτα! (ο αδερφός μου)
2)-Ψωνίσατε; τί ψωνίσατε; ε, δεν είναι δυνατόν να μην ψωνίσατε! (φίλη-συνεργάτις)
3)-Αποκλειστήκατε σίγουρα, ε; δεν είναι δυνατόν να μην αποκλειστήκατε! (γείτονας)
4)-Πού φάγατε; φάγατε σε κανένα καλό εστιατόριο; δεν είναι δυνατόν να πήγατε Μιλάνο και να μην φάγατε σε καλόοοοοο εστιατόριο! (η μαμά)
5)-Φάγατε (εδώ δε θυμάμαι τα ονόματα:θα προσθέσω εγώ κατά βούλησιν) σούπερ-πούμα με αυγά στρουθοκαλήλου; εεεεεε, δεν είναι δυνατόν να μη δοκιμάσατε σούπερ-πούμα! (κουμπάρος)
Απαντώ λοιπόν σύντομα:
1) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
2) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
3) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
4) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
5) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
Αντιληπτός;;;;;;; Μήπως είχα δόση ασάφειας στη διατύπωσή μου; μήπως;
Άντε, να επιμείνω.
1) Το apperitivo, ή αλλιώς ποτάκι, ή έστω, happy hour (πείτε το όπως θέλετε, δε με νοιάζει) είναι μια χαρά, αλλά ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ!!! Χέστηκα να τρέχω στο Μιλάνο να πιώ ποτάκι! έχω και εδώ. (χωρίς παρεξήγηση)
2) Αν δε χρειάζομαι κάτι, σπάνια ψωνίζω. Άρα δεν πάω κάπου για να γλιτώσω λεφτά και μετά να κάνω τον έξυπνο ("ξέρεις, το πήρα μόοοοονο χ ευρώ"). Επίσης, δε χρειάζομαι τίποτα, άρα έκανα ΤΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΔΥΝΑΤΑ. Ομολογώ ότι έφυγαν 120 ευρώ σε μολυβάκια!(χωρίς παρεξήγηση)
3)(χωρίς παρεξήγηση): τα ΜΜΕ καταστροφολογούν. Σαπίσαμε λίγο στη βροχή,είναι η αλήθεια, αλλά τίποτα παραπάνω. Μα, ποιός τους πιστεύει;;;;;;;!!!
4) Δεν έχω σκοπό να φάω κίτρινους σκούφους, ποσώς δε με ενδιαφέρει. Εντάξει, έτυχε και φάγαμε κάπου πολύ καλά, αλλά κατά τύχη. (χωρίς παρεξήγηση)
5) Δεν έχω σκοπό να ΦΑΩ τον κόσμο, προτιμάω να τον δω (θα μου πέσει βαρύς στο στομάχι, είμαι σίγουρος) (χωρίς παρεξήγηση)
Εν κατακλείδι:
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Βασική αρχή.
Κλείνω αναφέροντας:
1. Συγκλονιστική έκθεση Dali - Palazzo Realle
2. galeria Ambroziana φοβερός χώρος
3. Museo del Novecento - το ολοκαίνουργιο (ανοιξε 5 δεκ) μουσείο με Kandinsky, Braque, Picasso, Klee, De Chirico και όλο τον ιταλικό φουτουρισμό. Συγκλονιστικό.
Άντε, πάρτε και δυό εικόνες. Σημ.: είσοδος και φωτογράφηση ελεύθερες.
Πήγα Μιλάνο για 5 μέρες μέσα στα Χριστούγεννα. Γυρνώντας, φίλοι, γνωστοί, οικογένεια, ρώτησαν ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
1)-Apperitivo πήρατε; όχι;;;;;ε, δεν κάνατε τίποτα! (ο αδερφός μου)
2)-Ψωνίσατε; τί ψωνίσατε; ε, δεν είναι δυνατόν να μην ψωνίσατε! (φίλη-συνεργάτις)
3)-Αποκλειστήκατε σίγουρα, ε; δεν είναι δυνατόν να μην αποκλειστήκατε! (γείτονας)
4)-Πού φάγατε; φάγατε σε κανένα καλό εστιατόριο; δεν είναι δυνατόν να πήγατε Μιλάνο και να μην φάγατε σε καλόοοοοο εστιατόριο! (η μαμά)
5)-Φάγατε (εδώ δε θυμάμαι τα ονόματα:θα προσθέσω εγώ κατά βούλησιν) σούπερ-πούμα με αυγά στρουθοκαλήλου; εεεεεε, δεν είναι δυνατόν να μη δοκιμάσατε σούπερ-πούμα! (κουμπάρος)
Απαντώ λοιπόν σύντομα:
1) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
2) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
3) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
4) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
5) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
Αντιληπτός;;;;;;; Μήπως είχα δόση ασάφειας στη διατύπωσή μου; μήπως;
Άντε, να επιμείνω.
1) Το apperitivo, ή αλλιώς ποτάκι, ή έστω, happy hour (πείτε το όπως θέλετε, δε με νοιάζει) είναι μια χαρά, αλλά ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ!!! Χέστηκα να τρέχω στο Μιλάνο να πιώ ποτάκι! έχω και εδώ. (χωρίς παρεξήγηση)
2) Αν δε χρειάζομαι κάτι, σπάνια ψωνίζω. Άρα δεν πάω κάπου για να γλιτώσω λεφτά και μετά να κάνω τον έξυπνο ("ξέρεις, το πήρα μόοοοονο χ ευρώ"). Επίσης, δε χρειάζομαι τίποτα, άρα έκανα ΤΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΔΥΝΑΤΑ. Ομολογώ ότι έφυγαν 120 ευρώ σε μολυβάκια!(χωρίς παρεξήγηση)
3)(χωρίς παρεξήγηση): τα ΜΜΕ καταστροφολογούν. Σαπίσαμε λίγο στη βροχή,είναι η αλήθεια, αλλά τίποτα παραπάνω. Μα, ποιός τους πιστεύει;;;;;;;!!!
4) Δεν έχω σκοπό να φάω κίτρινους σκούφους, ποσώς δε με ενδιαφέρει. Εντάξει, έτυχε και φάγαμε κάπου πολύ καλά, αλλά κατά τύχη. (χωρίς παρεξήγηση)
5) Δεν έχω σκοπό να ΦΑΩ τον κόσμο, προτιμάω να τον δω (θα μου πέσει βαρύς στο στομάχι, είμαι σίγουρος) (χωρίς παρεξήγηση)
Εν κατακλείδι:
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Βασική αρχή.
Κλείνω αναφέροντας:
1. Συγκλονιστική έκθεση Dali - Palazzo Realle
2. galeria Ambroziana φοβερός χώρος
3. Museo del Novecento - το ολοκαίνουργιο (ανοιξε 5 δεκ) μουσείο με Kandinsky, Braque, Picasso, Klee, De Chirico και όλο τον ιταλικό φουτουρισμό. Συγκλονιστικό.
Άντε, πάρτε και δυό εικόνες. Σημ.: είσοδος και φωτογράφηση ελεύθερες.
Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010
Το μολύβι
Γενικά υπάρχει μια διάχυτη διάθεση για δωρο-κουβέντες.
(λεφτά δεν υπάρχουν, διάθεση υπάρχει πάντα)
Σκεφτόμουν λοιπόν ότι δε χρειάζομαι τίποτα και δε θέλω τίποτα. Δε γουστάρω να μαζεύω άχρηστα πράγματα απλά επειδή είναι ωραία. Αλλά όλοι έχουμε τις εμμονές μας και εκεί κάνουμε συνήθως μιά εξαίρεση.
Σε μένα αυτό συμβαίνει με τα μολύβια. Έχω δεκάδες μολύβια και πάντα είμαι πρόθυμος να πάρω άλλο ένα. Για να το εξηγήσω καλύτερα, το μολύβι είναι το φετίχ μου, το σύμβολο με το οποίο ταυτίζομαι.
Κατ' αρχήν είναι το σύμβολο της σκέψης. Μιας σκέψης όχι τελεσίδικης, απόλυτης και αμετάκλητης (γιατί τότε θα μιλούσαμε για στυλό ή πένα ή ένα απλό word document), αλλά μιας σκέψης που ενέχει προβληματισμό, αμφισβήτηση και συνεχή εξέλιξη. Μολύβι σημαίνει και γόμα,πάντα.
Κατά δεύτερον, το μολύβι σχεδόν ταυτίζεται με το μηχανικό (αρχιτέκτονα, πολιτικό μηχανικό, κλπ) που μελετά, που σκέφτεται, φαντάζεται, δημιουργεί.
Κατά τρίτον, εκφράζει λέξεις και εικόνες. Τη στιγμή που ακουμπάει η μύτη το χαρτί, ένα χαμόγελο μου ξεφεύγει, μια ηδονή σχεδόν αυταρεσκη, ολοσδιόλου ολοκληρωμένη.
Έχω μολύβια για σημειώσεις, σκίτσα-σχέδια, για οικοδομή, για ζωγραφική, για τα πάντα. Μολύβια μηχανικά, ξύλινα, μεταλλικά. Με μαλακή ή σκληρή μύτη, λεπτή ή χοντρή.
Και προτιμώ να υπερασπίζομαι τις "αξίες του μολυβιού" αφήνοντας μακριά αξίες αυτοκινήτων, πούρων και τσιγάρων, κοσμημάτων και ρούχων. Αυτές συνήθως ανήκουν σε γυαλιστερούς ανθρώπους. Εγώ προτιμώ τους καθαρούς αλλά σίγουρα όχι γυαλιστερούς. Προτιμώ τους διαφανείς και λαμπερούς, ίσως τους ματ και θαμπούς, με την έννοια του υποκειμενικού του σχετικού έναντι του απόλυτου.
Η ψύχωση με το μολύβι ενίοτε γίνεται πιο έντονη. Μπορεί να βγω από το σπίτι, να ξεχάσω πορτοφόλι, κινητό και κλειδιά ή αυτοκίνητο. Μολύβι όμως έχω σχεδόν πάντα επάνω μου. Ακόμα και βγαίνοντας για βράδυ ενίοτε.
Σήμερα σκεφτόμουν λοιπόν τί δώρο θα ήθελα για τα Χριστούγεννα. και μάλλον θα πάρω κάτι ωραίες μαλακές μύτες Β ή 2Β για ένα μηχανικό μολύβι 3 χιλ που πήρα τον Απρίλιο από το Μιλάνο.
(λεφτά δεν υπάρχουν, διάθεση υπάρχει πάντα)
Σκεφτόμουν λοιπόν ότι δε χρειάζομαι τίποτα και δε θέλω τίποτα. Δε γουστάρω να μαζεύω άχρηστα πράγματα απλά επειδή είναι ωραία. Αλλά όλοι έχουμε τις εμμονές μας και εκεί κάνουμε συνήθως μιά εξαίρεση.
Σε μένα αυτό συμβαίνει με τα μολύβια. Έχω δεκάδες μολύβια και πάντα είμαι πρόθυμος να πάρω άλλο ένα. Για να το εξηγήσω καλύτερα, το μολύβι είναι το φετίχ μου, το σύμβολο με το οποίο ταυτίζομαι.
Κατ' αρχήν είναι το σύμβολο της σκέψης. Μιας σκέψης όχι τελεσίδικης, απόλυτης και αμετάκλητης (γιατί τότε θα μιλούσαμε για στυλό ή πένα ή ένα απλό word document), αλλά μιας σκέψης που ενέχει προβληματισμό, αμφισβήτηση και συνεχή εξέλιξη. Μολύβι σημαίνει και γόμα,πάντα.
Κατά δεύτερον, το μολύβι σχεδόν ταυτίζεται με το μηχανικό (αρχιτέκτονα, πολιτικό μηχανικό, κλπ) που μελετά, που σκέφτεται, φαντάζεται, δημιουργεί.
Κατά τρίτον, εκφράζει λέξεις και εικόνες. Τη στιγμή που ακουμπάει η μύτη το χαρτί, ένα χαμόγελο μου ξεφεύγει, μια ηδονή σχεδόν αυταρεσκη, ολοσδιόλου ολοκληρωμένη.
Έχω μολύβια για σημειώσεις, σκίτσα-σχέδια, για οικοδομή, για ζωγραφική, για τα πάντα. Μολύβια μηχανικά, ξύλινα, μεταλλικά. Με μαλακή ή σκληρή μύτη, λεπτή ή χοντρή.
Και προτιμώ να υπερασπίζομαι τις "αξίες του μολυβιού" αφήνοντας μακριά αξίες αυτοκινήτων, πούρων και τσιγάρων, κοσμημάτων και ρούχων. Αυτές συνήθως ανήκουν σε γυαλιστερούς ανθρώπους. Εγώ προτιμώ τους καθαρούς αλλά σίγουρα όχι γυαλιστερούς. Προτιμώ τους διαφανείς και λαμπερούς, ίσως τους ματ και θαμπούς, με την έννοια του υποκειμενικού του σχετικού έναντι του απόλυτου.
Η ψύχωση με το μολύβι ενίοτε γίνεται πιο έντονη. Μπορεί να βγω από το σπίτι, να ξεχάσω πορτοφόλι, κινητό και κλειδιά ή αυτοκίνητο. Μολύβι όμως έχω σχεδόν πάντα επάνω μου. Ακόμα και βγαίνοντας για βράδυ ενίοτε.
Σήμερα σκεφτόμουν λοιπόν τί δώρο θα ήθελα για τα Χριστούγεννα. και μάλλον θα πάρω κάτι ωραίες μαλακές μύτες Β ή 2Β για ένα μηχανικό μολύβι 3 χιλ που πήρα τον Απρίλιο από το Μιλάνο.
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
Ενθουσιασμός;
Είναι βλακεία (στον καιρό μας, κρίση, κλπ) να δουλεύεις χωρίς να έχεις κάνει προσφορά, να εξασφαλίσεις προκαταβολή, να προδιαγράψεις έργο, κλπ, κλπ.
Ειδικά όταν το έργο έχει ξεκινήσει 7 χρόνια πριν από άλλους μηχανικούς και έχουν ήδη πέσει μπετά με κακοτεχνίες, φοβερές ελλείψεις, λάθη, κλπ. και συ μπαίνεις τώρα να διορθώσεις καταστάσεις και να ολοκληρώσεις σε στενά περιθώρια και πλαίσια.
Είναι απόλαυση, ενθουσιασμός και ξεχειλίζει δημιουργικότητα να κοιμάσαι και να ξυπνάς και να ονειρεύεσαι τί θα κάνεις με το ένα και το άλλο ζήτημα, πώς θα ξεπεράσεις τα προβλήματα που υπάρχουν ήδη, πώς θα βρεις τη βέλτιστη δυνατή λύση, πώς θα αξιοποιήσεις αυτό που έχεις στα χέρια σου. Είναι τρέλα, σχεδόν οργασμός να φαντασιώνεσαι τη στιγμή που ετοιμάζεσαι - μια εβδομάδα πριν το άνοιγμα- την έναρξη λειτουργίας, τη στιγμή που θα μπαίνει ο πρώτος πελάτης, ο πρώτος κόσμος. Να δεις τις αντιδράσεις στα πρόσωπά τους. Είναι υπέροχο το συναίσθημα να περιμένεις να αντικρύσεις και βιώσεις το αποτέλεσμα του κόπου σου ως πελάτης και όχι ως σχεδιαστής.
Γεγονός είναι ότι δημιουργικότητα και επιχειρηματική δεινότητα δε συμβαδίζουν πάντα (σπάνια θα έλεγα), γεγονός είναι ότι ο σχεδιασμός σε παραμυθιάζει, σε μεθάει. Βάζεις σε δεύτερη μοίρα τη δυσκολία του εγχειρήματος, το αν θα πληρωθείς ή όχι και σε ποιό ποσοστό, το κρύο Κυριακή πρωί 06.30 το πρωί σττην οικοδομή με λάσπες, τις αναταράξεις των ελικοφόρων με 9 μποφώρ και χιόνια.
Δεν είμαι ο αρμόδιος να σας μιλήσω για την επιχειρηματική αποτελεσματικότητα, τη γκλαμουριά και την προβολή προς τα έξω μιας δουλειάς. Δεν είμαι αρμόδιος για κουλτουρο-υφάκι και δήθεν.
Μπορώ όμως να σας πω με σιγουριά ότι ήδη κοιμάμαι και σκέφτομαι water-jets και πλακάκια και ψηφίδες, ψευδοροφές και χρώματα.
Είμαι σε προ-οργασμικό επίπεδο με τις ορμόνες της δημιουργικότητας. Η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο.
Και γουστάρω με χίλια!
Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2010
ξε - ΑΝΑΡΤΗΣΗ
Ονομάζω την παρούσα "ξε-ανάρτηση" γιατί απλά δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να τη σηκώσω.
Τα Υπέρ και τα Κατά:
1. Υπέρ:
θα πω αυτό που μού ρχεται
2. Κατά:
Θα σκεφτείτε: "Ωχ, πάλι τις στραβές του έχει". Και γενικά είμαι μια χαρούλα, απλά σήμερα έχω ψιλοστραβούλες.
Κέρδισε ο εγωισμός του να πω αυτό που μου έρχεται και προχωράω στην ξε-ανάρτηση ολοταχώς.
Ποιός αναφέρεται στην ειλικρίνεια ως αρετή; Μια "υπερτιμημένη αξία" (για να κάνω και τα quotes μου). Δεν τολμώ να αναφέρω τις ειλικρινείς σκέψεις μου για πρόσωπα και πράγματα γιατί θα φρήξω ακόμα και γω ο ίδιος με τον εαυτό μου.
Μπαίνω στον πειρασμό, αλλά δεν αντέχω να εκφράσω αυτά τα υπέροχα ζοφερά, απολαυστικά και ερεθιστικά πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό. Και το αστείο είναι ότι όλες οι σκέψεις είναι ανθρώπινα αναμενόμενες, και άμα το καλοσκεφτείς, όλοι τις κάνουμε.
Καμμιά φορά φοβάμαι μήπως γίνομαι συντηρούκλας.
(παρένθεση: ήθελα να "μορφοποιήσω το κείμενο της ξεεεεεε-ανάρτησης και πάτησα αυτό το βρωμόκουμπο που λέει ΤΤΤ. Και μου έκανε εντύπωση που μου έκανε τη διάθεση μεγαλύτερη!)
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ή ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ
ποιά η διαφορά;
Τα Υπέρ και τα Κατά:
1. Υπέρ:
θα πω αυτό που μού ρχεται
2. Κατά:
Θα σκεφτείτε: "Ωχ, πάλι τις στραβές του έχει". Και γενικά είμαι μια χαρούλα, απλά σήμερα έχω ψιλοστραβούλες.
Κέρδισε ο εγωισμός του να πω αυτό που μου έρχεται και προχωράω στην ξε-ανάρτηση ολοταχώς.
Ποιός αναφέρεται στην ειλικρίνεια ως αρετή; Μια "υπερτιμημένη αξία" (για να κάνω και τα quotes μου). Δεν τολμώ να αναφέρω τις ειλικρινείς σκέψεις μου για πρόσωπα και πράγματα γιατί θα φρήξω ακόμα και γω ο ίδιος με τον εαυτό μου.
Μπαίνω στον πειρασμό, αλλά δεν αντέχω να εκφράσω αυτά τα υπέροχα ζοφερά, απολαυστικά και ερεθιστικά πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό. Και το αστείο είναι ότι όλες οι σκέψεις είναι ανθρώπινα αναμενόμενες, και άμα το καλοσκεφτείς, όλοι τις κάνουμε.
Καμμιά φορά φοβάμαι μήπως γίνομαι συντηρούκλας.
(παρένθεση: ήθελα να "μορφοποιήσω το κείμενο της ξεεεεεε-ανάρτησης και πάτησα αυτό το βρωμόκουμπο που λέει ΤΤΤ. Και μου έκανε εντύπωση που μου έκανε τη διάθεση μεγαλύτερη!)
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ή ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ
ποιά η διαφορά;
Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2010
ξε - SPA
"Μια μοναδική εμπειρία αναζοωγόνησης σώματος και πνεύματος"
Γκομενίτσα σε στέλνει να κάνεις ντουσάκι σε μάπα αποδυτήριο με ντουλαπάκια που δε χωράει ούτε το πουκάμισό σου και μετά γδύνεσαι, ξαπλώνεις, σε πασαλείβει κάτι πασαλειψατέρ που γλιστράνει και αρχίζει το χαϊδολόγημα που αποκαλεί μασάζ.
Και σένα σου μπαίνουν σκέψεις κακές με το πολύ τρίψε-τρίψε, πολύ κακές, χε χε χε
και πάλι καλά που παίζει μουσική βούδδα με κάτι άου άου και ταμ ταμ ταμ και κάτι κλίνγκι-κλίνγκι
και ίσα που τη γλίτωσε και δεν της έδειξες μια "εμπειρία σώματος και πνεύματος"
Αυτά.
Από τότε που ο Sting πήγε στον Αμαζόνιο και έκανε τους ινδιάνους μόδα και τους έβγαλε στο σφυρί του metropolis (χαχχαχαχαχαχαχαχαχαχα - και γαμώ τις ειρωνείες! από τον Αμαζόνιο στα -πολλά- Μετρόπολις!!!) μας τά χουν κάνει μπαλόνια με τα έθνικ.
Όσο για τα έθνικ= φαγητά, ντυσίματα, έπιπλα, κλπ αντιβρωμόλ (=αρωματικά χώρου), ούτε καν μπαίνω στον κόπο.
Φιλάκια από μια Κυριακή Χουζουριού και αγνού παρθένου Κωλοβαρέματος!
Γκομενίτσα σε στέλνει να κάνεις ντουσάκι σε μάπα αποδυτήριο με ντουλαπάκια που δε χωράει ούτε το πουκάμισό σου και μετά γδύνεσαι, ξαπλώνεις, σε πασαλείβει κάτι πασαλειψατέρ που γλιστράνει και αρχίζει το χαϊδολόγημα που αποκαλεί μασάζ.
Και σένα σου μπαίνουν σκέψεις κακές με το πολύ τρίψε-τρίψε, πολύ κακές, χε χε χε
και πάλι καλά που παίζει μουσική βούδδα με κάτι άου άου και ταμ ταμ ταμ και κάτι κλίνγκι-κλίνγκι
και ίσα που τη γλίτωσε και δεν της έδειξες μια "εμπειρία σώματος και πνεύματος"
Αυτά.
Από τότε που ο Sting πήγε στον Αμαζόνιο και έκανε τους ινδιάνους μόδα και τους έβγαλε στο σφυρί του metropolis (χαχχαχαχαχαχαχαχαχαχα - και γαμώ τις ειρωνείες! από τον Αμαζόνιο στα -πολλά- Μετρόπολις!!!) μας τά χουν κάνει μπαλόνια με τα έθνικ.
Όσο για τα έθνικ= φαγητά, ντυσίματα, έπιπλα, κλπ αντιβρωμόλ (=αρωματικά χώρου), ούτε καν μπαίνω στον κόπο.
Φιλάκια από μια Κυριακή Χουζουριού και αγνού παρθένου Κωλοβαρέματος!
Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010
Is that you - Ο ξεχασιάρης
Προχτές γύρισα τελικά αργά.
Ετοίμασα την τσάντα μου για το επικείμενο ταξίδι την ερχόμενη ημέρα, θυμήθηκα να βάλω μέσα όλα τα απαραίτητα σχέδια, φωτογραφική, λευκά Α4 για σημειώσεις, ξύλινο μέτρο, mp3 player για το αεροδρόμιο, ομπρέλλα. Όλα. Οίστρος οργάνωσης, διάλεξα και το μπουφάν μου για το ταξίδι, έτοιμο, έβαλα και το πορτοφόλι μου μέσα να μην το ψάχνω τελευταία στιγμή. Ξάπλωσα νωρίς.
Ξύπνησα στη ώρα μου, ίσως και λίγο νωρίτερα, έβαλα μουσικούλα, έφτιαξα καφεδάκι, πρωινό.
Είχα κέφι. Είπα να βάλω σακάκι να είμαι περιποιημένος.
Έφυγα χαλαρός, ένα τεταρτο νωρίτερα (πρωτοφανές).
Έφτασα στο πάρκινγκ του αεροδρομίου, πήρα το απόκομμα στην είσοδο, χαλαρά.
Έφτασα στον έλεγχο και έδωσα την ταυτότητά μου.
Σκέφτηκα: "δε βάζω το απόκομμα στο πορτοφόλι μου να μην το ψάχνω μετά;" ΟΥΠΣΣΣΣΣΣ...
Ποιό πορτοφόλι;
ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ! ΕΒΑΛΑ ΣΑΚΑΚΙ! ΟΧΙ ΜΠΟΥΦΑΝ! ΕΚΕΙ ΕΧΩ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΜΟΥ!
Με πόσα λεφτά ταξιδεύω; Εψαξα την τσάντα μου - πουθενά δε βρήκα πορτοφόλι, ή έστω εφεδρικά χρήματα. Μόνο το πορτοφολάκι μου με τα ψιλά...
Μμμμμ...
Έχω 2,70€, να κεράσω κάτι;;;;;;
(περιττό να σας πω ότι καθώς φωτογράφιζα το χώρο παρέμβασης έπιασε μια μπόρα και το σακάκι έγινε όπως και εγώ - χάλια!)
Μάλλον έπρεπε νά 'χα βάλει μπουφάν - μπορεί να έβρισκα και κανένα πορτοφόλι μέσα!
Ετοίμασα την τσάντα μου για το επικείμενο ταξίδι την ερχόμενη ημέρα, θυμήθηκα να βάλω μέσα όλα τα απαραίτητα σχέδια, φωτογραφική, λευκά Α4 για σημειώσεις, ξύλινο μέτρο, mp3 player για το αεροδρόμιο, ομπρέλλα. Όλα. Οίστρος οργάνωσης, διάλεξα και το μπουφάν μου για το ταξίδι, έτοιμο, έβαλα και το πορτοφόλι μου μέσα να μην το ψάχνω τελευταία στιγμή. Ξάπλωσα νωρίς.
Ξύπνησα στη ώρα μου, ίσως και λίγο νωρίτερα, έβαλα μουσικούλα, έφτιαξα καφεδάκι, πρωινό.
Είχα κέφι. Είπα να βάλω σακάκι να είμαι περιποιημένος.
Έφυγα χαλαρός, ένα τεταρτο νωρίτερα (πρωτοφανές).
Έφτασα στο πάρκινγκ του αεροδρομίου, πήρα το απόκομμα στην είσοδο, χαλαρά.
Έφτασα στον έλεγχο και έδωσα την ταυτότητά μου.
Σκέφτηκα: "δε βάζω το απόκομμα στο πορτοφόλι μου να μην το ψάχνω μετά;" ΟΥΠΣΣΣΣΣΣ...
Ποιό πορτοφόλι;
ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ! ΕΒΑΛΑ ΣΑΚΑΚΙ! ΟΧΙ ΜΠΟΥΦΑΝ! ΕΚΕΙ ΕΧΩ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΜΟΥ!
Με πόσα λεφτά ταξιδεύω; Εψαξα την τσάντα μου - πουθενά δε βρήκα πορτοφόλι, ή έστω εφεδρικά χρήματα. Μόνο το πορτοφολάκι μου με τα ψιλά...
Μμμμμ...
Έχω 2,70€, να κεράσω κάτι;;;;;;
(περιττό να σας πω ότι καθώς φωτογράφιζα το χώρο παρέμβασης έπιασε μια μπόρα και το σακάκι έγινε όπως και εγώ - χάλια!)
Μάλλον έπρεπε νά 'χα βάλει μπουφάν - μπορεί να έβρισκα και κανένα πορτοφόλι μέσα!
Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 2010
Οι εραστές του σαββατοκύριακου
οι εραστές του σαββατοκύριακου
οι διασκεδαστές του σαββατοκύριακου
οπορτουνιστές στιγμών
προκαθορισμένων σε ημερολόγιο
στο περιθώριο του χαρτιού
αμέσως μετά τα σημαντικά τηλέφωνα και τα ψώνια.
to-do-list (s)
να ψωνίσω κρασί
να θυμηθώ να ζήσω (με αστεράκι ετούτο, μπας και το ξεχάσω)
καλά κέφια έχω, κάποιες σκέψεις έκανα μόνον
τώρα πριν βυθιστώ σε ύπνο κούρασης
καληνύχτα σας
οι διασκεδαστές του σαββατοκύριακου
οπορτουνιστές στιγμών
προκαθορισμένων σε ημερολόγιο
στο περιθώριο του χαρτιού
αμέσως μετά τα σημαντικά τηλέφωνα και τα ψώνια.
to-do-list (s)
να ψωνίσω κρασί
να θυμηθώ να ζήσω (με αστεράκι ετούτο, μπας και το ξεχάσω)
καλά κέφια έχω, κάποιες σκέψεις έκανα μόνον
τώρα πριν βυθιστώ σε ύπνο κούρασης
καληνύχτα σας
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
Η μαγισσούλα
Να ξεκουραστεί.
Της προσέφερα ένα ποτήρι νερό.
Κάτσαμε και τα είπαμε παρέα, ενθυμούμενοι τα παλιά.
Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010
Ο Ριρής ο Αεροπόρος
Όταν ήμουν μικρός, η μαμά μου μού διάβαζε το παραμύθι "Ο Ριρής ο Αεροπόρος", για ένα σκυλάκι που ήθελε να μάθει να πετάει στα σύννεφα.
Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει καθόλου ο Freud με τα οιδιπόδειά του, ο Jung με τα όνειρά του, ή έστω, ο Adler. Με διασκεδάζει, με γαργαλάει όμως η σκέψη ότι επιστρέφουμε σε αυτά που αρχικά αγαπήσαμε από μικροί.
Έτσι κι εγώ, ίδιος ο Ριρής, αγαπώ να πετάω στα σύννεφα, να είμαι ψηλά, να χαζεύω τη Γη και τον Κόσμο ολόκληρο. Να καταλαβαίνω πώς δένονται μεταξύ τους Βουνά, Θάλασσες και Κόλποι, να ξετρυπώ τα Σύννεφα τρέχοντας δίπλα στις Ηλιαχτίδες. Φαντασιώνομαι με εμμονή να χαϊδεύω λόφους και θάλασσες. Καταστρώνω χάρτες δικούς μου*, χάρτες ναυτικούς, χάρτες Αισθήσεων, Χάρτες Εντυπώσεων, Χάρτες Χρόνου και Αναμνήσεων, Χάρτες Συναισθηματικών Εντάσεων.
Αποτυπώματα των Στιγμών οι Εικόνες.
Παράνομος ηδονοβλεψίας της ζωής, εγώ, ο Ριρής ο Αεροπόρος, πετάω πάλι στα σύννεφα και χάνομαι στο ηλιοβασίλεμα.
* στη βιβλιογραφία οι "νοητικοί χάρτες" (mental maps) αναφέρονται στην ψυχολογία του χώρου και στη συναισθηματική ανάλυση του τοπίου.
Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει καθόλου ο Freud με τα οιδιπόδειά του, ο Jung με τα όνειρά του, ή έστω, ο Adler. Με διασκεδάζει, με γαργαλάει όμως η σκέψη ότι επιστρέφουμε σε αυτά που αρχικά αγαπήσαμε από μικροί.
Έτσι κι εγώ, ίδιος ο Ριρής, αγαπώ να πετάω στα σύννεφα, να είμαι ψηλά, να χαζεύω τη Γη και τον Κόσμο ολόκληρο. Να καταλαβαίνω πώς δένονται μεταξύ τους Βουνά, Θάλασσες και Κόλποι, να ξετρυπώ τα Σύννεφα τρέχοντας δίπλα στις Ηλιαχτίδες. Φαντασιώνομαι με εμμονή να χαϊδεύω λόφους και θάλασσες. Καταστρώνω χάρτες δικούς μου*, χάρτες ναυτικούς, χάρτες Αισθήσεων, Χάρτες Εντυπώσεων, Χάρτες Χρόνου και Αναμνήσεων, Χάρτες Συναισθηματικών Εντάσεων.
Αποτυπώματα των Στιγμών οι Εικόνες.
Παράνομος ηδονοβλεψίας της ζωής, εγώ, ο Ριρής ο Αεροπόρος, πετάω πάλι στα σύννεφα και χάνομαι στο ηλιοβασίλεμα.
* στη βιβλιογραφία οι "νοητικοί χάρτες" (mental maps) αναφέρονται στην ψυχολογία του χώρου και στη συναισθηματική ανάλυση του τοπίου.
Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010
To self-κούρεμα
Το αυτο-κούρεμα δεν είναι κακό.
Πότε συμβαίνει: Συνήθως πας στο μπάνιο, περνάς μπροστά από τον καθρέφτη, και κοντοστέκεσαι.
Αυτό είναι το δύσκολο σημείο: κοντοστέκεσαι. Κοιτάς τη φάτσα σου. Σκέφτεσαι. (ανέκαθεν κακή συνήθεια). Σημαντική παρατήρηση: τί μουσική ακούς. Αν ακούς πόπ, τα πράγματα μπορεί να μην είναι τόοοσο κακά. Αν ακούς ρόκ, τότε ίσως και να είναι φρόνιμο να ανησυχήσεις λιγουλάκι. Ένδειξη του κινδύνου: χαμογελάς. όχι απλά, όχι γλυκά, όχι σχεδόν χαζοχαρούμενα, κάπως διαφορετικά. Ζοφερά. και παιχνιδιάρικα. Προσοχή αν ακούς ψυχεδελικό ροκ - ειδικά τίποτα Ufo, παλιά floyd (ιδιαίτεερη προσοχή στο atom heart mother), παλιά zeppelin (ιδιαίτερος κίνδυνος: houses of the holy).
Eπόμενο βήμα η επιλογή ψαλιδιού. Αν έχεις μόλις ξυπνήσει, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα. Αν είναι δευτέρα, τότε ακόμα μεγαλύτερη προσοχή. Το ψαλιδάκι των νυχιών δε διαθέτει ευστάθεια, δεν έχει ικανή σάρωση του όγκου, είναι στραβό, αλλού στοχεύεις κι αλλού πάει. Βασικό εργαλείο ένα μεγάλο, ευρύχωρο, απολαυστικόοοοοοοοοο ψαλίδι. Το χρώμα δεν έχει μεγάλη σημασία. πιστεύω πάντως ότι το κόκκινο δείχνει καλύτερα.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΚΟΝΤΑ, Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ:
Πιθανότητα 1: "τί κάνεις εκεί; πάλι θα γεμίσεις το μπάνιο τρίχες;!!!! έλα δω να σε βοθήσω" Σε αυτήν την περίπτωση το αποτέλεσμα είναι σίγουρα καλύτερο, αλλά χάνεις από την απόλαυση του να τα κάνεις όλα χάλια, να δυναμώσεις τη μουσική και να βάλεις ποτάκι παράλληλα με το κούρεμα.
Πιθανότητα 2: το κάνεις στα κρυφά, με την απόλαυση του απαγορευμένου καρπού. ¨Εχει την πλάκα του, αλλά χάνεΙς από την απόλαυση του να τα κάνεις όλα χάλια.
Ξαναπάμε πίσω στην περίπτωση που είσαι μόνος.
Το εύκολο μέρος; τραβάς τα μαλλιά σου προς όλες τις κατευθύνσεις μέχρι να ξεδιπλωθούν. Να πάνε όπου τα φωτίσει ο θεός (και αφού δεν πιστεύω στο θεό, φαντάσου πού πάνε). Αφού γίνεις σα θάμνος, ΠΥΡ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΗ!
Σημαντικές λεπτομέρειες:
1. καλό θα ήταν να μην έχεις πιεί (ή έστω, όχι πάνω από 2 ποτά) προτού χαμογελάσεις ζοφερά στον καθρέφτη.
2. χρήσιμο είναι να μην είσαι θυμωμένος. Μπορεί να αποβεί μοιραίο στην εμφάνισή σου.
3. πάντα καθαρίζουμε εξονυχιστικά μετά το κούρεμα κάθε είδους.
4. μπανάκι. Μπανάκι μετά. Οπωσδήποτε! Και μόλις βγείς απ' τη μπανιέρα/ντουσιέρα, μιά δεύτερη γύρα. Αν η γύρα είναι ποτάκια, μπορείς να ξανασυνεχίσεις. Καλού-κακού όμως, πάρε το 166 πριν ξαναξεκινήσεις. Το Van Gogh τον ξέρεις; λέγεται ότι άκουγε πολύ psychedelic rock τότε. Ο αδελφός του δεν προλάβαινε να τον μαζεύει. Άσε που τά πινε με το Γκωγκέν παρέα.
Κάτι που ξεχάσαμε:
Γιατί το κάνουμε όλο αυτό και δεν πάμε στο κουρείο/κομμωτήριο: έτσι. Αν τύχει. Εξηγώ: ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ. Ποτέ δεν ξέρεις τί θα συμβεί αν περάσεις μπροστά από τον καθρέφτη. Μπορεί να θυμηθείς ότι χρειάζεσαι κούρεμα και να βαριέσαι να τραβολογιέσαι από δω κι από κει. Αλλιώς, σιγά μην το κάνουμε για οικονομία. Από βαρεμάρα και επειδή ΤΩΡΑ μας τη βάρεσε. Λογικό.
Κάπως έτσι.
Πότε συμβαίνει: Συνήθως πας στο μπάνιο, περνάς μπροστά από τον καθρέφτη, και κοντοστέκεσαι.
Αυτό είναι το δύσκολο σημείο: κοντοστέκεσαι. Κοιτάς τη φάτσα σου. Σκέφτεσαι. (ανέκαθεν κακή συνήθεια). Σημαντική παρατήρηση: τί μουσική ακούς. Αν ακούς πόπ, τα πράγματα μπορεί να μην είναι τόοοσο κακά. Αν ακούς ρόκ, τότε ίσως και να είναι φρόνιμο να ανησυχήσεις λιγουλάκι. Ένδειξη του κινδύνου: χαμογελάς. όχι απλά, όχι γλυκά, όχι σχεδόν χαζοχαρούμενα, κάπως διαφορετικά. Ζοφερά. και παιχνιδιάρικα. Προσοχή αν ακούς ψυχεδελικό ροκ - ειδικά τίποτα Ufo, παλιά floyd (ιδιαίτεερη προσοχή στο atom heart mother), παλιά zeppelin (ιδιαίτερος κίνδυνος: houses of the holy).
Eπόμενο βήμα η επιλογή ψαλιδιού. Αν έχεις μόλις ξυπνήσει, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα. Αν είναι δευτέρα, τότε ακόμα μεγαλύτερη προσοχή. Το ψαλιδάκι των νυχιών δε διαθέτει ευστάθεια, δεν έχει ικανή σάρωση του όγκου, είναι στραβό, αλλού στοχεύεις κι αλλού πάει. Βασικό εργαλείο ένα μεγάλο, ευρύχωρο, απολαυστικόοοοοοοοοο ψαλίδι. Το χρώμα δεν έχει μεγάλη σημασία. πιστεύω πάντως ότι το κόκκινο δείχνει καλύτερα.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΚΟΝΤΑ, Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ:
Πιθανότητα 1: "τί κάνεις εκεί; πάλι θα γεμίσεις το μπάνιο τρίχες;!!!! έλα δω να σε βοθήσω" Σε αυτήν την περίπτωση το αποτέλεσμα είναι σίγουρα καλύτερο, αλλά χάνεις από την απόλαυση του να τα κάνεις όλα χάλια, να δυναμώσεις τη μουσική και να βάλεις ποτάκι παράλληλα με το κούρεμα.
Πιθανότητα 2: το κάνεις στα κρυφά, με την απόλαυση του απαγορευμένου καρπού. ¨Εχει την πλάκα του, αλλά χάνεΙς από την απόλαυση του να τα κάνεις όλα χάλια.
Ξαναπάμε πίσω στην περίπτωση που είσαι μόνος.
Το εύκολο μέρος; τραβάς τα μαλλιά σου προς όλες τις κατευθύνσεις μέχρι να ξεδιπλωθούν. Να πάνε όπου τα φωτίσει ο θεός (και αφού δεν πιστεύω στο θεό, φαντάσου πού πάνε). Αφού γίνεις σα θάμνος, ΠΥΡ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΗ!
Σημαντικές λεπτομέρειες:
1. καλό θα ήταν να μην έχεις πιεί (ή έστω, όχι πάνω από 2 ποτά) προτού χαμογελάσεις ζοφερά στον καθρέφτη.
2. χρήσιμο είναι να μην είσαι θυμωμένος. Μπορεί να αποβεί μοιραίο στην εμφάνισή σου.
3. πάντα καθαρίζουμε εξονυχιστικά μετά το κούρεμα κάθε είδους.
4. μπανάκι. Μπανάκι μετά. Οπωσδήποτε! Και μόλις βγείς απ' τη μπανιέρα/ντουσιέρα, μιά δεύτερη γύρα. Αν η γύρα είναι ποτάκια, μπορείς να ξανασυνεχίσεις. Καλού-κακού όμως, πάρε το 166 πριν ξαναξεκινήσεις. Το Van Gogh τον ξέρεις; λέγεται ότι άκουγε πολύ psychedelic rock τότε. Ο αδελφός του δεν προλάβαινε να τον μαζεύει. Άσε που τά πινε με το Γκωγκέν παρέα.
Κάτι που ξεχάσαμε:
Γιατί το κάνουμε όλο αυτό και δεν πάμε στο κουρείο/κομμωτήριο: έτσι. Αν τύχει. Εξηγώ: ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ. Ποτέ δεν ξέρεις τί θα συμβεί αν περάσεις μπροστά από τον καθρέφτη. Μπορεί να θυμηθείς ότι χρειάζεσαι κούρεμα και να βαριέσαι να τραβολογιέσαι από δω κι από κει. Αλλιώς, σιγά μην το κάνουμε για οικονομία. Από βαρεμάρα και επειδή ΤΩΡΑ μας τη βάρεσε. Λογικό.
Κάπως έτσι.
Κυριακή 17 Οκτωβρίου 2010
Οργιώδης Συνάθροιση
-Ρε συ, Χ., έχει κάτσει πάλι ο καναπές...
-Ο καναπές;;;;;
-Ναι, δε θυμάσαι που το χειμώνα πήρες φόρα και πήδηξες επάνω στον καναπέ και τον έσπασες;
-Από ενθουσιασμό όμως...
-Ενθουσιασμός-ξε-ενθουσιασμός, έσπασες τον καναπέ.
-Ε, εντάξει, τί να κάνουμε, υπάρχουν και χειρότερα στη ζωή. Και γιατί έκατσε; Δεν είχα βάλει 2 κεριά-κυβάκια και κάτι ελληνογαλλικά λεξικά που ποτέ δε χώνεψα να δώσουν ύψος;
-Έλα να δεις πως έγιναν τα κεριά που έβαλες. Έλιωσαν. Αρχιτέκτονας άνθρωπος, πώς σου ήρθαν τα κεριά; πολλή λογική ήθελε; Απλό. Έλιωσαν...
-Καλά, πάω να δω τί βιβλία θα ξεφορτωθώ πάλι. Για να δώ (σηκώνουμε μαζί τον καναπέ). Φλωμπέρ, Ελληνογαλλικό, .... μμμμ....Α! Θα φέρω και το αντίστοιχο Γαλλοελληνικό. (το βάζουμε). Έχω και ένα της Ρ., τον Τόμ Σάρπ.
-Ναι, δεν πειράζει, ας το βάλουμε.
Σηκώνουμε μαζί τον καναπέ, τα βάζουμε. πάμε να κάτσουμε, δεν πάταγε πια στις άκρες ο καναπές.
-Κάποια μαλακία έχουμε κάνει. να αλλάξουμε τα βιβλία. Δε φέρνεις κάτι άλλο;
(έρχεται με ένα Ραμπελαί, τον βάζει)
-Πολύ ψηλά ο καναπές. να βγάλουμε ένα.
-ΟΚ. Βγάλε τον Σάρπ. (τον βγάζουμε το Σάρπ, κρατάμε το Ραμπελαί)
-Μιά χαρά! Αυτό έφταιγε!
-Ο κωλοαμερικάνος! τί δουλειά έχει με τη Γαλλική Σκέψη;
-Ε, απ' τον τίτλο έπρεπε να το φανταστούμε: "Οργιώδης Συνάθροιση". Σκατά η συνάθροιση με τους Γάλλους. Ένα πραγματισμό βγάλανε όλον κι όλον και μας έχουν κάνει τα νεύρα τσατάλια.
-Τί είναι τα τσατάλια;
-Δεν ξέρω. Πού είναι τα λεξικά;
-Πάλι καλά που δε χρειαζόμαστε μετάφραση - θα έπρεπε να σηκώσουμε τον καναπέ!
-Ο καναπές;;;;;
-Ναι, δε θυμάσαι που το χειμώνα πήρες φόρα και πήδηξες επάνω στον καναπέ και τον έσπασες;
-Από ενθουσιασμό όμως...
-Ενθουσιασμός-ξε-ενθουσιασμός, έσπασες τον καναπέ.
-Ε, εντάξει, τί να κάνουμε, υπάρχουν και χειρότερα στη ζωή. Και γιατί έκατσε; Δεν είχα βάλει 2 κεριά-κυβάκια και κάτι ελληνογαλλικά λεξικά που ποτέ δε χώνεψα να δώσουν ύψος;
-Έλα να δεις πως έγιναν τα κεριά που έβαλες. Έλιωσαν. Αρχιτέκτονας άνθρωπος, πώς σου ήρθαν τα κεριά; πολλή λογική ήθελε; Απλό. Έλιωσαν...
-Καλά, πάω να δω τί βιβλία θα ξεφορτωθώ πάλι. Για να δώ (σηκώνουμε μαζί τον καναπέ). Φλωμπέρ, Ελληνογαλλικό, .... μμμμ....Α! Θα φέρω και το αντίστοιχο Γαλλοελληνικό. (το βάζουμε). Έχω και ένα της Ρ., τον Τόμ Σάρπ.
-Ναι, δεν πειράζει, ας το βάλουμε.
Σηκώνουμε μαζί τον καναπέ, τα βάζουμε. πάμε να κάτσουμε, δεν πάταγε πια στις άκρες ο καναπές.
-Κάποια μαλακία έχουμε κάνει. να αλλάξουμε τα βιβλία. Δε φέρνεις κάτι άλλο;
(έρχεται με ένα Ραμπελαί, τον βάζει)
-Πολύ ψηλά ο καναπές. να βγάλουμε ένα.
-ΟΚ. Βγάλε τον Σάρπ. (τον βγάζουμε το Σάρπ, κρατάμε το Ραμπελαί)
-Μιά χαρά! Αυτό έφταιγε!
-Ο κωλοαμερικάνος! τί δουλειά έχει με τη Γαλλική Σκέψη;
-Ε, απ' τον τίτλο έπρεπε να το φανταστούμε: "Οργιώδης Συνάθροιση". Σκατά η συνάθροιση με τους Γάλλους. Ένα πραγματισμό βγάλανε όλον κι όλον και μας έχουν κάνει τα νεύρα τσατάλια.
-Τί είναι τα τσατάλια;
-Δεν ξέρω. Πού είναι τα λεξικά;
-Πάλι καλά που δε χρειαζόμαστε μετάφραση - θα έπρεπε να σηκώσουμε τον καναπέ!
Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010
Oι παπαγάλοι
Δεν είναι θέμα απλά καλής διάθεσης. Αν ήταν έτσι, θα μπορούσε να παρεξηγηθεί ως χαζοχαρούμενη διάθεση, "happy go-lucky character". Αλλά δεν το βλέπω έτσι.
Για την ακρίβεια, τους έχω χεσμένους τους χαζοχαρούμενους με τον ίδιο τρόπο που αποδοκιμάζω την καρμιριά. Και οι 2 συμπεριφορές για μένα έχουν τον ίδιο παρονομαστή: παραλείπουν τη συνειδητή στάση.
Συνειδητά παλεύουμε να κλέβουμε ομορφιά από γύρω μας. Συνειδητά διώχνουμε την ασχήμια, την ανηθικότητα, τη μιζέρια. Συνειδητά καταρρίπτουμε τον πυρήνα που έβλεπε ο Αναξίμανδρος σαν κέντρο του Κόσμου: το Φόβο.
Για να κλείνω με την Κυριακάτικη Πολυλογία, σας χαρίζω το σχεδόν καθημερινό μου θέαμα (που πίνεται με διπλό ελληνικό, σχεδόν γλυκό): τους παπαγάλους μου.
Στο ρέμα Χαλανδρίου πηγαινοέρχονται και ξεσαλώνουν καμμιά δεκαπενταριά παπαγάλοι. Τρελοί, βλαμμένοι (εντελώς) χωροπηδάνε (επίτηδες το ορθογραφικό - αναφέρεται σε άλλη αντίληψη περί της έννοιας) και κράζουν συνεχώς από τις 07.30 ως τις 09.00
Ό,τι πρέπει λοιπόν, πάρε καφεδάκι και άραξε να τους χαζέψεις. Ελεύθεροι, εντελώς - κανένα κλουβί.
Χρώματα και φτερουγίσματα, χαμηλές και ψηλές (και υψηλές αν προτιμάτε) πτήσεις δικές σας.
Για όποιον χαζεύει στις ταράτσες, για όποιον επιμένει ναχαζεύει φεγγάρια και ηλιοβασιλέματα εκτός διακοπών και χαζορομαντικών στιγμών, για όποιον επιμένει,
ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ.
Για την ακρίβεια, τους έχω χεσμένους τους χαζοχαρούμενους με τον ίδιο τρόπο που αποδοκιμάζω την καρμιριά. Και οι 2 συμπεριφορές για μένα έχουν τον ίδιο παρονομαστή: παραλείπουν τη συνειδητή στάση.
Συνειδητά παλεύουμε να κλέβουμε ομορφιά από γύρω μας. Συνειδητά διώχνουμε την ασχήμια, την ανηθικότητα, τη μιζέρια. Συνειδητά καταρρίπτουμε τον πυρήνα που έβλεπε ο Αναξίμανδρος σαν κέντρο του Κόσμου: το Φόβο.
Για να κλείνω με την Κυριακάτικη Πολυλογία, σας χαρίζω το σχεδόν καθημερινό μου θέαμα (που πίνεται με διπλό ελληνικό, σχεδόν γλυκό): τους παπαγάλους μου.
Στο ρέμα Χαλανδρίου πηγαινοέρχονται και ξεσαλώνουν καμμιά δεκαπενταριά παπαγάλοι. Τρελοί, βλαμμένοι (εντελώς) χωροπηδάνε (επίτηδες το ορθογραφικό - αναφέρεται σε άλλη αντίληψη περί της έννοιας) και κράζουν συνεχώς από τις 07.30 ως τις 09.00
Ό,τι πρέπει λοιπόν, πάρε καφεδάκι και άραξε να τους χαζέψεις. Ελεύθεροι, εντελώς - κανένα κλουβί.
Χρώματα και φτερουγίσματα, χαμηλές και ψηλές (και υψηλές αν προτιμάτε) πτήσεις δικές σας.
Για όποιον χαζεύει στις ταράτσες, για όποιον επιμένει ναχαζεύει φεγγάρια και ηλιοβασιλέματα εκτός διακοπών και χαζορομαντικών στιγμών, για όποιον επιμένει,
ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ.
Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010
Πλούσιος χαμόγελος
Εδώ και μια δεκαριά μέρες έτρεχα (πάλι) και προχτές τελικά παρέδωσα μια προμελέτη για μια ανάπλαση σε ένα χωριό έξω από τον Πύργο Ηλείας. Χαρούμενος, πολύ, καθότι το αντικείμενο "πλατεία" το φλερτάρω καιρό και δε μου είχε κάτσει μέχρι τώρα. Πήγα λοιπόν στο συνεργάτη που μου έδωσε τη δουλειά ως υπεργολαβία και άρχισε να μου λέει πόσο φοβερά λεφτά του χρωστάνε και πόσο πολλά έχει.
Και δε ζήλεψα καθόλου για τα σούπερ-λεφτά, γιατί εγώ είμαι ακόμα πιο πλούσιος. Πλούσιος, καθότι διαθέτω πλέον της ουσίας, αυτής που αντιλαμβάνομαι εγώ δηλαδή ως ουσίας. Και θα μπω σε λεπτομέρειες, ευγνώμων ών.
Την παρασκευή έκανα δύο από τα πιο ωραία μπάνια του καλοκαιριού. Ένα το πρωί, στις 9.30 στην πισίνα που πηγαίνω, και ένα στις 2 το μεσημέρι στη Σαρωνίδα. Στη Σαρωνίδα έχω αναλάβει ένα κήπο να τον ψιλοσουλουπώσουμε, και η πελάτισσα είναι μια γιαγιάκα χάρμα. Κάτι σαν τη Μίς Μάρπλ χωρίς το πτώμα. Έφερε ένα κόφτη, έκοψε ένα κλαδί από μια πανέμορφη ροδιά γεμάτο υπέροχα ολοστρόγγυλα και ολοκόκκινα ρόδια, και μου είπε "πάρτε να δοκιμάσετε, είναι πολύ ωραία".
Με το κλαδί υπό μάλης πήγα στην παραλία, έκανα σύντομο στριπτίζ στη μέση του τίποτα και απήλαυσα μια θάλασσα... Μα μια θάλασσα...
Οδήγησα μετά στην Αθήνα, να πάω γραφείο, χαλαρά, και ενώ είχε κίνηση, έβαλα μουσικούλα που είχα καιρό να ακούσω και το καταφχαριστήθηκα.
Η καλή μου όταν είδε τα ρόδια έσκασε ένα σούπερ-χαμόγελο.
-Πάμε σινεμά; μου είπε.
-και δεν πάμε;
-Θά ναι η Μαριάννα και ο Γιάννης
Ούτε με ένοιαζε τί είχαν κανονίσει να δούμε. Πετύχαμε μάλιστα και κάτι άλλους φίλους εκεί, και μπήκαμε στην αίθουσα κάνοντας σα μικρά παιδιά. Πειράζαμε ο ένας τον άλλο, η Αφροδίτη πέταγε και ποπ κόρν στην Κορίνα. Η ταινία, μάπα, πολύ μάπα αμερικανιά. Μια διασκεδαστική μαλακία! (Salt...)
Επιστρέφω λοιπόν να σας πω ότι είμαι πλέον της ουσίας, και πολύ ευγνώμων για αυτό. Μπορεί να ακούγεται σχεδόν αλαζονικό, αλλά δεν είναι. Ενίοτε σκέφτομαι ότι αν πεθάνω τώρα, θα φύγω πολύ ευτυχισμένος.
Να είστε όλοι καλά, χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω.
Και δε ζήλεψα καθόλου για τα σούπερ-λεφτά, γιατί εγώ είμαι ακόμα πιο πλούσιος. Πλούσιος, καθότι διαθέτω πλέον της ουσίας, αυτής που αντιλαμβάνομαι εγώ δηλαδή ως ουσίας. Και θα μπω σε λεπτομέρειες, ευγνώμων ών.
Την παρασκευή έκανα δύο από τα πιο ωραία μπάνια του καλοκαιριού. Ένα το πρωί, στις 9.30 στην πισίνα που πηγαίνω, και ένα στις 2 το μεσημέρι στη Σαρωνίδα. Στη Σαρωνίδα έχω αναλάβει ένα κήπο να τον ψιλοσουλουπώσουμε, και η πελάτισσα είναι μια γιαγιάκα χάρμα. Κάτι σαν τη Μίς Μάρπλ χωρίς το πτώμα. Έφερε ένα κόφτη, έκοψε ένα κλαδί από μια πανέμορφη ροδιά γεμάτο υπέροχα ολοστρόγγυλα και ολοκόκκινα ρόδια, και μου είπε "πάρτε να δοκιμάσετε, είναι πολύ ωραία".
Με το κλαδί υπό μάλης πήγα στην παραλία, έκανα σύντομο στριπτίζ στη μέση του τίποτα και απήλαυσα μια θάλασσα... Μα μια θάλασσα...
Οδήγησα μετά στην Αθήνα, να πάω γραφείο, χαλαρά, και ενώ είχε κίνηση, έβαλα μουσικούλα που είχα καιρό να ακούσω και το καταφχαριστήθηκα.
Η καλή μου όταν είδε τα ρόδια έσκασε ένα σούπερ-χαμόγελο.
-Πάμε σινεμά; μου είπε.
-και δεν πάμε;
-Θά ναι η Μαριάννα και ο Γιάννης
Ούτε με ένοιαζε τί είχαν κανονίσει να δούμε. Πετύχαμε μάλιστα και κάτι άλλους φίλους εκεί, και μπήκαμε στην αίθουσα κάνοντας σα μικρά παιδιά. Πειράζαμε ο ένας τον άλλο, η Αφροδίτη πέταγε και ποπ κόρν στην Κορίνα. Η ταινία, μάπα, πολύ μάπα αμερικανιά. Μια διασκεδαστική μαλακία! (Salt...)
Επιστρέφω λοιπόν να σας πω ότι είμαι πλέον της ουσίας, και πολύ ευγνώμων για αυτό. Μπορεί να ακούγεται σχεδόν αλαζονικό, αλλά δεν είναι. Ενίοτε σκέφτομαι ότι αν πεθάνω τώρα, θα φύγω πολύ ευτυχισμένος.
Να είστε όλοι καλά, χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω.
Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010
Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010
Στους Τέως-Φίλους
Φίλοι και γνωστοί αγριεύονται όταν αναφέρομαι στους τέως φίλους. Πάντα με ρωτάνε σε τί συνίσταται το "τέως" και πως είναι δυνατόν να συντάσσεται με τους "φίλους". Αν υποθέσουμε ότι ο χρόνος είναι γραμμικός (παραδοχή εργασίας), η ζωή μοιάζει λίγο σαν μια διαδρομή. Στη διαδρομή αυτή συνήθως μπαίνουν από πολύ νωρίς κιόλας διάφοροι άνθρωποι που τρέχουν δίπλα σου. Σχεδόν τους αγκαλιάζεις στους πρώτους γύρους, σε ερεθίζει η ιδέα να τελειώσετε μαζί.
Φυσικά κάποιοι αλλάζουν διαδρομή, σαν τα τραίνα που ο σταθμάρχης γυρνάει με βία το μοχλό. Άλλοι πάλι πηδάνε σε άλλο όχημα, σε άλλο τραίνο, άλλοι σε βάρκα. Και αλλάζουν διαδρομή, πίστα και στόχο.
Ξέθαψα κάτι παλιές φωτογραφίες που σκέφτομαι σιγά σιγά να ψηφιοποιήσω. Και αφιέρωσα κάποιο χρόνο, κάτι σα φόρο τιμής σε όλους αυτούς που άλλαξαν πορεία, όχημα και διαδρομή. Αγαπημένοι πάντα στη μνήμη μου, αγαπημένοι επειδή μοιραστήκαμε, γελάσαμε, τσακωθήκαμε. Αγαπημένοι επειδή, όπως και νά'χει, κέρδισα και κέρδισαν. Έχασα και έχασαν. Συμπορευτήκαμε. Κάπου, κάποτε, κάπως.
Ο ιάσωνας με στήριξε στη διπλωματική στο πολυτεχνείο, και δουλέψαμε ώρες με καλή παρέα. Ψυχραθήκαμε αργότερα όταν δοκιμάσαμε να κάνουμε γραφείο παρέα. Μαλακία. Ποτέ δεν είχαμε ουσιαστικά τίποτα να χωρίσουμε. Προσπάθησα να τα ξαναβρούμε. Αλλά μόνον εγώ.
Η μαργαρίτα απλά άλλαξε τόπο, χρόνο, σκέψη, status, όλα.
Άλλοι πάλι είναι ακόμη εδώ, αλλά είναι -πλέον- άλλοι...
Φυσικά κάποιοι αλλάζουν διαδρομή, σαν τα τραίνα που ο σταθμάρχης γυρνάει με βία το μοχλό. Άλλοι πάλι πηδάνε σε άλλο όχημα, σε άλλο τραίνο, άλλοι σε βάρκα. Και αλλάζουν διαδρομή, πίστα και στόχο.
Ξέθαψα κάτι παλιές φωτογραφίες που σκέφτομαι σιγά σιγά να ψηφιοποιήσω. Και αφιέρωσα κάποιο χρόνο, κάτι σα φόρο τιμής σε όλους αυτούς που άλλαξαν πορεία, όχημα και διαδρομή. Αγαπημένοι πάντα στη μνήμη μου, αγαπημένοι επειδή μοιραστήκαμε, γελάσαμε, τσακωθήκαμε. Αγαπημένοι επειδή, όπως και νά'χει, κέρδισα και κέρδισαν. Έχασα και έχασαν. Συμπορευτήκαμε. Κάπου, κάποτε, κάπως.
Ο ιάσωνας με στήριξε στη διπλωματική στο πολυτεχνείο, και δουλέψαμε ώρες με καλή παρέα. Ψυχραθήκαμε αργότερα όταν δοκιμάσαμε να κάνουμε γραφείο παρέα. Μαλακία. Ποτέ δεν είχαμε ουσιαστικά τίποτα να χωρίσουμε. Προσπάθησα να τα ξαναβρούμε. Αλλά μόνον εγώ.
Η μαργαρίτα απλά άλλαξε τόπο, χρόνο, σκέψη, status, όλα.
Άλλοι πάλι είναι ακόμη εδώ, αλλά είναι -πλέον- άλλοι...
ο γιώργος (εδώ σε σκίτσο στο πολυτεχνείο) μου έκλεισε την πόρτα μια μέρα και μου είπε "καλή ζωή να έχεις" - μαλακία με δουλειά πάλι. Δύσκολες οι δουλειές με φίλους. Εγκυμονούν κινδύνους και απώλειες. Και με αυτόν προσπάθησα. Ακάρπως.
Άλλοι πάλι είναι ακόμη εδώ και θα είναι για πολύ ακόμη.
Αφορμή για το σημερινό η χτεσινή μου επιδρομή στο πατρικό μου και η ανασκαφή φωτογραφιών, ο Μάλερ με την απάντησή του για τη Λήθη (Μάλερ, μου θυμίζεις κάποιες φορές τον τέως φίλο μου γιώργο, χωρίς παρεξήγηση), ο μανώλης με το "αναμνησιολόγιόν" του που διάβαζα σήμερα στις 07.10 το πρωί.
Να είστε όλοι καλά. Σας γουστάρω με τα χίλια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)