Βραυρώνιος Πατήρ

Το Μάϊο, που οι δουλειές άρχισαν για μένα να είναι είδος προς εξαφάνιση, σκέφτηκα ότι αυτό είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να κάνω πράγματα που δεν είχα την ευκαιρία να κάνω νωρίτερα. Άλλωστε, τα τελευταία 10-12 χρόνια είχα λιώσει στη δουλειά. Καμμιά 150αριά μελέτες, κατασκευές, διδασκαλία εδώ και κει, Μυτιλήνες, Αθήνες, διδακτορικά, τρεχάματα, τρεχάματα, τρεχάματα. Και ποτέ χρόνος για κάποια πράγματα, ελάχιστος χρόνος για ανθρώπους.
Έτσι, χωρίς ενοχικό σύνδρομο και καρμιριά, ξεκίνησα ένα πρόγραμμα Ψυχικής Ανά(σ)τασης. Πρότεινα λοιπόν στον πατέρα μου, τώρα συνταξιούχο (επίσης) πυροβολημένο, (επίσης) αρχιτέκτονα, να κάνουμε μαζί μια σειρά από εκδρομές επανανακαλύπτοντας την Αττική και τα περίχωρα. (μαζί και τους εαυτούς μας)

Συνήθως, βάζουμε πρόγραμμα συνδυάζοντας τόπους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον: μυθολογικούς, αρχαιολογικούς χώρους, τοπία, μουσεία, χαμένους μυκηναϊκούς τάφους, εγκαταλειμμένα ορυχεία και ορύγματα. Καθώς προχωράμε με το αυτοκίνητο, ενίοτε βλέπουμε κάτι που μας κινεί το ενδιαφέρον (συνήθως αρχαιολογικού ενδιαφέροντος-κτίριο-κάποια κατασκευή-ένα φοβερό τοπίο-μια αρχαία ελιά- άνα άγαλμα ξεχασμένο στα χόρτα, μια απερίγραπτη μαλακία), σταματάμε το αυτοκίνητο, το πλησιάζουμε, και αν χρειαστεί αρχίζουμε το ψάξιμο για τον τρόπο να μπούμε στον περίβολο. Πηδάμε κα καμμιά μάντρα ενίοτε, αν χρειαστεί, καμμιά καγκελόπορτα ίσως, κουβαλώντας τα συμπράγκαλά μας, φωτογραφικές-φακούς, νερά, άντε και κανένα φακό μπαταρίας σε περίπτωση που υπάρχει όρυγμα, αφύλακτο υπόγειο πέρασμα ή κάτι ανάλογο. Έτσι λοιπόν εχτές κάναμε τις βόλτες μας στην περιοχή της Βραυρώνας. Ο περίβολος με το ναό και τη στοά ήταν κλειστοί για συντήρηση.

Για αποζημίωση, σαν κλέφτες ομορφιάς, τρελαμένοι ανεβήκαμε σκαρφαλώνοντας ένα χωράφι με τα ερείπια μιας παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Δημιουργικές συζητήσεις, δημιουργικές συμφωνίες, δημιουργικές διαφωνίες, δημιουργικοί αγαπησιάρικοι τσακωμοί.
"Δες την υποδοχή για το θωράκιο και τους κιονίσκους -  κλασικό παράδειγμα τέχνης του 5-6ου αι."
"Μια μαλακία, μου τη σπάνε τα χριστιανικά ματαιόδοξα και αυτάρεσκα ερείπια - απορώ τί σε ενθουσιάζει εδώ πέρα."

"να σου πώ,..."
Και πάει λέγοντας.

Ξεσκονίζουμε τα μυαλά και την καρδιά μας σα κλέφτες που σκαλίζουν με προσοχή τα λάφηρα-εύρηματά τους. Χωρίς διαγωνισμούς να ενοχλούν τα αναμεταξύ μας συναισθήματα, με μια τρυφερή προσοχή και ξέχειλη απολαυστική χαρά και ευγνωμοσύνη.

Στο μουσείο -στο οποίο δεν είχα ξαναπάει και το οποίο βρήκα συγκλονιστικό ως προς την ποιότητα των εκθεμάτων και του τρόπου ανάδειξής των- τα ανάγλυφα και τα αγγεία ήταν υπέροχα. Σχεδόν εκστατική απόλαυση, σχεδόν ερωτικό ρίγος αγκαλιάζοντας με το βλέμμα, με κάθε βλέμμα, με αγωνία να χορτάσει σχήματα και γραμμές.




Με συγκλονίζει το γεγονός ότι μετά από τόσα χρόνια συντονίζομαι -επιτέλους- με την υπεροχή της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Πουλάκια και ζωάκια, γυναικεία μαλλιά και αγγίγματα συνθέτουν την απόλαυση. Κλέψε όσα περισσότερα μπορείς. γεύσου τα, ακούμπα τα με τα μάτια, χάϊδεψέ τα σα γυναικεία πλάτη, με ρίγος ψυχής.

Και κάθε εκδρομή έχει παρόμοια κατάληξη.
Καταλήγουμε στο νερό. Για μένα ο κόσμος όλος γίνεται καλύτερα κατανοητός όταν τον κολυμπάω, όταν τον χαιδεύω, όταν τον αγγίζω με όλο μου το σώμα, όταν χύνομαι μέσα του. Αδυνατώ να ζήσω χωρίς θάλασσα μέσα μου, γύρω μου. Είμαι θαλάσσιος, υποθαλάσσιος, δεν ξέρω. Αλμυρός; Μπορεί. διαυγής τε και πολύχρωμος, ιριδίζων.



Μικρό ταβερνάκι, γειά σου. Θα θέλαμε τα γνωστά: χόρτα, πατατούλες τηγανητές, μαριδάκι, και για φρούτο, μπαρμπουνάκια τηγανητά. Δροσερό ροζέ δικό σας κρασάκι, να αγκαλιάσει τις κουβέντες μας, την αγάπη της ημέρας.
Αγαπημένη ημέρα, άλλη μία, άλλη μία χαρά,
και εις άλλες με υγεία.
Την καλημέρα μου - Ξυπνείστεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε! (να παίξουμε...)
















 

Αόρατες

Με ενδιαφέρει να δω αυτό που δε φαίνεται.

 Nα μάθω τις ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

 Να κοιτάξω στα μάτια ανθρώπους που δε γνώρισα.











Να αγαπήσω αυτό που οι άλλοι προσπερνούν.










         

Με ενδιαφέρει να χαρώ την παρουσία από αυτό που λείπει.

 Και να κάνω την ελπίδα πραγματικότητα.
Αυτό με ενδιαφέρει.

Αφή.

Τάσσομαι με θέρμη υπέρ της αφής. Διαχωρίζομαι ριζοσπαστικά από το χριστιανικό δόγμα που εξοστρακίζει το ανθρώπινο σώμααντιμετωπίζοντάς το ως μιαρό.

Τάσσομαι με θέρμη υπέρ της αφής.

Ο θεός μου είναι το άγγιγμα που αφουγκράζεται. Με προσοχή, με προσήλωση στο ρούφηγμα όλης της ηδονής του αγγίγματος. 

Μέσα στο σκοτάδι, το σώμα ζεστό, απαλό, ολοκληρώνεται μέσα από ένα τέλεια συγχρονισμένο χορό αισθήσεων. Η όραση "θαυμάζει" με την πλατωνική έννοια του έρωτα. Η όραση ολοκληρώνει, συμπληρώνει τα κενά σε ένα παιχνίδι αναπάντεχων αισθήσεων.

Οι δυνάμεις του Κόσμου είναι πράγματι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αρσενικέςκαι θηλυκές. Ερωτοτροπούν σε ένα λαχανιασμένο και ξέφρενο κυνηγητό. Η δίνη με ζαλίζει σε κάθε άγγιγμα.

Το σώμα κυριαρχεί. Η ένωση είναι απογειωτική.

 Οι αισθήσεις επιτίθενται η μία στην άλλη και το μυαλό γυρίζει.

Στο Κhajuraho υπάρχουν 3 βασικά συμπλέγματα ναών. Οι ναοί αριθμούν τους 22 από 85 που ήταν κάποτε. Η βιβλιογραφία κάνειεκτεταμένη αναφορά στη λεγόμενη "erotic art" επιχειρώντας να αναδείξει τις ερωτικές σκηνές ως τις κυρίαρχες. Το κόλπο βέβαια είναι να δοθεί ένας πορνογραφικός χαρακτήρας στις παραστάσεις για λόγους καθαρά εμπορικούς - οικονομικούς. 

Τα αγάλματα κοσμούν μεγάλο μέρος των ναών. Φυσικά, δεν υπάρχει καμμία επιβεβαιωμένη και οριστική άποψη για τη σημασία των παραστάσεων. Μια βασική προσέγγιση όμως τοποθετείται υπέρ της ψυχικής ανάτασης. Η ψυχική ανάταση και η τελείωση είναι αδύνατο να επιτευχθεί σε διαχωρισμό με το σώμα. Το σώμα πρέπει να το τιμήσουμε. Η απόλαυση είναι θεμελειώδες στοιχείο της ζωής μας και ως εκ τούτου πρέπει να έχει το ρόλο και τη θέση που της αξίζει. 

Μέρος των παραστάσεων αφορύν σε γυναίκες, άντρες, ζώα, ζευγάρια. Κάποιες σκηνές είναι ερωτικές,κάποιες απεικονίζουν σκηνές από την καθημερινή ζωή. Υπάρχουν ακόμα αφηγηματικού περιεχομένου παραστάσεις, θρησκευτικού χαρακτήρα, απεικονίσεις των θεών και των ενσαρκώσεών τους.

Πολυσυζητημένα βέβαια είναι τα πασίγνωστα συμπλέγματα με 2-3-4 συντρόφους σε ερωτικές στάσεις κάθε είδους. Στην εικόνα που ακολουθεί αμέσως μετά -την πιο δημοφιλή απ' όλες- υπάρχει η άποψη ότι μέσα από την απόλαυση επιτυγχάνεται η τελείωση. Η αντρική φιγούρα που βρίσκεται στο κάτω μέρος, ανάποδα, παρατηρείστε ότι φοράει κοσμήματα στο λαιμό που δεν έχουν ανατραπεί λόγω βαρύτητας. Εδώ υπάρχει συμβολισμός. Τουλάχιστον, αυτή είναι μία από τις απόψεις.

Είναι πολύ εύκολο να περιοριστούμε σε χαμογελαστά σχόλια.
Για εμένα, που τάσσομαι υπέρ της αφής, που συγκινούμαι με το σώμα, που νομίζω ότι θα εκραγώ σε κάθε άγγιγμα, τα αγάλματα αυτά είναι απλά ο ύμνος στη ζωή. Η καλλιτεχνική και η συναισθηματική αξία που αναγνωρίζω σε αυτά είναι κορυφαία. Η απλότητα, η ανεπιτήδευτη απεικόνιση, το λίκνισμα και το παιχνίδισμα με εκτοξεύουν.
Αφή.
Αφή.
Αφή.
Αφή με τα μάτια, αφή με τα δάχτυλα, την πλάτη, την ανάσα.

Νά 'μαστε!

"Namaste" είναι ο χαιρετισμός στην Ινδία, στην οποία ξαναπήγα τώρα, μετά από 18 χρόνια. Το ταξίδι ήταν πολύ καλύτερο του παλαιότερου λόγω ηλικίας-ωριμότητας, παρέας και πολύ καλού προγράμματος.
Και θα σας πώ κάτι που πραγματικά με εξέπληξε:
Οι Ινδοί έχουν περίπου 1000 φορές καλύτερη οργάνωση από τη δική μας: το ινδικό ταξιδιωτικό γραφείο ήταν υποδειγματικό. Τόσα χρόνια σε ταξίδια, ξενοδοχεία και τουρισμό, ομολογώ δεν έχω ξαναδεί τέτοιες υπηρεσίες και τέτοια οργάνωση. Η βλακεία που ενίοτε ακούω τη φράση: "εδώ δεν είναι Ινδία". Ισχύει, αλλά ανάποδα.
Επίσης εξεπλάγην από τη διάθεσή τους να ζητάνε συνέχεια αξιολόγηση των υπηρεσιών τους προκειμένου να τις βελτιώσουν. Ο αντίστοιχος έλληνας είτε αποφεύγει την αξιολόγηση ("έλα μωρέ, σιγάαα-αυτοί θα μας πούν πώς θα κάνουμε τη δουλειά μας;"), είτε την πραγματοποιεί χωρίς να πιστεύει πραγματικά σε αυτήν. Και αυτό, επειδή
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΑ ΞΕΡΕΙ ΟΛΑ. ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ.
Είναι προφανές ότι έχω 1.000.000 πράγματα που θα ήθελα να μοιραστώ, προτιμώ όμως να αρχίσω από αυτό το απλό.

Γιατί -κατά την ταπεινή μου άποψη- το ταξίδι δεν τελειώνει όταν επιστρέφεις από τον προορισμό σου. Το ταξίδι εκεί αρχίζει - ο σκοπός είναι να βρείς τον τρόπο να ανασύρεις εκείνα τα στοιχεία που βρήκες στον προορισμό σου και να επιχειρήσεις να εμπλουτίσεις με αυτά τη ζωή σου εδώ. Την καθημερινότητά σου. Αν πάς ταξίδι και το μόνο που έχεις να πεις ή να δείξεις είναι οι όποιες ωραίες φωτογραφίες, τότε "Γιάννης πήγες, Γιάννης ήρθες".
Προσωπικά, θα επιχειρήσω να εντοπίσω το ενδιαφέρον μου σε ένα σημείο:
Οι Ινδοί, παρόλη τη φτώχεια,το βιοτικό τους επίπεδο και τη χαοτική κατάσταση της καθημερινότητάς τους διατηρούν μια αξιοζήλευτη ηρεμία.
Θα προσπαθήσω λοιπόν να τους κλέψω λίγη ηρεμία ψυχής. Θα προσπαθήσω να τους κλέψω λίγη πίστη και θα προσπαθήσω να ομορφύνω την καθημερινότητά μου πέρα από τα σφιχτόκωλα, δυσκοίλια και μονοδιάστατα δυτικά πρότυπα.

Ξεκινάω λοιπόν με τις ευχές μου για ένα καλό τέλος καλοκαιριού (μπήκαμε στον τελευταίο μήνα καλοκαιρίας), ένα καλό φθινόπωρο (διαφοροποιούμαι από τον¨"καλό χειμώνα", με τον οποίο δεν αισθάνομαι καθόλου, μα καθόλου βολικά) και μια καλή (όσο γίνεται) σεζόν-επαγγελματική χρονιά. όσο δύσκολα και αν είναι τα πράγματα, ας βρούμε τις ομορφιές που έχουμε γύρω μας και ας τις κλέψουμε με τόλμη.
Συνεχίζω να πιστεύω ότι η ζωή είναι υπέροχη, και σας διαβεβαιώνω ότι ούτε χαζοχαρούμενος είμαι, ούτε βόδι, ούτε έχω λύσει το οικονομικό μου.
Απλά έχω τα μάτια μου ανοιχτά.

Σας εύχομαι τα καλύτερα. καλή μας αρχή.

 

4 Άνεμοι

Άνεμος Πρώτος:               "Τον παππού μου τον αποκαλούμε Μαίστρο. Κανείς δεν τον ξέρει με το κανονικό του όνομα, κανείς δεν τον φωνάζει αλλιώς εδώ πέρα. ίσως επειδή είναι ανάποδος άνθρωπος. Σού ρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις."

Άνεμος Δεύτερος:

Εκεί που τρώγαμε, ένα ευχάριστο αεράκι μου έφερε αναμνήσεις από μια εν δυνάμει ζωή, μια ζωή παλιότερη, με το κουβάλημα από το σμυρίδι και τον αγώνα να το φορτώσουμε στα βαγονέτα της προκυμαίας.

Άνεμος Τρίτος:  Τώρα κόσμος χαζεύει, παιδιά παίζουν, ζευγάρια αγκαλιάζονται, άνθρωποι βγάζουν φωτογραφίες. Εκεί που χύθηκε ο αλλοτινός ιδρώτας, εκεί που ξεπουλήθηκε το σμυρίδι στους Γάλλους.

Άνεμος Τέταρτος:  Μέσα από το βουνό μπόρεσε να αρθρώσει τις πρώτες του σκέψεις. Ξεκόλλησε αργά και βασανιστικά από το βράχο, πάλεψε με τους αέρηδες, κατάφερε τελικά να πλησιάσει την ποταμιά. Γλίστρησε όμως, έπεσε και έσπασαν και τα δύο του ποδάρια μεμιάς. Έμεινε εκεί, πετρωμένος, σαν παράλυτος, ώσπου η βροχή τον λύτρωσε από το πρόσωπό του. ξεπλύθηκε κι αυτό μαζί με τους βράχους, να ξαναγίνει με τα χρόνια πέτρα, να προσπαθήσει και πάλι για την ελευθερία.

Οι εικόνες από την πανέμορφη Νάξο, αυτήν της "αθέατης πλευράς". Ευτυχώς.

Ελαφροπετάγματα

-Βλέπεις συχνά στα όνειρά σου ότι πετάς;

-Πολύ συχνά.

-Λένε ότι αυτοί που το βλέπουν συχνά, έχουν "ελαφριά καρδιά".

-Κι όμως, αλήθεια, το βλέπω.

Και δεν βλέπω μόνον αυτό. Βλέπω ότι χορεύω στον αέρα, περιδινίζομαι, σαν να τον κολυμπάω. Αυτό είναι. Κολυμπάω τον αέρα. Τον στροβιλίζομαι και τον χορεύω. Είναι σαν τοκ κόσμο - για να τον καταλάβω, θέλω να τον κολυμπήσω όλον. Μόνο έτσι τον καταλαβαίνω με όλες μου τις αισθήσεις.

(για εσάς που θα μου πείτε για το Γλάρο Ιωνάθαν, ναί, χορέψαμε παρέα. φαινόμαστε άλλως τε και στην τελευταία εικόνα - δε με αναγνωρίσατε;)

Στη Γη του Ατότα

Άνοιξα τα μάτια μου. Τα ένιωσα βαριά.

Ύστερα έμαθα ότι είχαν περάσει 3400 χρόνια από τη στιγμή που τα έκλεισα.

Κοίταξα γύρω μου.

Καλά που ξύπνησα - ο τάφος μου ήταν έτοιμος να καταρρεύσει.

Ανασηκώθηκα νωχελικά, και κατηφόρισα να κάνω μια βουτιά να δροσιστώ.

Σκόρπιες μαγευτικές παραλίες

Εχτές σκεπτόμουν πόσο τυχεροί είμαστε.

Φαντάσου να βρισκόμασταν στο Βαλφενμπύττελ του 1620:

Η πλατεία της πόλης, λέγεται ότι "έμοιαζε με μικρό δάσος - τόσοι ήταν οι πάσσαλοι" στους οποίους ανασκολόπιζαν τις μάγισσες. Βλέπεις, ο παπάρας αυτός (Απ.Παύλος) που έδωσε στο χριστιανισμό τη  βασική του δομή (η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία της ανθρωπότητας), έκανε την so-called οργανωμένη θρησκεία να αντιμετωπίζει ό,τι δεν τη βόλευε ως μαγεία. Η αρχική εικόνα για τις μάγισσες ήταν αυτής της γριάς με την ελιά στη μύτη (κλάσσικ) - ΟΜΩΣ, οι λογοτέχνες (...) σκέφτηκαν (με τη βοήθεια των ιερέων, πάντα) ότι ο διάβολος ήταν δυνατότερος του θεού (ιστορικά τεκμηριωμένο - αν θέλετε σας δίνω και σχετική βιβλιογραφία) και ως εκ τούτου οι μάγισσες ήταν όμορφες κοπέλες. "Στη δεκαετία του 1620 έκαιγαν ΚΑΤΑ ΜΕΣΟΝ ΟΡΟ χίλιους ανθρώπους το χρόνο στις γερμανικές πόλεις" (E.M.Burns, Ευρωπαϊκή ιστορία. Ο δυτικός πολιτισμός: νεότεροι χρόνοι, εκδ. Επίκεντρο, Θεσ/νίκη, 2006). 

Η ομορφιά "είναι του σατανά" λοιπόν, και η ιστορία δείχνει ότι παρόλο που ήδη από το 1652 ο Β.Φρανγκλίνος αποθήκευσε μέρος της "ηλεκτρικής" ενέργειας στις τότε "μπαταρίες" (δοχείο Leyden), ο κωλοΕρρίκος ο 8ος αποκεφάλιζε τις γυναίκες του και τα παπαδερά έσφαζαν κοσμάκη.    

Τέλος πάντων, "οι αδαείς ανέκαθεν εναπόθεταν τις ελπίδες τους στην Εκκλησία". 

Για να καταξήξω: εμείς περνάμε ζάχαρη, είμαστε τέλεια, περνάμε σούπερ.

Και για να σας το αποδείξω, απλά αναφέρω ένα τρέχον βασικό μας πρόβλημα: να βρούμε την ιδανική παραλία για βουτιές. Στη φωτογραφία, (2004) βλέπετε την απόγνωση στο βλέμμα μου- προβληματισμένος για την καλύτερη καβάντζα και τα κύματα που είναι σε μια σχετική απόσταση. Μεγάλη παραλίαααααααααααααααα εκείνη του Μαρόκου (και πολλή ζέστη).    

Είναι σκόπιμο να ψάξει κανείς στη ζωή του να βρει τα καλά στοιχεία στην καθημερινότητά του, να τα αναγνωρίσει και να είναι ευγνώμων, γιτί, τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Κάτσε λοιπόν και σκέψου, αναλογίσου με διάθεση αισιοδοξίας

Και μη στεναχωριέσαι. Οι παραλίες της ζωής μας, μαγικές (και χωρίς παλούκια, πασσάλους ή άλλα τέτοια υπέροχα) βρίσκονται σκορπισμένες σε στιγμές και διαθέσεις.

Διαφορετικά, μπορεί απλά να κάνω λάθος.
Και , δεν με πειράζει.

Ραντεβού στο Παρόν

Τις προάλλες, εκεί που σερνόμασταν από τη ζέστη αρχίσαμε να συζητάμε για την Κόλαση (εγώ τουλάχιστον έχω εξασφαλίσει εκεί σουίτα τέλεια...)

Είπαμε να δούμε τί κάνει ο φίλος μας ο Κέρβερος εκεί κάτω.

Δρόμο παίρνουμε, δρόμο αφήνουμε, αρχίσαμε να βυθιζόμαστε. Στην αρχή, μας ενοχλούσε λίγο το φως

Όμως σιγά σιγά άρχισε να υποχωρεί - το ωραιότερο είναι η σιωπή. Ο κόσμος έβγαλε το σκασμό επιτέλους και αρχίσαμε να αναλογιζόμαστε τους δρόμους που ακολουθούμε

Όσο βυθίζεσαι, τόσες υπέροχες ψευδαισθήσεις ξεπηδούν. Ακόμα και η "Νήσος των μακάρων" ήρθε στο μυαλό μου, το φλερτ της διπλωματικής μου, μια νησίδα φευγαλέων εικόνων, φωτός απρόσμενου τε κι αναπάντεχου, αυτού που σε σουβλίζει σα μαχαιριά και σε αιφνιδιάζει 

Νομίζω ότι το ωραιότερο είναι όταν δεν υπάρχει καθόλου φως, όταν πεθαίνει ολοκληρωτικά κι απόλυτα ο ήχος και το μόνο που απομένει είναι η υγρή ψύχρα του κάτω Κόσμου. Μόνο η σκέψη σου υπάρχει.

Επιστρέφοντας, μια οπτασία με περίμενε. Είναι η ανάγκη μου για τους ανθρώπους που αγαπώ.

Χαιρετισμούς από τον κάτω Κόσμο.
Aφιερωμένο εξαιρετικά - Kι άλλο! Kι άλλο!

Το Χαϊ-Κου του Ίκαρου

Γαμώτο.
καθώς πετούσα,
ένα ψάρι με έβγαλε φωτογραφία.

Να δημιουργείς πραγματικότητες!

Τα κάστρα που έχω δε μου αρκούν από μόνα τους. Δε μου αρέσουν. Θέλω να φτιάξω άλλα, πιο ωραία, να βάλω και τα playmobile μέσα. Θα πάρω τα lego να τα φτιάξω.
Η μαμά μου είναι μέσα, συχνά με ρωτάει γιατί είμαι τόσο ήσυχος. Μα δεν είμαι ήσυχος! Φτιάχνω! Φτιάχνω κάστρα, σπιτάκια, βουνά.
Ζωγραφίζω του ουρανούς τους, τις θάλασσές τους.
Να. Προχτές έφτιαξα και εκείνη τη βάρκα από μπάλσα (ειδική φλούδα ξύλου για μοντελισμό), και ήταν πολύ ωραία, κι ας πήγε στον πάτο στην πλατεία Ν.Σμύρνης. Θα έφταιγε το μοτεράκι το ηλεκτρικό που ήταν πολύ βαρύ μάλλον. Αλλά την έφτιαξα! Την ήθελα, τη σκέφτηκα, την έφτιαξα.
Έχει ακόμα μια γαλήνη, μια ησυχία, μια ζέστα σιωπηλή το δωμάτιό μου. Αυτό που λένε "γλυκιά μοναξιά", μα εμένα δε με πειράζει. Μ' αρέσει να με αφήνουν ήσυχο να φτιάχνω τους κόσμους μου, τα κάστρα και τις πανοπλίες μου. Εγώ ζώ εκεί μέσα.
Έχει μια γλυκιά ησυχία λοιπόν. ίσως και να πειράζει που ζωγράφισα και τους τοίχους του δωματίου μου - η μαμά μου δε χάρηκε πολύ όταν το είδε, κι ας ήταν έτσι ωραίο.


Πέρασαν χρόνια από τότε, και θυμάμαι ένα δάσκαλο, φυσικό που συνήθιζε να λέει "βρίζω κι ονειρεύομαι. Βρίζω γιατί ο κόσμος δεν είναι όπως θα ήθελα και ονειρεύομαι πώς θα ήθελα να είναι".
Κι από τότε, χρόνια πέρασαν.
Όσα κι όσα χρόνια μετά, αυτή η γλυκιά μοναξιά (που ο κόσμος αποκαλεί πικρά "μοναξιά") εμένα με μεθάει. Με συναρπάζει. Με αγριεύει από ηδονή κάποιες φορές. Μου ξυπνάει τις στιγμές εκείνες με τη μαμά μου, μόνοι στο σπίτι και γω κλεισμένος στο δωμάτιό μου να φτιάχνω τους κόσμους μου.
Θυμάμαι την αίσθηση από τις κόλλες στα χέρια μου και τα αεροπλανάκια τα συναρμολογούμενα στα ράφια μου. Θυμάμαι τη ζέστη στο χαλί κι εμένα ξάπλα νωχελικά σα γάτα ν' αγκαλιάζω το πάτωμα να πάρω θαλπωρή κι άλλη. Και τους μαρκαδόρους ολόγυρα.


Σήμερα έχω αναστήσει το Morrison με αυθάδεια και αυταρέσκεια, να κάνει παρέα στα παιδικά μου όνειρα που είναι ενήλικα πλέον. "Να δημιουργείς πραγματικότητες" είναι η σκέψη που με στριφογυρνάει σαν επίμονο φλέρτ και γω σχεδόν βλέπω στον ορίζοντα το κρυστάλλινο πλοίο, καθάριο και ολοδιάφανο νάρχεται να με πάρει.


"Before you slip into unconsciousness
 I'd like to have another kiss
 Another flashing chance at bliss
 Another kiss, another kiss
....
Oh tell me where your freedom lies
The streets are fields that never die
...
A million ways to spend your time..."


Με αυθάδεια και αυταρέσκεια λοιπόν.
Να δημιουργείς πραγματικότητες.
Έχει μια γλυκιά ησυχία λοιπόν.

ΔιΦορούμενη ΦοράΔα

Ενότητα 1
Έχω μια φίλη που τρελλαίνεται για το ιππικό.
Πήρε ένα, αλλά λόγω ζέστης, της έχει βγει η γλώσσα.
Υπάκουη, δε χρειάζεται καν μαστίγιο.
Μπήκα λοιπόν σε σκέψεις (μουμπλέ, μουμπλέ)

Ενότητα 2
Αν είχα μία (φοράδα), θα:
1. Πλήρωνα τέλη κυκλοφορίας;
2.Θα έπρεπε να της κολλήσω αυτοκόλλητο (για τα τέλη κυκλοφορίας) στη μύτη;
θα χρειαζόταν ΚΤΕΟ και κάρτα (καυσ) αερίων;
3. Στις διαγραμμισμένες θέσεις εντάσσεται σε καθεστώς δίκυκλου;
4. Μετά την αμόλυβδη και το αέριο, λέτε να διαθέτουν και σανό τα πρατήρια;
5. Αν βγάλω σχέδια για κτίριο σε άδεια πολεοδομίας, να σημάνω το χώρο ως "χώρο στάθμευσης", "playroom" ή "σταύλο"; Το τελευταίο χρειάζεται έγκριση από το υγειονομικό, ενώ στο πρώτο δεν έχεις και πρόβλημα ύψους. με 2.50μ. είσαι ΟΚ.
6. Όταν την κυκλοφορώ, πού να της βάλω τα φλας και τα αλάρμ;

Έχω κι άλλες απορίες.
Έχει ζέστη.

Στα παιδάκια μου

Κάθε χρόνο έχω άλλα παιδάκια. Πολλά παιδάκια.
Αλλά από αυτά, με 10-12 κάθε χρονιά συνδέομαι ιδιαίτερα.
Και κάθε χρόνο, πρέπει να αλλάζουν αυτά τα παιδάκια και να έρχονται άλλα στη θέση τους.
Από αυτά που φεύγουν, με κάποια η σύνδεση παραμένει, και εξελίσσεται. Με κάποια άλλα, απλά μένει σε μένα η θύμισή τους και η ελπίδα να τα ξαναδώ μετά από χρόνια και να έχουν κάνει κάτι πολύ καλό.
Ενδεικτικά, κάθε χρόνο έχω γύρω στα 140 παιδάκια ηλικίας από 19-25 χρονών, χωρίς να αποκλείονται και πολύ μεγαλύτερα.
Στο σημείο αυτό, έχω να ομολογήσω κάτι: Δεν τα καταφέρνω καλά.
Λένε ότι στη δουλειά ο εργαζόμενος δεν πρέπει να συνδέεται με το αντικείμενό του. Ειδικά στη διδασκαλία. Εγώ λοιπόν, δεν είμαι καθόλου καλός σε αυτό. Τρελλαίνομαι, με νοιάζει, το σκέφτομαι. Κοιμάμαι και ξυπνάω και προσπαθώ να σκεφτώ τον τρόπο να τα βοηθήσω περισσότερο. Φυσικά, χωρίς να με καβαλήσουν (ει δυνατόν!) και διατηρώντας την ακλόνητη αντικειμενικότητά μου. Το παίρνω σχεδόν προσωπικά. Το βλέπω ενίοτε ως μία πλόκληση, πώς να καταφέρω δηλαδή να μεταφέρω στο παιδί τη γοητεία του αντικειμένου εκπαίδευσης. Γιατί, κατά τη γνώμη μου, εκπαίδευση δεν είναι μια μηχανή του κιμά όπου τα νούμερα-βαθμολογίες συνυπολογίζονται σε σύνθετους αριθμητικούς τύπους. Η εκπαίδευση είναι κάτι πολύ πιο συνολικό. Διαφοροποιείται από την κατάρτιση και στοχεύει στη μόρφωση. Και προσπαθώ να το περάσω  αυτό στα παιδάκια μου. Ερωτεύομαιμε το αντικείμενό μου. 
Για να πάμε στο ψητό (με πατατούλες-μην ξεχνιώμαστε):

Την Πέμπτη τα παιδάκια μου έδωσαν τις διπλωματικές τους. Και πήγαν όλα σούπερ. ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Και γω συγκινήθηκα, σα βλαμμένος, φούσκωσα σαν το παγόνι, έσκασα από τη χαρά μου. Και δεν μπορώ να σας μεταδώσω το συναίσθημα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, είχα ακούσει τα πάντα. Μέχρι βουντού (είμαι σίγουρος ότι) μου έκαναν. Καρφιά στα λάστιχα του ποδηλάτου ήθελαν να μου ρίξουν. Φωνές, κακό, κλάματα, όλα. Ημουν σκληρός και αμετακίνητος για να μην τους αφήσω να τα παρατήσουν. Και πήγαν όλα τέλεια. Αν δεν ήταν τα προσχήματα, θα τα αγκάλιαζα σφιχτά. 
Βέβαια, δεν παραπονιέμαι, είχα και την ανταμοιβή μου. Άκουσα καλά λόγια και ευχαριστίες και από τα ίδια, και από τους γονείς τους. Ειλικρινά, όταν ένας γονιός σου σφίγγει το χέρι και σε κοιτάζει στα μάτια θέλεις να φωνάξεις από την ευγνωμοσύνη, παρόλο που ξέρεις ότι είναι προϊόν συναισθηματικής φόρτισης. 
Τ' αγαπάω πολύ τα παιδάκια μου. Αλήθεια. Και θέλω να τα πνίξω φυσικά.
Τα τελευταία 14 χρόνια έχω κρατήσει επαφή με πολλά από αυτά. Με κάποιους ανθρώπους συνεχίζουμε, φίλοι πια, συνοδοιπόροι που μας συνδέει "εκείνο" το παράξενο στάδιο της εκπαίδευσης.
Για κάποιους φίλους, είμαι υπερβολικός - θε έπρεπε να αποστασιοποιηθώ. Γι' αυτό λέω ότι δεν το κάνω καλά. Καθόλου καλά. Προσπαθώ να είμαι δίπλα τους, ακόμη και σαββατοκύριακα με εμαιλ και sms ("Κύριε Χ., να βάλω διαστάσεις σε αυτό το σχέδιο;"), ακόμα και κυριακή 9 το βράδυ, ή ξημερώματα στις 6 τοπρωί (αυτά ξενυχτάνε, εγώ ξυπνάω νωρίς και έτσι λύνουμε σχέδια στις 6 το πρωί - καλό;)
Τέλος πάντων. Τώρα τελειώσανε, θα φύγουν θα εξαφανιστούν, θα πάνε διακοπές, μεταπτυχιακά, κ.ο.κ.
Πριν φύγουν όμως θα πάμε για ουζάκια, και ίσως για κάνα μπανάκι.
Και γω θα ξέρω ότι είναινη φυσική ροή της ζωής να φύγουν, να πάρουν το δρόμο τους. 
Στην υγειά τους λοιπόν, άσπρο πάτο!

Για την ιστορία, σας παρουσιάζω ένω μικρό δείγμα από εικόνες που έτυχε να έχω στο inbox μου από τα αρχεία όταν ακόμα τα διορθώναμε.

Αύγουστος...

Εδώ και 20- 25 μέρες που έχει μπει για κάποιους από εμάς ο Αύγουστος, διαφαίνεται μια ιδιαίτερη δυσκολία. Πρωτού προχωρήσω (και για να μη νομίζετε είμαι εντελώς, μα εντελώς βλαμμένος), παραδέχομαι ότι, ως πεταλούδος,  είμαι πια σε θέση να απολαύσω αυτόν το δύσκολο μήνα. Και εξηγώ:
Το γραφείο, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει δουλειά. Είπα λοιπόν κι εγώ, ν' ανοίξω τα φτερά μου να πάω για καμμιά βουτιά στα Δελφίνια.

Εκεί άλλωστε το μερος έχει προοπτικές. Σκέτη απόλαυση. μετά από τόοοοοσα χρόνια στο Σύλλογο Αρχιτεκτονο-πεταλούδων, νομίζω ότι κάθε άλλο παρά τύψεις θα έπρεπε να νιώσω και ηλίθια ενοχικά σύνδρομα. Μάλιστα, πήρα και τη φωτογραφική μου μηχανή, καθότι αυτά που βλέπω από κει πάνω είναι σούπερ. Προχώρησα λοιπόν τώρα που τα λουλουδάκια λαλούνε και ο Αύγουστος καίει για τα καλά, μπας και δροσιστώ.

Κουρασμένος από τον παρατεταμένο Αύγουστο (θάναι μακρύς εφέτος), πέταξα για ώρα επάνω από το νερό, έκανα και κάτι βουτιές (ούτε χελιδονόψαρο να ήμουν) και βγήκα έξω ν αράξω. Δύσκολο. Δύσκολο. Καυτή η άμμος, λίγος ο κόσμος, νόστιμα τα  λουλουδάκια, δύσκολα, δύσκολα...

Έκατσα λοιπόν εξαντλημένος και κοίταξα επάνω. Έπρεπε να πάρω δυνάμεις να συνεχίσω. Ευτυχώς, μια πιτσιρίκα εκεί παραδίπλα μόλις είχε φέρει φρέσκο καφεδάκι (εμείς οι αρχιτεκτονο-πεταλούδες πολύ τον κάνουμε κέφι τον καφέ) 

Έκανα μια δυό βούτες και έφυγα σφαίρα για τις γκάουρες που με περίμεναν.

Πολύ δύσκολος μήνας ο Αύγουστος. Αναγκάζεσαι ν αράξεις, να λιαστείς, να σκεφτείς. Σκέφτεσαι το χρόνο που δαπάνησες στο γραφείο τόσα χρόνια, και σχεδόν ευγνωμονείς που αυτός ο Αύγουστος ήρθε. Που σε ανάγκασε να επαναπροσδιορίσεις τη ζωή σου. να αναρωτηθείς τί σκατά έκανες τόσα χρόνια. Είναι φοβερό, αλλά οι γκάουρες ήταν εδώ τόσο καιρό που εσύ έπηζες να φτιάχνεις πράγματα. Και τώρα, πετάς ψηλά, με τα φτερά ανοιχτά και το στήθος ίσα να ακουμπάει, να αφουγκράζεται το νερό, να εκστασιάζεσαι.
Ρούφα το μεδούλι από τον Αύγουστό σου, μη φοβάσαι, πέτα ψηλά. Ευγνώμων που έχεις την πολυτέλεια της απόλαυσης, με πλήρη συνείδηση, κι ας είναι ο Αύγουστος ετούτος ο μεγαλύτερος όλων. Κι ας αλλάξεις. Αναπάντεχη η ζωή μας, μικρές μου πεταλούδες, και δεν πειράζει που αλλάζουμε.
Άλλωστε, εμείς οι πεταλούδες το ξέρουμε καλά: από σκουλήκια ξεκινήσαμε...