Introspection

Από τότε που είπα να κάνω μια ενδοσκόπηση μπας και με καταλάβω καλύτερα, τρίζουν τα κόκκαλά μου!

Στη φωτογραφία, μια άποψη του εσωτερικού μου κόσμου...

Οι Κλειδαρότρυπες

Κάπου εδώ αυτές τις μέρες έχω γενέθλια -

Κλείνω ένα χρόνο ζωνατός ως "happypepper" και όπως συμβαίνει συνήθως, έτσι και εγώ κάνω ένα μικρό απολογισμό. Θα μπορούσα να το αποκαλέσω ως φλας-μπακ για να το "ελαφρύνω" λιγάκι.

Προηγουμένως, δεν είχα ασχοληθεί, δεν είχα παρακολουθήσει καθόλου μπλογκς, οπότε ήταν κάτι εντελώς νέο. Και είχε πλάκα. Το φχαριστήθηκα και κατά περιόδους κόλλησα.

Και παράλληλα προβληματίστηκα.

Και μια που εσείς μου κάνατε παρέα όλο αυτό το διάστημα, θα μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις μου.

Μερικές φορές έχει πολλή πλάκα.

Κάποιοι άνθρωποι είναι εξαιρετικά ευφάνταστοι, δυνατοί, με απίστευτη αίσθηση του χιούμορ. Αυτοί είναι σκέτη απόλαυση. Αναπτύσσεται έτσι μια αίσθηση "ηλεκτρονικής εκτίμησης", εφόσον διαπιστώνεται εξυπνάδα και φαντασία πίσω από το χιούμορ.

Κάποιοι άλλοι πάλι είναι "μαύρη μαυρίλα πλάκωσε", που συνηθίζω να λέω.

Όσο και αν καταλαβαίνω τις όποιες εκρήξεις θυμού, κυνισμού, απαισιοδοξίας, κλπ, η μόνιμη μαυρίλα ποτέ δεν ήταν η αγαπημένη μου.

Εκεί πραγματικά σοκάρομαι. Σοκάρομαι από το μέγεθος της θλίψης, της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Αν θέλετε, φταίω εγώ που είμαι απόλυτος. Δυστυχώς, όταν έχεις περάσει δύσκολες καταστάσεις είναι εύκολο να παγιδευτείς. Εγώ αντέδρασα στα δύσκολα με πείσμα και χαμόγελο, γι' αυτό και προσπαθώ να ανασύρω τα καλά και όχι τα κακά από οποιαδήποτε στιγμή.

Γιατί ρε παιδιά τόση μαυρίλα;

"Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα " θα μου πείτε, φυσικά, δημοκρατία έχουμε, ό,τι θέλετε κάντε, κανένα πρόβλημα - αλλά, λυπάμαι για αυτούς που νιώθουν έτσι. Περνάει η ζωή, περνάει ο χρόνος και τί μένει - η μαυρίλα; Μακάρι να σας έδινα ένα μπουκαλάκι δύναμη στον καθένα...

Και φυσικά, τα περί επικαιρότητας. πολιτικής, σινεμά, μουσικής, κλπ.

Α, είναι και οι ευαισθητούληδες κάπου ανάμεσα.

Γενικά, δεν κατάφερα, και σίγουρα δε θέλω, να αποκτήσω "ετικέτα" σε ό,τι αφορά στη δική μου συμμετοχή εδώ μέσα, στη "μπλογκόσφαιρα".

Τα βλέπω όλα με εξαιρετικό ενδιαφέρον, κάποια τα απολαμβάνω περισσότερο, ομολογώ, και η χρονιά αυτή ήταν αρκετά απολαυστική, οπότε σας ευχαριστώ όλους, ανεξαιρέτως, πολύ.

Ακόμα και οι χυδαιολόγοι είχαν το ενδιαφέρον τους.

Για την ανωνυμία δεν έχω αποφασίσει ακόμα αν τη θέλω ή όχι.

Πρόσφατα, σε μια "ηλεκτρονική συζήτηση" άκουσα την άποψη ότι "κρύβονται όσοι έχουν κάτι να κρύψουν" και δεν ξέρω αν θα συμφωνήσω ή όχι.

Σε κάθε περίπτωση, από εκείνη τη στιγμή νιώθω σα να σας κοιτάζω μέσα από κλειδαρότρυπες. Σα "ματάκιας" - λίγο περίεργο. και από την άλλη, το facebook με τα άπειρα πιτσιρίκια ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΕΣ φωτογραφίες σε μπαρ, τριήμερα και διακοπές. Άλλες κλειδαρότρυπες εκεί.

Δεν ξέρω ρε παιδιά. Να επικαλεστώ Γκυ Ντεμπορ και "κοινωνία του θεάματος";

Μήπως είμαστε πράγματι ματάκιες ή μήπως λέω κάτι λάθος;

Ακόμα δεν ξέρω. Μπορεί ξαφνικά να βάλω μια φωτογραφία τη φάτσα μου να σας κάνει παρέα και να τοποθετηθώ ανοιχτά.

Δε θάθελα όμως να σας κουράσω άλλο με τις σκέψεις μου.

Σας ευχαριστώ όλους.

Όσο για τους αγαπημένους και τις αγαπημένες συνοδοιπόρους, δεν κοινοποιώ τίποτα, δε δίνω βραβεία (!!!!!!!!!!!), κανένας μας δεν πιστεύ ότι τα χρειάζεται, και όποιοι είναι, ξέρουν αυτοί καλά σε ποιούς αναφέρομαι.

Λέω νας αφήσω με ένα σκιτσάκι προς το παρόν, ένα σκιτσάκι να ταξιδέψουμε παρέα.

Άντε, καλό μας ταξίδι.

Και εις άλλα με υγεία! Καλημέρα! Καλό Σ-Κ !

Ξεφτέρι

Ομολογώ ότι δεν τό 'ξερα και δεν το γκούγκλαρα
(google-άρω, σχεδόν συνειρημμένο σε -άω/-ώ)

ακόμη.

Λέτε νά' ναι θέμα εξυπνάδας, και, αν ναί, ποιά νά'ναι αυτή;

Οι Περπατούσες

Ερώτηση:

Γιατί λέμε "πατούσες";

Αφού περπατάμε επάνω τους, θα έπρεπε να λέγονται "περπατούσες".

Εισηγούμαι τη νέα λέξη, και τεκμηριώνω:

1. Προέρχεται από το ρήμα "περπατάω" που είναι δηλωτικό χρήσης, προορισμού και ρόλου του μερους του ποδιού

2. Ακούγεται σαααααφώς καλύτερα ηχητικά και αισθητικά

3. Βαρέθηκα να καίω τις πατούσες μου στην άμμο. Ας δοκιμάσω και λίγο τις περπατούσες μου

Επεξήγηση φωτογραφίας:

Ημέρα άγνωστη, ώρα άγνωστη μεσημβρινή, κάτω από σούπερ-καβάτζα, κατάσταση μπλεγμένη

Περί εσχάτων

Είναι προφανής η οργή
και η οδύνη για την κατάντια της Ελλάδας.
Είναι όμως επίσης αναμενόμενη.
Οδηγούσαμε -εντελώς ειρωνικό- από Σπάρτη σε Καλαμάτα απολαμβάνοντας τη μοναδική διαδρομή μέσα στις αγκαλιές του Ταϋγέτου πριν από μερικές ημέρες (θά'ναι περίπου μια εβδομάδα πριν) και σαρκάζαμε γιατί ξεχάσανε να τα κάψουνε φέτος (!!!). Τί ωραίο οικοπεδάκι εδώ ο Ταϋγετος, καλή θέση για να στήσεις την καβάτζα σου...
Και έτσι πιάσαμε την κουβέντα για το αν θα τα κάψουνε φέτος πως θα αντιδράσει ο κόσμος.
Μετά από 37 χρόνια και κάτι μήνες, έχω διαπιστωσει πως ο έλληνας τρελλαίνεται να διαμαρτύρεται και δεν κάνει τίποτα. Κυνικό, ενοχλητικό, αλλά έτσι νομίζω ότι λειτουργεί το παιχνίδι. Και συγχωρέστε με που το βλέπω έτσι. τα γεγονότα όμως φοβάμαι ότι πάλι αυτό θα επιβεβαιώσουν.
Και μόνο με το φόβο μιας ενδεχόμενης φωτιάς, ήμουν υπέρ της άποψης να βάλουμε φωτιά στη Βουλή όταν ο φίλος μου ο Γιάννης μου θύμισε ότι "δεν πρόκειται να βρούμε και κανέναν μέσα..." - και είχε δίκιο.
Παρακάμπτω για λίγο τον ειρμό τον φλογερό για να σας δείξω κάτι όμορφο:

Σχεδόν σαν εικόνα μελιστάλαχτη, σιροπιαστά ρομαντική (θα μπορούσε να είναι άλμπουμ στο facebook - summer 09... ή εικόνα από κυριακάτικη μαγειρική με παραδοσιακά φουσκωμένες κοιλάρες έξω από Cherokee με δάνειο), η εικόνα αναφέρεται ρητά στο τέλος του κόσμου. Τα όρια - τα έσχατα. Το Ταίναρο. Ή μάλλον, η παραλιούλα πριν από το Ταίναρο. Γιατί όταν εδώ σε γδύνει εκβιαστικά ο τελευταίος ταβερνιάρης (με τον ίδιο και ίσως λίγο πιο έντιμο τρόπο απ' ότι το ίδιο το κράτος), ή οικειότητα τελειώνει και αρχίζει ο τρόμος του Ορίου. Και σου κόβονται τα πόδια - σαν να πεθαίνεις αντικρύζοντας το Νεκρομαντείο του Ποσειδώνα.

Μη φοβάσαι - και εδώ οι αρχαίοι ιερείς σε κορόϊδευαν στα μούτρα σου και στα έπαιρναν για τα καλά - η εκμετάλλευση του θανάτου είναι η ίδια, ίσως και λίγο πιο στεγνή, από της ζωής. Θέλεις να μιλήσεις με τους πεθαμένους συγγενείς σου; μασούλα φύλλα ευκαλύπτου, ακούμπα τα δώρα και φύγε (έχει κοπεί η σύνδεση - θα ξανάχουμε υψηλή ταχύτητα όταν ξαναφέρεις δώρα). Από κει ξεκινούσε μια διαδρομή ακροβασίας: ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, ψηλαφώντας τα έσχατα όρια της συγκίνησης, ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό, ανάμεσα στην "πτήση και στην πτώση", αναζητώντας με αγωνία το φάρο - οδηγητή, το Άκρο του κόσμου, τα όρια του συνειδητού.
Στην επόμενη φωτογραφία λατρεύω το σημείο που η γη αγγίζει, σα να χαϊδεύει διστακτικά, τον ορίζοντα. Το φάρο δε θα τον αναρτήσω, ούτε τα τελευταία βράχια, τα πρώτα κύματα. Τα όριά μας, τα έσχατα, τα τελευταία , τα αφήνω για τον καθέναν να τα ψηλαφήσει ο ίδιος.

Για τα όριά μας είναι λοιπόν που προβληματίζομαι. Για τη θεωρητικολογία μας, τον ωχαδερφισμό και την καφρίλα μας. Ρε παιδιά, οδήγησα περίπου 1500 χλμ. και κάθε λεπτό διαπίστωνα ότι ο συνάνθρωπός σου χέστηκε για σένα. Οδηγάνε "αλλιώς" γιατί είναι πιο έξυπνοι, πιο μάγκες. δεν περιμένουν γιατί "ξέρουν αυτοί". Και χέστηκαν και για τον τόπο. Λερώνουν με πρώτη ευκαιρία, πετάνε σκουπίδια παντού, άνετα, αβίαστα, απροκάλυπτα, απλά. Χέστηκαν.

Σας πατώ στο κεφάλι γιατί είμαι πιο μάγκας - είμαι έλληνας: αυτή είναι όλη η ιστορία.

Και δεν είναι θέμα των ανεπρόκοπων αληταράδων πολιτικών - είναι θέμα καθημερινό, είναι θέμα των άξεστων, αμόρφωτων κάφρων που σας καταπιέζουν με τις φωνάρες τους τις σκουπιδίλες και τη γυφτιά τους κάθε ένα λεπτό που περνάει, 365 μέρες το χρόνο.

Και μετά συζητάμε για τα δέντρα;
Πλάκα κάνουμε;

Μάσκα, βατραχοπέδιλα, μολυβάκι, μπλοκάκι, παρεόοοο...

Εντ δε τάϊμ χαζ κάμ, λέϊντιζ εντ τζέντλεμεν...

Έχετε δει τον Ιντιάνα Τζόουνς #1;;;
Νομίζω σην αρχή τρέχει και από πίσω του τον κυνηγάει μια τεράστια στρογγυλή κοτρώνα.
Πλησιάζει προς την έξοδο (με την κοτρώνα από πίσω του, πάντα) και διαπιστώνει ότι μέχρι την έξοδο παρεμβάλλεται τρύπα τεράστια, αβυσσαλέα.
Τσούπ! Πηδάει!
Αααα, παραλίγο να σκοτωθεί - τελευταία στιγμή βγάζει το σούπερ-μαστίγιο, ρίχνει μια σούπερ με το μαστίγιο, πιάνεται κάπου σε μία πέτρα. Στο μεταξύ η πύλη της εξόδου ολοένα και χαμηλώνει για να τον παγιδεύσει οριστικά στα έγκατα της γης. Αυτός, επίμονος καθώς είναι, σηκώνεται (μόλις έχει γλιτώσει την τρύπα και η κοτρώνα έπεσε μέσα) και πηδάει, πάντα με το σούπερ-χρυσό αγαλματίδιο ανά χείρας) και ίσα που χωράει να περάσει κάτω από τον ογκόλιθο που θα φράξει την έξοδο. Τελευταία στιγμή του πέφτει το καπέλο του. Ίσα που χωράει το χέρι του κάτω από τον ογκόλιθο που έχει σχεδόν σφραγίσει την έξο δο, το βουτάει, και...
Τα κατάφερε! (κυρίες και κύριοι, τα κατάφερε!)

Τα κατάφερε! Πήγε διακοπές!

Λίστα 1.
1. Κλείνει το κινητό της δουλειάς, ανοίγει το κινητό των διακοπών.
2. Λάπτοπ - τί είναι αυτό; στο δεύτερο συρτάρι.
3. Βγάζω τον (όποιο) εγκέφαλο από το κεφάλι μου, τον πετάω στο πρώτο μου συρτάρι, κλειδώνω, καταπίνω το κλειδί.

Λίστα 2.
1. Μαγιώ, παρεό, πετσέτα
2. Μάσκα, αναπνευστήρας
3. Μπλοκ, ξυλομπογιές, μολύβια, γόμες, ξύστρες
4. Φωτογραφική μηχανή (καλή + κακή)
5. Σουγιάς, σούπερ...
6. Sleeping bag, υπόστρωμα, σκηνή, τέντα, αιώρα, ψάθα
7. Κινητό διακοπών + κινητό δουλειάς (να το ανοίξω άπαξ, να τσεκάρω) + φορτιστές
8. ΧΑΡΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
9. Τεντζερέδια κάμπιγκ (δε φούλ μόντυ)
10. Ρούχα;;; (έστω, λίγα, για όταν και αν)
11. Σαγιονάρες, πέδιλα. σούπερ μποτάκια κατσάβραχου
12. Φαρμακείο (τσιμπίματα, κοψίματα, σκισίματα, χτυπήματα, μερεμέτια, γενικά)
13. Λεφτά, πασαλειψατέρ παντός καιρού (τα άχρηστα τα φήνω τελευταία)

Άντε γειά!
Το μαγαζί θα είναι κλειστό από την κυριακή (ελπίζω) λόγω διακοπών για 2 εβδομάδες.
Δεν κλείνω ακόμα ΑΝ ΔΕ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΕΥΧΕΣ ΚΑΙ to-do-list.
Φιλάρες!

Διακοπές που δε θα κάνω φέτος: Λιβάδι Δονούσας

Ψαχουλεύοντας τα σκιτσάκια μου κουτούλησα σε έναν τοίχο. Θηλυκό. Επιθετικό. Μυτερό. Φοβιστικό. Ήταν τότε που κάναμε κάμπινγκ στη Δονούσα, πριν τη γράψουν τα περιοδικά και καταφτάσουν οι βάρβαροι με τα ταμ-ταμ αναζητώντας επίγειους παραδείσους και "εναλλακτικές" διακοπές.

Τότε ακόμα τα πράγματα ήταν απλούστερα.
Ο κόσμος χωριζόταν σε δύο μόνο ομάδες:
Τους φυσιολάτρες και τους δήθεν φυσιολάτρες.
Για τους φυσιολάτρες ξέρετε,δε χρειάζεται να πω κάτι.
Για τους δήθεν φυσιολάτρες πάλι ξέρετε.
Τέτοια ήταν και η κοπελίτσα της φωτογραφίας. Από αυτές που μόλις έκανε ότι πέφτει ο ήλιος έσκαγε μύτη με ύφος περισπούδαστο και "ψαγμένο" (πόσο μου τη δίνει αυτή η λέξη...) εμφανιζόταν με αέρινο παρεό, ύφος κάτι ανάμεσα σε Τσόκλη πριν από οργασμό στο Νεπάλ και Μόρισσον πριν αρχίσει να τρώει φάπες σε συναυλία εποχής περασμένης, και άρχιζε τα Τσίου-Τσίου, Τάϊ- τσί (ου) και τα σχετικά.

Ο τοίχος αυτός είχε κάτι στη ματιά του που σε έκοβε στη μέση. Γι' αυτό και προτίμησα να αποσύρω τη ματιά μου και να την περπατήσω σε άλλα κύματα.
Και το Λιβάδι είχε μπόλικα. Τα κύματά του είχαν
σίγουρα προσωπικότητα και χαρακτήρα.
Πιο έντονες εκφράσεις του τόπου συναντούσες
το πρωί, κατά τις 06.15 που ξυπνούσα, που
χάζευα τα κεφάλια στα sleeping bags, που ξυπνούσαν ένα ένα.
Η πρωινή βουτιά, αυτή που ανοίγεις τα μάτια, τραβάς το φερμουάρ, γδύνεσαι και βουτάς χωρίς πολλά πολλά είναι ανυπέρβλητη. Νομίζω ότι είναι η ωραιότερη στιγμή που μπορείς να ζήσεις στις καλοκαιρινές διακοπές.





















Μετά βέβαια ακολουθούσε πρωινός καφές και χάζι. Κόσμος να ξυπνάει, μαχμουρλίδικος.
Αναμαλλιάρηδες, ξινόφατσες, τύποι που δοκίμαζαν την τύχη τους με "πρωινή γυμναστική", γκόμενες που πασαλειβόντουσαν με πασαλειψατέρ παντός τύπου και επίδοξοι ψαράδες, μουσικοί, και ό,τι άλλο φαντάζεσαι.
Ηλιοθεραπεία, μάζεμα κοχυλιών, ξύσιμο,γενικώς. Μασάζ, κωλοβάρεμα, και όλα αυτά μέχρι να έρθει η λάντζα και να μας φέρει νερά, να πάρει τα σκουπίδια, να πάρει αυτούς που αναχωρούν και να μας φέρει τους "νέους".

Απ' όσο μαθαίνω, από πέρσι, μαζί με τους νέους φρη-κάμπερς έρχονται και οικογένειες, "Νικολάκη έλα 'δωωωωω να φας το κεφτεδάκι σου" και νάτο και το σούπερ άη-ποντ με τα τελευταία χιτάκια του χατζηγιάννη (αν είσαι τυχερός) ή το μαζωνάκη (θα έλεγα: καθόλου τυχερός - συμπληρώστε κατά βούληση) στη διαπασών. Παράλληλα, τα σκάφη - εκεί που μπαίνει ο σκαφάος με τα χίλια να κάνει επίδειξη της ακριβοπληρωμένης χοντροκοιλάρας του και τις δύο μηχανάρες αναμένες όση ώρα χρειάζεται η γυαλιστερή σύζυγος να αποφασίσει αν το νερό είναι στη θερμοκρασία των ακροδακτύλων της ή όχι.
Θα μου πείτε: "δεν είσαι δημοκρατικός" - Φυσικά και είμαι. Αυτοί εκεί και εγώ εδώ. Ή αλλιώς, αυτοί εδώ και εγώ κάπου αλλού. όχι όμως όλοι μαζί - δεν έχω στρασσάκια στα πατούμενα (!) και δεν κάνω καλό ταϊ-τσί(ου).




















Τί πράγμα κι αυτό με τα τάϊ τσι, μάϊ τάϊ και τσίου-μπίου. Πάλι καλά, τόσος κόσμος καλλιεργημένος (και οι πατάτες, καλλιεργημένες είναι). Χαίρομαι για λογαριασμό τους και τους θαυμάζω. Στο προηγούμενο σπίτι από κάτω έμενε κοπελίτσα γιόγκι (έχετε δει το Σταρ Γουόρς 3 με το Μάστερ Γιόντα;) που μόλις τελείωνε τη διδασκαλία Γιόγκα (η χάθα γιόγκα επικεντρώνεται στον έλεγχο της συνείδησης με την κατάλληλη χρήση αναπνοών) κάπνιζε αρειμανίως να απολαύσει αυτό που άφησε πίσω την τελευταία ώρα.
Μπράβο τους...Μπράβο τους...
Μακάρι να ήξερα και εγώ τη Γιόγκα και άλλες κοπελίτσες.

Τα παληκάρια με τα ταμ-ταμ, επίσης, πολύ καλοί. Παίζανε τόσο καλά, συνέχεια. Συνέχεια! Συνέχεια! Είσαι στου διαόλου τη μάνα για τις μοναδικλες σου διακοπές μετ α από 5000 μήνες σκληρής δουλειάς και οι Ήχοι της Ελευθερίας, αυτοί οι κρουστοί εναλλακτικοί ήχοι μιας εναλλακτικής πραγματικότητας εναλλακτικών ανθρώπων που μου έχουν εναλλάξει τον εγκέφαλο με ένα καλοβρασμένο τουρσί.

Οι διακοπές αυτές ήταν υπέροχες. Στ' αλήθεια. δεν το ειρωνεύομαι.
Ήταν υπέροχες, το ήξερα και τότε και τώωωωρα, το ξέρω καλύτερα. Και αυτό επειδή ΠΕΡΑΣΑΝ. Πάπαλα. Τέλος. Φούλ-στοπ.
Η Δονούσα πέθανε αξιοπρεπώς, ανάμεσα στα αντιηλιακά, στα ταπεράκια και τα τέσσερα αστεράκια στις ονειρεμένες διακοπές των περιοδικών περιπέτειας.
Η φυσιολατρεία γίνεται με το φουσκωτό και σωρούς μπάρμπεκιου, συνταγές Μαμαλάκι (της μόδας το "ι" αντί του "η" - πιο σικ, sick), με επίδοξους σεφ και μνηστήρες του Οίκου των Μποντρίνι (σαν οικογένεια από Ναϊτες στο Κώδικα ντε Βίντσι).
Έτσι, έτσι. είμαστε ευέλικτοι άνθρωποι και καλοδεχόμαστε τις αλλαγές. Φέτος, λέει, θα ανοίξει μπαράκι στο λόφο πάνω από τον κόλπο του Λιβαδιού στη Δονούσα. Δεν ξέρω πως η Εκκλησία θα παραχωρήσει τη γη της (ή, για πόσο θα την ξεπουλήσει - αλληλεγγύη αδέρφια! αγάπη! ελευθερία!) στο μπαρ, δεν ξέρω πιο θα είναι το αντίτιμο της ελευθερίας του φρέντο στο ελεύθερο κάμπινγκ, πόσο ελεύθερα θα ξεπουληθούν τα βιολογικά προϊόντα του μίνι μάρκετ. Δεν ξέρω.
















Αυτό που ξέρω είναι ότι το μυαλό μου έχει σαλπάρει. Σεργιανίζει σε ακρογυάλια και περιμένει τη στιγμή.
Τό τί θα καταφέρουμε και φέτος θα φανεί. Θα έρθει παντως με αγκαλιά και κριτική ματιά.

Σας αφήνω με ένα κύμα.

Χάρτινες Γυναίκες (2)

Λοιπόν, πρώτα θα σας τις γνωρίσω :

1. Η Πριγκήπισσα Καμμία.

Καμμία μα καμμία σημασία δε μας έδινε, και είχε σε όλα δίκιο.

Φωτογράφος, περίεργος τύπος, μαθήτρια χωρίς λόγο, μιας και τα ήξερε ήδη όλα. Ήρθαμε σε κόντρα, αλλά δε μας τη βγήκε, με την καμμία. Εδώ, σε τρυφερό ινσταντανέ, σε μία από τις ελάχιστες φορές που έσκασε το χειλάκι της. Έμαθα τότε, παλιά, ότι αυτοί που τα ξέρουν Όλα, συνήθως δε χαμογελάνε. έψαξα στη Βικυπίντια και δεν το βρήκα. Αν έχετε πληροφορίες, τό'χω χάσει, το ξέρετε, μη διστάσετε.

(Άλλωστε εγώ χαμογελάω γιατί δεν ξέρω τίποτα, αλήθεια σας λέω...)

2.Η Egon.

Η Egon ήταν τα μαλλιά της. Έπαιρνε δύναμη από αυτά, δε μίλαγε πολύ, και σίγουρα είχε κάτι το γοητευτικό επάνω της. Δεν ξέρω εάν γνωρίζετε τον Schiele, εγώ σίγουρα όχι μιας και δε γνωρίζω τίποτε. Αυτή σίγουρα τον γνώριζε, ίσως και να ήταν ο ίδιος ο Egon...

3. Η Ανύπαρκτη

Ελπίζω να συγχωρέσετε κάποια από τα παιχνίδια μου. Σε αντίθεση με τις από πάνω κυρίες, αυτή εδώ δεν υπάρχει, είναι ανύπαρκτη. Αν τη βάφτιζα, πολύ πιθανό να τη βάφτιζα Μολυβιά. Και αυτό γιατί κάπως έτσι ξεκίνησε. έστριψε το μολύβι, από μόνο του (divine intervention?, δεν ξέρω) αφού έκανε σκέρτσα σε ένα εξώφυλλο του Εννιά (9) που φλέρταρε για ώρα. Και γεννήθηκε η Ανύπαρκτη, η Μολυβιά. Διάλεξε μόνη της τη Μορφή της, πράγμα πολύ δύσκολο για εμάς τους υπόλοιπους. Διάλεξε να είναι κεφάτη, λαμπερή, με καθαρή ματιά, σα χάδι Art Nouveau. Δε μου έχει μιλήσει ποτέ. Δε γνωρίζω τη λαλιά της. Αλλά τα μάτια της τα γελαστά όλο μιλάνε, δεν έχουν σταματήσει από τη γέννηση της Ανυπαρξίας τους.

4. Αυτή είναι μια φίλη της μάνας μου

Ειλικρινά, δε θυμάμαι το όνομά της. Και δε θα με ενδιέφερε να το θυμόμουν. Θυμάμαι όμως ότι είναι σα καρτούν. Είχε γλυστρίσει στα χαρτιά μου παλιά, τότε που μου έκαναν εντύπωση οι ηλικίες. Την είχα αποκαλέσει "Life is beautiful at fourty", και μάλλον είχα δίκιο.

5. Η Κοφτερή

Ξεπετάχτηκε τόσο αναπάντεχα μπροστά μου, τρύπησε τη ματιά μου και χάθηκε. Δεν πρόλαβα μα μάθω τίποτε γι' αυτήν. Εψαξα, ώσπου έμαθα τελικά κάτι σημαντικό: δε χρειάζομαι να μάθω τίποτα περισσότερο γι' αυτήν. Αρκούμαι σε αυτό που δε γνωρίζω.

Κλείνοντας τη σημερινή συνεδρία, και με την αφορμή που οι περισσότεροι από εσάς είναι σε διακοπές, θα σας αποκαλύψω κάτι για μένα. Ναι, σκέφτηκα να σας δώσω κάποια στοιχεία για εμένα. Έτσι αποφάσισα να σας δείξω μια εικόνα.

Είναι μια εικόνα που λέει πολλά για μένα, γιατί δείχνει τί δεν είμαι.

Σας φιλώ λοιπόν, χάρτινα χαμόγελα με μολυβένια διάθεση.

(πάω να χαμηλώσω την αυλαία)

Χάρτινες Γυναίκες (1)

1. Εξηγούμαι

Πολλά χρόνια με απασχολεί η ερώτηση "γιατί ζωγραφίζουμε".

Αντιδραστικός καθώς είμαι, μου είναι αδύνατο να παραμείνω στη γνωστή απάντηση περί "προσωπικής έκφρασης" που απλά δε μου λέει τίποτα.

Χωρίς να θέλω να εκδιπλώσω εκτενώς τις απόψεις μου περί τέχνης και να σας κάνω να χασμουρηθείτε από τώρα, θα περιοριστώ να πω ότι κατά την ταπεινή μου άποψη, το θέμα δουλεύει ως εξής:

Έρχεται μπροστά σου ένα αντικείμενο/πρόσωπο που βρίσκεις ενδιαφέρον. Αυτό μπορεί να συμβαίνει λόγω της ομορφιάς του, αλλά ενίοτε και λόγω της ασχήμιας ή της ιδιαιτερότητάς του. Τραβάει την προσοχή σου, και θέλεις να το καταλάβεις καλύτερα.

Το κοιτάς, το χαζεύεις, σκέφτεσαι τί σημαίνει αυτό που βλέπεις και σχηματίζεις άποψη, την αντανάκλαση δηλαδή αυτού που βλέπεις επάνω σου. Και τότε νιώθεις την ανάγκη να οριστικοποιήσεις, να διαγράψεις αυτή την άποψη στο χαρτί για να τη "δεις" καλύτερα.

2. Προειδοποιώ

Για διάφορους λόγους, κάποιες γυναίκες, άλλοτε πραγματικές, με σάρκα και οστά, και άλλοτε φανταστικές οπτασίες που εισέβαλλαν απειλητικά στη ματιά μου και έκλεψαν με τρόπο πανούργο αλλά και γοητευτικό την προσοχή μου, πιστεύω ότι αξίζει και θέλω να σας τις γνωρίσω.

3. Και πυροβολώ...

Κυρίες και κύριοι,

Η Ντόκτορ Πέππερ (καμμιά σχέση με τον Χάππυ Πέππερ)

Καθόταν απέναντί μου στο τραίνο στη διαδρομή London Euston - Stoke-on-Trent κάποια στιγμή το 1997. έπινε αυτό το άθλιο ποτό που πρέπει να είσαι άγγλος (άγγλοι - ugly) για να το πιεις και με κοιτούσε (πολύ ωραία μπλε ματάκια). Εγώ είχα κολλήσει στο τεράστιο στόμα της και τα σκληρά της χαρακτηριστικά. Δεν μπορούσα να τα συνδυάσω στο μυαλό μου με τα τόσο χαριτωμένα της κοτσιδάκια. (έχω λόξα με τα κοτσιδάκια - βλ. Πρίνσες Λέϊα, star wars 1)

Από τη μία έβρισκα πολύ γοητευτικά τα σχεδόν σχιστά της μάτια, από την άλλη με δυσκόλευε το στόμα της. Στο περίεργο (σαν μακαρονάδα) μυαλό μου, το στόμα άρχισε να μεγαλώνει επικίνδυνα και να διαστρεβλώνει την εικόνα της πραγματικότητας. προσπαθούσα να είμαι διακριτικός και σίγουρα σκέφτηκα να τη ρωτήσω "συγνώμη, πως κολλάει ένα τόσο έντονο στόμα στο κατά τ' άλλα χαριτωμένο σας πρόσωπο;", πράγμα όμως που εν τέλει δεν έκανα.

Στο τελευταίο σκιτσάκι ίσως δείτε ομοιότητες με την καλόγρια του Maester (γνωστός σκιτσογράφος κόμιξ - θεός), αυτήν τη θεόμουρλη αναρχική καλόγρια που οδηγάει τσόπερ, φοράει άρβυλα και δέρνει κόσμο. άψογος.

H Pulp Fiction (και παλπ, και φίκτιον - εντελώς όμως)

Σε αντίθεση με την Πέππερ, η επόμενη κυρία είναι εντελώς χάρτινη. Δεν είναι άλλο από μια επιμειξία Pulp Fiction (η Uma Therman με την απίστευτη μελαχροινή περούκα της) με τη φαντασία μου και το "παπίτσα λούκ" - στόμα. Αυτό. Το μυαλό ξεκινάει με μια εικόνα ως αφορμή και μετά αποδεσμεύεται από αυτήν, ξετινάζεται μπροστά, παίρνει φόρα, και μετά, ...κατηφόρα!

Η "μυτερή" γκόμενα της εικόνας που ξεκινάει υποσχετικά μετασχηματίζεται, μεταμορφώνεται σταδιακά. Με προβληματίζει αυτό το κοντό μαλλί (έχω λόξα με το κοντό μαλλί), πόσο μπορεί να κάνει διάλογο με το πρόσωπο. Τζαζ και τσάρλεστον και

Τσουυυυυυυυπ!

Η εικόνα ως δια μαγείας αποκτά μια πιο απόμακρη διάσταση. Κάτη σαν τη Δούκισσα Τάδε στο φουαγιέ με τον Πουαρώ και την Αγκάθα αγκαλιά...

Τέλος πάντων. να μη σας πρήζω πρωινιάτικα με τα κολλήματά μου. Ας αφήσω και άλλα πρηξίματα για αργότερα.

σε αναμονη

ΚΛΙΚ ΟΝ ΔΕ ΠΙΚΤΣΕΡ

-Εχτές πάρκαρα σε ένα στενό στενό, και το βρήκα μείον ένα καθρέφτη, φτερό κ πόρτα (800€; - περιμένω να μου το ανακοινώσουν)

-Περίμενα κάποιες απαντήσεις για δουλειά τις οποίες δεν έχω πάρει (κ δε βλέπω να παίρνω), ενώ παράλληλα τα λειτουργικά έξοδα του γρταφείου τρέχουν

-Έχω κουραστεί πολύ

-Ευτυχώς, όταν όλα πάνε καλά, και πρέπει κάτι να στραβώσει (νομοτέλεια), αυτό στραβώνει με τον λιγότερο κακό τρόπο

-Ευτυχώς, κανένας δε θα με πρήξει μέσα αυγούστου με τις υστερίες του, κι ας το πληρώσω κάτι παραπάνω

-Ευτυχώς, θα κάνω χαλαρές διακοπές με την ησυχία μου.

Σε αναμονή, σε περίεργα κέφια (όταν δεν έχεις προγραμματίσει ακόμα το "μετά"), κάτι ανάμεσα σε κούραση από αυτό που πέρασε ή τελειώνει, και σε αυτό που δεν έχει έρθει ακόμα.

Λες να μπορέσω να πετύχω 'φυσιολογικούς" ρυθμούς δουλειάς; Μου φαίνεται λίγο περίεργο να γυρνάω σπίτι από τις 7.00...

Ενέσεις καλής διάθεσης, αρχίζω να βλέπω ανθρώπους και πάλι (φίλοι "απ' τα παλιά").

ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΡΗΜΑΔΟ-ΑΝΕ(Υ)ΜΙΣΤΗΡΑΣ ΓΑΜΩΤΗ ΜΟΥ! (άσχετο)

Λοιπόν. Θα αναπολήσω και θα κάνω αναμνήσεις αυτό που έρχεται. Αυτό θα κάνω.

Τη θαλασσίτσα (να θυμηθώ να πετάξω και το κινητό μου μέσα), τις καλοκαιρινές μυρωδιές ανατολής γύρω στις 06.30, τους ήχους από τα βότσαλα όταν τους κλωθογυρνάνε τα κύματα.

O Aνε - μυστηρ

Σφίξαν οι ζέστες και ήταν προφανής η ανάγκη για έναν ανεμιστήρα στο υπνοδωμάτιο.
Ως γνήσια αρσενικός που τρέχει για τη δουλειά του, και που ΕΝΙΟΤΕ (τονίζω), μόνο, ενίοτε, αφήνει κάποια πράγματα λίγο πίσω, πέρασαν οι μέρες, χωρίς να αξιωθεί να αγοράσω έναν.
Προ 2 εβδομάδων, σε ένα κενό περίπου μιας ώρας βρέθηκα στη Γλυφάδα όπου μου ήρθε η λαμπρή ιδέα:
ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΩ ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑ!!!!!
Σατανικό βλέμμα κυνηγού που μόλις έχει εντοπίσει το θύμα του, και
Νάτος ο Κωτσόβολος - εκεί θα έχει σίγουρα.
Το ντιζάϊν, μπρος στην εναλλακτική να περάσουν άλλες 2 εβδομάδες πέρασε σε δεύτερη προτεραιότητα. "Σιγά, δε θα έχουν έναν ωραίο ανεμιστήρα;"
Περισσή αυτοπεποίθηση (κυνηγού, είπαμε) και μπαίνω μέσα.

Τί χάλια! Μα είναι δυνατόν;
Πολύ άσχημοι ανεμιστήρες με γυαλάκια-αμπαζούρ σαν ανεμοβλογιά στη δεύτερη εβδομάδα, στραβοχυμένοι, κιτσάτοι, μπλιαχ.
Διάλεξα έναν σχετικά λιγότερο άσχημο από τους άλλους.

Πήγα σπίτι νικητής και τροπαιούχος.
Φυσικά, πέρασαν άλλες δύο εβδομάδες μέχρι να αποφασίσω να τον τοποθετήσω.
ΕΧΤΕΣ.
Ground Zero.
Αποφάσισα ότι δε χρειάζομαι ηλεκτρολόγο, παρόλο που,..., εε.., δεν είναι και το δυνατό μου σημείο.
ΔΟΚΙΜΑΣΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΘΑΝΟΥΣ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΥΣ ΚΑΛΩΔΙΩΝ στη ρημάδα την κλέμα στο ταβάνι, ίδρωσα, έβρισα και τελικά τα κατάφερα:
ΑΝΑΨΕ ΤΟ ΦΩΣ!!!!
Ο ανεμιστήρας βέβαια δεν πήρε μπρος, αλλά, όπως και να το κάνεις, είχα 50% επιτυχία.
Σήμερα ξύπνησα αποφασισμένος. Είχα ονειρευτεί εναλλακτικούς συνδυασμούς συνδεσμολογίας και it was meant to happen!
Για να μην πολυλογώ, τα κατάφερα. λειτούργησε!
Δηλώνω λοιπόν τα εξής:

1. Πήρα έναν αρκετά άσχημο ανεμιστήρα, σίγουρα όμως όχι τον ασχημότερο.
2. Διαθέτει 3 ταχύτητες λειτουργίας:
α. την πολύ χάλια. Είσαι σίγουρος ότι είναι η πιο σιγανή, αλλά δεν είναι. Είναι τόσο αργή ώστε να σου σπάει τα νεύρα, να σε κρατάει ξύπνιο, να κουνιέται με θόρυβο, ΑΛΛΑ (προσοχή εδώ) - να μη βγάζει αέρα, καθόλου! τίποτα!
β. την σχεδόν πεθαμένη ταχύτητα. κάνει θόρυβο, σε διαβεβαιώνει ότι κάποια στιγμή θα κινηθούν τα πτερύγια, αλλά -μην ανησυχείς- ΔΕΝ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ.
γ. το απόλυτα νεκρό, το απόλυτο τίποτα. Ψόφιο, απλά.

Μετά από πολλή προσπάθεια, διαπίστωσα ότι ΑΠΛΑ ΔΙΑΛΕΞΑ Ο,ΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΥΠΗΡΧΕ!

Άντε, γειά σας τώρα. Πάω να κάνω ντουσάκι μπας και δροσιστώ...

Νερο.

Βρέχει, και
σβήνονται οι σκέψεις μου...

Άσκοπες έχθρες

"Έχθραν αθάνατον μη φύλαττε, θνητός ων"

Μου έκανε εντύπωση.
Με συντρόφευσε.
Με οδηγεί.

Κρίμα για τις τόσες οικογένειες που έχουν χωριστεί σε στρατόπεδα.
Έχω περάσει πολλά στρατόπεδα,
με το χαμόγελο να επιβιώσω μάχες.

Εχτές κατάφερα και μίλησα με την ξαδέρφη μου.
Είχα 6 (;) χρόνια να τις μιλήσω, είχαμε χαθεί.
Και είμαι πολύ χαρούμενος.
Ο αδερφός της και βαφτισιμιός μου (ετών 22) ακόμα δε θέλει να επανέλθει. Κρίμα.
Δεν έχω να χωρίσω τίποτα με κάνέναν.
Και μου θυμίζει λίγο τη "Μεγάλη Τάφρο" του Αστερίξ.

Χαμόγελο και κερδίζω στις μάχες
χαμόγελο κερδίζω.

Σας φιλώ όλους, έχω κέφια και αϋπνία...

Kαλό καλοκαίρι και πεντικιούρ

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
Εχτές τελικά τα κατάφερα. Μέρες τώρα η μπούκλα είχε γίνει ανυπόφορη και είχα φτάσει στο σημείο να βλέπω το ψαλιδάκι των νυχιών και να είμαι στο τσακ να το βουτήξω και να κάνω τα ίδια με την προηγούμενη φορά που κατέληξα σαν ξεχαρβαλωμένο.
Όμως, η δύναμη της θέλησης και το πείσμα με βοήθησε.
Να σου θυμήσω λίγο (αγαπημένο μου ημερολόγιο) τί τράβηξα χτες :

Τετάρτη
06.00 πρωινό ξύπνημα πριν το ξυπνητήρι
07.30 τσακωμοί με συνεργεία στην καστέλα
12.00 ΙΚΑ (1), ΤΣΜΕΔΕ, κλπ
14.00 γραφείο
16.00-18.30 ΤΡΙΑ ραντεβού απανωτά
20.30- 01.30 ραντεβού με τον Αχωνευτότατο Υπερ-απαίσιο Τύραννο (χειρότερος πελάτης έβερ - η αμοιβή μου θα είναι να μην τον ξαναδώ ποτέ ποτέ πια)
Εδώ να θυμήσω ότι τσιμπήσαμε παράλληλα και κάτι μεζεδάκια, το στομάχι μου έγινε μπουρλότο...

Πέμπτη
01.30 - 05.30 Ύπνος (αυτό είναι καθαρά θεωρητικό - το στομάχι μου εξερράγη μες τη νύχτα...)
07.00-12.00 Πετάχτηκα στον Παρνασσό να δω ένα οικόπεδο
12.30 ΙΚΑ (2)
13.00 - 18.45 γραφείο, ραντεβού, κλπ

ΚΑΙ ΦΤΑΝΩ ΣΤΟ ΔΙΑΤΑΥΤΑ
ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΒΡΕΘΩ ΧΑΛΑΝΔΡΙ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΡΟΝΟ !!!!!!
(απίστευτο!)
οπότε λέω: δεν πάω για ένα κουρεματάκι;

Διάλεξα ένα κομμωτήριο που μου γέμιζε το μάτι και άνοιξα την πόρτα.
Άπειρες θείες μέσα, μόνο γυναίκες!
Ουπς! Λάθος!
Και που να ψάξεις για άλλο; Πλησίασα την υπεύθυνη (που είχε ένα φανταστικό κοντό μαλλί αλά Άνι Λένοξ (οι μικροί της μπλογκοπαρέας θα νομίζουν ότι είναι καθαριστικό τουαλέτας - δεν είναι) και τη ρώτησα:

-Αντρικό; (δε διευκρίνισα, σκέφτηκα όμως τί)
-Ναι, φυσικά.

Και ένα χαμόγελο ζωγραφίστηκε επάνω από τα κουρασμένα μου μάτια.
Εδώ φτάνει η στιγμή της αλήθειας, της καθαρής γνώσης.
Όση ώρα έλουζε, κλάδευε, τραβούσε, και όλα τα συναφή, είχα τη δυνατότητα να παρατηρήσω τί συμβαίνει γύρω μου:
Καμιά δεκαριά κυρίες μεταξύ 45-65 είχαν πάει

1. να φτιάξουν την "κάσκα" (μαλλί συγκεκριμένου σχήματος ερμητικά κλειστό από παντού)
2. να βαφτούν, μουτζουρωθούν ,ή όπως αλλιώς το λένε τέλος πάντων
3. να φτιάξουν νυχάκια και φτερνίτσες, αλλά, κυρίως,

ΕΙΧΑΝ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΟ!

Θαυμαστής του ωραίου φύλου, δε λέω, αλλά ακόμα ανακαλύπτω την πυρίτιδα σε κάποια σημεία.

Ερώτημα 1ο: Είναι δυνατόν να ασχολείσαι τόσο πολύ με τα νυχάκια των ποδιών; Δίπλα μου σχεδόν ήταν μία θεία χοντρή τόσο που αδυνατούσες να ξεχωρίσεις πόδια, κοιλιά, κλπ. που με περισσή προσοχή υποδείκνυε σε μια κακομοιρούλα με μάσκα τύπου γρίπης τί έχει ξεχάσει από πέτσες και μπίχλες. Μου είναι απλά ακατανόητο. Και κυρίως η δουλειά του να υπομένεις τις θείες και να τους βγάζεις τις πέτσες... (η δε τεχνολογία που χρησιμοποιούσε, εκπληκτική. Μέρι και κάτι σαν μπλέντερ είδα να στριφογυρίζει)

Ερώτημα 2ο: "Άντε, καλό καλοκαίρι"
ερωτ. 2α: τώρα ξεκινάει το καλοκαίρι; Και ο ιούνιος τί είναι τώρα τί έχουμε; τί είναι το καλοκαίρι; οι 10 μέρες άδεια για τους άτυχους και οι 2 μήνες για τις θείες των άτυχων;
ερωτ. 2β: δηλαδή φτιάξαν την κάσκα, βάψαν το μαλλί και βάλανε αστεράκια στα χοντροδαχτυλάκια για να τους δει η γειτόνισσα στο χωριό; ή να το φχαριστιούνται όταν γονατίζουν τα καλαμαράκια και λίγες μέρες πριν εγγραφούν στα Γκίλι Ντάϊετ;

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
είναι υπέροχο να βρίσκεις νέες αλήθειες μπροστά σου, ειδικά για το κατα τ' άλλα υπέροχο, ωραίο φύλο. Όμως, σου λέω, τελικά μάλλον είμαι λίγο βλαξ,
κάποια πράγματα μου είναι ακόμα ακατανόητα!

Μακαρονάδα.

Τρέχει το μυαλό μου. Σα παλαβό - άντε να το πιάσω. Δύσκολα.
Έχω κέφια, θέλω να γράψω, να κάνω ανάρτηση. Έχω ιδέες. Δεν μπορώ να αποφασίσω.
Ας τα βάλω κάτω:

Θα γράψω για τα μαγιώ. Θα κάνω ένα σέσσιον, σαν αγώνα με το spy, θα βγάλω τα μαγιουδάκια μου φωτό και θα του στείλω σχόλιο. Μπααααα, πού να τρέχω να βγάζω τα μαγιουδάκια μου.
Άλλο.

Έχω τα νεύρα μου που όλοι μιλάνε για ειλικρίνεια και κα΄νείς δεν την αντέχει. Για πάμε λοιπόν:
"Μας έχουν μάθει ότι η αλήθεια είναι καλό πράγμα. Διαφωνώ. Ποιός είναι έτοιμος να ακούσει σχόλια του τύπου: "πως είναι η μούρη σου έτσι", "πήρες 5 κιλά και φαίνεται στα μάγουλα", "είσαι χαλβάς", "καλά, δεν έχεις ακόμα ανακαλύψει το σαπούνι", "σε βαριέμαι φριχτά", κλπ.;
Όχι, όχι. Δεν έχω όρεξη να μπω σε τρυπάκι αρνητικής διάθεσης. Άλλαξα γνώμη.
Άστο για άλλη φορά.

Το βρήκα!
Θα γράψω για τα γαμοβαφτίσια! Σούπερ! Πιασάρικο! θα ακούσω τα άπειρα σχόλια!
Θα πάρει σβάρνα τις κυρίες κομμωτηρίου, το διαγωνισμό παπουτσο-πέδιλων, "χριστέ μου τί βρήκε και φόρεσε...", "χαμογελάστε, 10 ευρώ, νά και η κάρτα μου!" (ρε φίλε τον γουστάρω τον κολλητό μου και χωρίς 10 ευρώ - γιατί μας εκβιάζεις, φτού, δεν πρόλαβα! τά δωσε ο Β. Γαμώτο !)
Θα αρχίσω σχολιάζοντας ότι
"μπήκε Ιούλιος, ο κόσμος παντρολογιέται, βαφτουσιάζεται - κατά το συνουσιάζεται"
(γαμάτο, μπράβο μου).
ΩΩΩΩΩΩΩΩχ! Βρέχει!

Βρέχει! Σούπερ!
Ακόμη καλύτερα. Ποιός ασχολείται με εκκλησούλες τώρα. Εδώ είναι η ουσία.
"Περνώντας από τις εικόνες στα αρώματα της μουσκεμένης ημέρας, το χώμα που μοσχοβολάει." άρωμα υγρασίας σπηλαίων. καλοκαίρι με βροχερό άρωμα αέρα...
πφφφφφφ!
Πολύ γλυκανάλατο. Χέστο.

Κάτσε να πάρουμε μάτι κάνα δυό άλλα μπλογκ...
Καλά, τί είπε;;;;;;! ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ! το αγαπημένο μου θέμα! Η ιστορία της ζωής μου! Το "πρέπει με πόδια" Τέλειο!
Σιγά μη γράψω. Τώρα δεν έχω όρεξη να γράψω.
Αμάν πια! μακαρονάδα το μυαλό μου! Μπλεγμένο, άναρχο και ζουμερό.
Μμμμμ, πείνασα.

Η α - διόρθωτη Μυρτώ

Ίσως και να σας το έχω ήδη πει - ίσως και όχι. Πέρα από το ελεύθερο επάγγελμα, εργάζομαι και σε μία ιδιωτική σχολή για διακοσμητές. Και εκεί συναντάω διάφορες περιπτώσεις που κάθε φορά με βγάζουν από τα ρούχα μου. Σήμερα σκάλιζα τα σκιτσάκια μου και θυμήθηκα τη Μυρτώ.

Χωρίς να έχει ιδιαίτερη καλλιτεχνική φλέβα, η Μυρτώ αισθανόταν αρκετά σίγουρη για τις επιλογές της και για τις αρχιτεκτονικές της ιδέες. Μια μέρα ήρθε στο γραφείο για διόρθωση. Κουνήθηκε από δω, κουνήθηκε από κει, πλησίασε και είπε: "έχω κάποια θέματα που θα ήθελα να συζητήσουμε για το μάθημα".

Στη συνέχεια κέντραρε, έσκυψε, ακούμπησε πρώτα το υπερ-πληθωρικό στήθος της στο τραπέζι (να μην τη βαραίνει, υποθέτω) και στη συνέχεια, αφού σιγουρεύτηκε ότι το είχε τοποθετήσει σωστά, κάθισε και η υπόλοιπη. Ήταν νομίζω η δεύτερη χρονιά που δίδασκα, και μου έκανε εντύπωση. Κατέβαλα απίστευτη προσπάθεια να μην κοιτάζω "εκεί" , να την κοιτάζω στα μάτια και να της εξηγήσω ότι οι προτάσεις της ήταν αυτό που λέμε ακαδημαϊκά "άρες-μάρες-κουκουνάρες"!!! Άντε όμως να πείσεις έναν άνθρωπο με ξερό κεφάλι και υπερ-πληθωρικό στήθος (ειδική κατηγορία γυναικών που είναι σίγουρες για την πορεία τους).

Εν πάσει περιπτώσει, τελείωσε η διόρθωση, μάζεψε τα υπάρχοντά της και μας άφησε γειά. Μετά από λίγα λεπτά ήρθε μια συνάδελφος.

"Πως μπορείς να συγκεντρωθείς με τέτοια βυζιά;"

"Παρακαλώ;"

"Τί παρακαλώ; Η Μυρτώ είναι μόνο βυζιά. Δεν είναι κάτι άλλο..."

Σοκ - Πάντα με αιφνιδιάζει ο τρόπος που μπορεί μια γυναίκα να αντιμετωπίζει μία άλλη. Φυσικά, αρσενικός ων, δεν είναι ότι δεν είχαν υποπέσει στην αντίληψή μου, κάθε άλλο. Προσπαθούσα όμως να διατηρηθώ στο πλαίσιο που υποβάλλει η πρέπουσα ακαδημαϊκή συμπεριφορά.

Έχουν περάσει πάνω από 8 χρόνια από τότε και τα ματάκια μου έχουν δει πολλά. Πάντα όμως, με εντυπωσιάζει όταν βλέπω μιά γυναίκα να βγάζει τα μάτια της άλλης με μια απλή κίνηση, χωρίς καμμία αναστολή, πάντα με το χαμόγελο. Και, δόξα το θεό, με 90% μαθήτριες, οι καθημερινές σφαγές ποτέ δεν είναι βαρετές, ποτέ δεν επαναλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο. Οι γυναίκες, προικισμένες με ξεχωριστές δυνάμεις, μπορούν πάντα να σε εκπλήσσουν.

Και γω το απολαμβάνω. Αφιερώνω λοιπόν σήμερα αυτές τις λίγες γραμμές στη γυναικεία λυκοφιλία...

Χαιρετισμούς σε όλο το γυναικόκοσμο της μπλογκοπαρέας ! Καλό Κύριακο!

Ωρες

σχεδόν ψυχωτική η σχέση μου με το χρόνο.

"Χρόνος παρελθοντικός, χρόνος παροντικός και μελλοντικός, λίγη συνειδητότητα αφήνουν μόνο" - εμμονή με τους στίχους του T.S. Elliot, και έρωτας με τις ώρες.

Τις ώρες που περνούν, που πέρασαν, που έρχονται.

Κυρίως αυτές.

Και γι' αυτό επιλέγω και το "happy" - γιατί υπάρχουν πολλές απολαύσεις σε καθημερινό επίπεδο. Και είναι τότε που ξεχειλίζω από ευγνωμοσύνη που είμαι μέρος του πλανήτη γι' αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, και είναι τότε που θυμώνω και νομίζω ότι θα πάρω φωτιά με τους αγνώμονες, με τους διστακτικούς και τους κρυμμένους αυτού του κόσμου.

Μα τόση θλίψη! Τόσος θυμός! Τόσος φόβος! με σοκάρει, ειλικρινά, τόσος φόβος. Φόβος για ζωή... Μα είναι δυνατόν; Πολλή μουντίλα, μαυρίλα.

Δεν είναι ότι δεν την αντιλαμβάνομαι - τουναντίον. Απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δέχονται τη μαυρίλα να τους παγιδεύσει, να εγκλωβιστούν, και τελικά να φτάσουν να αγαπάνε τη ζωή κεκλεισμένων των θυρών... Διώξτε τον ήλιο μακριά! (μην τυχόν και μας κάψει). Flight of Icarus.

Θυμάμαι ένα παραμύθι, χωρίς λεπτομέρειες, για τον αγέρα που πάλευε τον ήλιο. Ο ένας έκανε τον περαστικό να κουκουλωθεί στην κάπα του, και ο άλλος έλαμψε και τον έκανε να τη βγάλει και να απολαύσει τη λιακάδα. Κάπως έτσι. Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τα πράγματα - να βγάλουμε τα ρούχα των φόβων και να κολυμπήσουμε με κέφι και με δύναμη.

Στην προηγούμενή μου ανάρτηση, φαινόταν επάνω στον τοίχο του σπιτιού το σύνθημα

"κλείσε την Τιβί και άρχισε να ζεις" -

Μα τί φοβούνται τέλος πάντων, πως είναι δυνατόν να παγιδεύεσαι στη δίνη του φόβου;

Προφανώς η κοινωνία μας δεν είναι αυτή που θα ονειρευόμασταν, αλλά όχι κ έτσι...

"Θέλει αρετή κ τόλμη η ελευθερία" που έλεγε κ ο Κάλβος.

Γι' αυτό και οι τρελοί κ οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές !!!

Γιατί σπάνε τον κλοιό - και να σου πω... καλά κάνουν!

Είναι Κυριακή σήμερα. Μια κουρασμένη, αλλά νωχελική, αργόσυρτη, λιακαδερή Κυριακή.

Προσωπικά, αν κ δεν έχω τα τρελά κέφια σήμερα, νιώθω μια απίστευτη ηρεμία, και λιωμένος στον σούπερ-καναπέ (μεγάλη καθημερινή αξία στο ποιοτικό λιώσιμο - η επανάληψη είνι σκόπιμη) χαζεύω όλους εσάς, στα μπλογκς, και χαίρομαι με τους χαρούμενους (μπράβο ρε παιδιά!) και προβληματίζομαι με τους σκοτεινούς...

Να είστε όλοι καλά, σας χαιρετίζω την Ημέρα.

Let there be Light...

Δράμα

Χωρίς λόγια, αφιερωμένο στους "καλούς", αλλά και στους "κακούς" αυτού του πλανήτη.

Κι όποιος δεν ξέρει να ζει, ας μάθει.

Τίποτα

Ac Dc - Live in Athens

Όχι, δεν ακυρώθηκε.

Και μάλιστα ήταν υπέροχη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Δύσκολη η μέρα στο γραφείο: πήρα άδεια από τον εαυτό μου (μεγάλη η χάρη μου), και πήγα να δω τον αδερφό μου που ήρθε από το Λονδίνο για τη συναυλία.

Για να αρχίσει καλά η μέρα, πήγαμε για βουτίτσα, ηλιάτορα, θαλασσίτσα και σύντομο καφεδάκι παγωμένο να τονωθούμε.

Σιγά σιγά κινήσαμε προς τα βόρεια - είμασταν εκεί 4.30, μιά ώρα πριν ανοίξουν οι πόρτες. Όχι πολύς κόσμος. Μερικοί βαρεμένοι βέβαια πάντα αναμενόμενοι, και μεις χαρούμενοι πήραμε τις παγωμένες μας μπυρίτσες και αράξαμε στο γκαζόν. Αγοράσαμε σχεδόν ό,τι υπήρχε: κερατάκια, κρεμασταράκια, μπλουζίτσες, καπελάκια, το πλήρες σετ της απόλαυσης χωρίς τις ενοχές της περιττής σκέψης για εμπορική εκμετάλλευση, κλπ. Χεστήκαμε! Μερικές μπούρδες τις απολαμβάνεις απενοχοποιημένες!

Κόσμος, πολύς, και η αναμονή μέχρι τις 8 περίπου αβάσταχτη. Το support group συμπαθέστατο, καμιά σχέση όμως με αυτό που ακολούθησε.

Απίστευτη η εισαγωγή, τα γραφικά, τα μπαμ-μπουμ και στο τέλος το τρένο επί σκηνής! Εμείς είμασταν στην αρένα φυσικά, περίπου 20 θέσεις από τη σκηνή - μπροστά δηλαδή. Πολύ καλή ορατότητα και ήχος. Σκέτη απόλαυση. Βέβαια, το κλίμα "ηλεκτρισμένο" (χα χα χα) και

ο κακός χαμός! Σπρωξίδια, ζουλίγματα, πατήματα και όλα τα σχετικά - καθόλου καλό για εύθραυστους ακροατές. Αγκαλιά όλοι μαζί σε ένα φρενήρες πανηγύρι, ένα παραλήρημα με φανταστική, εορταστική διάθεση. Τα κερατάκια μου σπάσανε στα πρώτα 15 δευτερόλεπτα σε μία "σύρραξη". Φωτογραφίες, βίντεα, κινητά, ό,τι υπάρχει σε τεχνολογία. Ο κόσμος; Μαλλιάδες που σέβονται τον εαυτό τους ημίγυμνοι να αλληλοχτυπιώνται, να πηδάνε στο κενό, να τους σηκώνουν, να τους χτυπάνε, φανταστικά! φανταστικά!

Και άπειρα κοριτσάκια, έτοιμα να γδυθούν με την παραμικρή αφορμή - στο "the jack" ειδικά, κάνανε διαγωνισμό σουτιέν , ποιά θα γδυθεί πρώτη, γιατί δεν την έδειξε η κάμερα. Φαντάσου να γδυνόταν κανένας αρσενικός (που, γδυτοί ήταν αρκετοί ήδη). Αυτό είναι. Αν γδυθεί ένας αρσενικός είναι μπανάλ. Αν τα βγάλεις τελείως είναι προσβολή δημοσίας αιδούς. Αν όμως είσαι κοριτσάκι, τότε είναι χάπενινγκ!

Το ρεπερτόριο, λίαν ικανοποιητικό: παλιά, νέα κομμάτια, και οι γερόλυκοι ακούραστοι (εμείς τά'χαμε φτύσει, περιττό να σας πω). Ο Angus, τά 'δωσε όλα.

Το τέλος, με τα κανόνια να βαράνε και τα πυροτεχνήματα να σκάνε, εντυπωσιακό.

Πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη για το σόου που υπερκαλύπτει τη μουσική, και έφυγε αμέσως. Η συναυλία ήταν εκπληκτική, τα κέφια τρελά, οι ρυθμοί όπως πρέπει.

Γύρισα σπίτι μετά από σούπερ-σουβλάκι με μπυρίτσα για καληνύχτα και αυτιά να σβουρίζουν υπέροχα.

Άντε , και εις άλλα με υγεία!

For those about to Rock... We Salute You!

Υπευθυνόπιτα

και η πίτα ολόκληρη,
και ο σκύλος χορτάτος!

Η ευθύνη, ανέπαφη, κανείς δεν την αγγίζει
και όλο το σκυλολόϊ την τσιμπολογάει και την εκθειάζει.

Υπευθυνόπιτα λοιπόν!
για να χορτάσετε ευθύνη χωρίς να τη φάτε!

Koρύβαντες

Δύσκολο.

Είναι δύσκολο να βλέπεις ανθρώπους γύρω σου να κινούνται
και να ξέρεις ότι
σε κάποια χρόνια
θάναι όλοι αυτοί
νεκροί.

Βραχάκια

Σήμερα άφησα το πρόγραμμα, τις σκόνες των οικοδομών, τα κουδουνίζοντα κινητά και τα βλαμμένα αυτοκίνητα και αποφάσισα να μου κάνω ένα δώρο.

Έπιασα λοιπόν την πραγματικότητα με τό 'να χέρι από δω, την άλλη μεριά με το άλλο, και τράβηξα την κουρτίνα μέχρι να βρω μια χαραμάδα...

Έβαλα καλοκαιρινό ροκ τραγουδάκι απολαυστικά δυνατά, πήδηξα την κίνηση, και βρέθηκα στα αγαπημένα μου βραχάκια. Τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσα σχεδόν να τα αποδώσω στο χαρτί, να τα χαρτογραφήσω από μνήμης - τόσο καλά τα ξέρω.

Ήξερα πού να πατήσω, πού γλιστράει, που φυσάει, από που φαίνεσαι, από που κρύβεσαι, πού έχει τάδε είδους κόσμο, κλπ.

Και βούτηξα. Απλά.

Δροσερή στην αρχή, απολαυστική ευθύς αμέσως.

Και θυμάσαι άξαφνα πόσο υπέροχο είναι που είσαι ζωντανός, που βιώνεις κάποιες εμπειρίες...

Γλιστράνε οι βρωμιές της κουραστικής καθημερινότητας από τους ώμους σου σα πολυχρησιμοποιημένο παλτό και σωριάζονται κάτω εκκωφαντικά.

Ξεχνάς αυτομάτως πλάνα και σχέδια για το μέλλον, πριν και μετά, ματαιοδοξίες, τα πάντα.

Είσαι εσύ, η ψυχή το σώμα σου και το νερό.

Μονορούφι

Νομίζω ο Καζαντζάκης στην Αναφορά στο Γκρέκο λέει ότι η ζωή είναι σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό. Μέχρι να καταλάβεις τί έχει γίνει, το έχεις πιεί το ποτήρι.
Μονορούφι λοιπόν.
Και κάπως έτσι αντιδρά κανεις και στην καθημερινότητά του.
Για παράδειγμα, ξεκινάς να κάνεις κάτι. Υπάρχει η εκδοχή του να κάνεις τα πράγματα αργά αργά, σιγά σιγά, με υπομονή.
Η άλλη εκδοχή, εδώ αναφερόμενη ως εκδοχή "μονορούφι", λέει ότι τα κάνεις μιά και κάτω, όσο πιο δυνατά, άμεσα, με ό,τι έχεις και δεν έχεις, μονοκοπανιά.

Στη δική μου περίπτωση τα πράγματα ακολουθούσαν πάντα τη δεύτερη οδό.
Μια και κάτω. Δυναμικά. Χωρίς πολλές αναστολές, με έντονη αποφασιστικότητα.
Και έχει τα καλά του.
Και τα κακά του.
Ανυπόμονος και χειμαρρώδης.
Θέλω να τα κάνω όλα τώρα. Όλα. Τώρα. Δεν μπορώ να περιμένω.
Ακόμα και ο ύπνος με ενοχλεί. Χαμένος χρόνος. Η ζωή είναι εδώ. Τώρα.
και, σαν τα μωρά, τρέχω, τρέχω, παίζω, και, ξαφνικά,
ΜΠΟΥΜ!!!!
Πέφτω ξερός από την κούραση. σα να βγαίνω από την πρίζα.
Και χαίρομαι απίστευτα γι' αυτό.
Μονορούφι, αγαπάω, ζω, δουλεύω, πονάω, κουράζομαι, απολαμβάνω.
Σαν ένα κομμάτι γλυκό. Μεγάλο κουτάλι και , δώστου! χλαπ!
Τί; θα περιμένω; σε 10 μπουκιές; ουφ!
Βαριέμαι. Χλαπ! Απόλαυση! καθαρή, ζωντανή, Χλάπ!
Μονορούφι και ξεδίψασα...

Παντοτινό ποστ...(ή αρχιτεκτονικά FAQ)

Παρόλο που δεν είναι ο στόχος μου να διαμορφώσω ένα αρχιτεκτονικο-κεντρικό μπλογκ (και που σίγουρα δε θέλω να χρησιμοποιώ το μπλογκ για επαγγελματική προβολή), είναι αναπόφευκτο να εμπλέξω την αρχιτεκτονική στα ποστ μου, μιας και είναι ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μου.
Ο αγαπητός φίλος παντοτινός ταξιδευτής έθεσε σε επίπεδο σχολίου κάποια πολύ καθημερινά ζητήματα που αφορούν στην αρχιτεκτονική ως επάγγελμα και στα οποία θα μου έκανε χαρά να εκφέρω μια γνώμη.
Του αφιερώνω έτσι το σημερινό ποστ με όλη μου την καλύτερη -πρωινή πάντα- διάθεση...

Ιστορία πρώτη: "Στα αζήτητα"
Για καλή μου τύχη, όταν ξεκίνησα να δουλεύω ως ελεύθερος επαγγελματίας, η πρώτη μου δουλίτσα ήταν μια υπεργολαβία σε μια διακοσμήτρια.
Τότε συνειδητοποίησα κάποια πολύ σημαντικά πράγματα - οι αρχιτέκτονες συνήθως παραδίδουν ένα χώρο "γυμνό", ένα κουτί λευκό. Δεν τους ενδιαφέρει το εσωτερικό ("έλα μωρέ τώρα που θα σχοληθώ με κουρτινάκια και καζανάκια") και έτσι έχουν δουλειά οι διακοσμητές. Οι φυσιολογικοί άνθρωποι - πελάτες, από την άλλη μεριά, θέλουν να ζήσουν στο χώρο, οπότε χρειάζονται τα κουρτινάκια και τα καζανάκια. Επίσης, οι αρχιτέκτονες, έχοντας εκπαιδευτεί σε μεγαλόπνοα σχέδια και ιδέες, δεν έχουν δώσει βάση στον εσωτερικό χώρο, πολύ συχνά δε γνωρίζουν διαστάσεις επίπλων της αγοράς, με αποτέλεσμα να φτιάχνουν ένα δωμάτιο που μπορεί να μη χωράει έναν "κανονικό" καναπέ. Τελικά, τίι να πει ο κακομοίρης ο πελάτης που "πάντα ονειρευόταν έναν πλούσιο καναπέ", έδωσε 300.00 ευρώ από το υστέρημά του, και μετά συνειδητοποίησε ότι δε χωράει τον πολυπόθητο καναπέ;
Αντίλογος:
Αν ο αρχιτέκτονας για να βγάλει μία άδεια, να φτύσει αίμα στην πολεοδομία 3 μήνες, να είναι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΝΟΜΙΚΑ για ένα κτίσμα και να κινδυνεύει να εκτεθεί σε εργατικά ατυχήματα από τις τσιγκουνιές ενός κατασκευαστή κερδίζει 1500 ευρώ (για τους 3 μήνες μελέτης και ταλαιπωρίας στην πολεοδομία) και άλλα 1700 για τα 2 χρόνια επίβλεψης - Ε, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΑΤΣΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΛΟΚΑΝΑΠΕ!
Καταλυτικός παράγοντας 1
Το πορτοφόλι - η οικονομική κατάσταση. Τα λεφτά.
Καταλυτικός παράγοντας 2
Ο μέσος έλληνας είναι ξερόλας. Είναι μαζί γιατρός (δεν παίρνει τα φάρμακα που του συνέστησε ο γιατρός, γιατί "αυτός ξέρει καλύτερα"!), πολιτικός (θα έχει ακλόνητη γνώμη για το πολιτικό γίγνεσθαι), μηχανικός (έχει χτίσει τουλάχιστον 2 σπίτια για τις κόρες του) , κλπ.
Καταλυτικός παράγοντας 3
Έχουμε μάθει να μην εκτιμάμε (και άρα να μην πληρώνουμε) υπηρεσίες. Αντίθετα, εκτιμάμε (και πληρώνουμε) τα υλικά αντικείμενα. Δηλαδή: δίνεις εύκολα 200 ευρώ για παπούτσια πράντα να φαίνονται στο ποδάρι σου, δίνεις εύκολα 300 ευρώ για ένα τσιμπούσι με φιλέτα και κοψίδια και αρνιά και παϊδια και κρασιά (ε, δεν είμαστε και τίποτα γύφτοι), ενώ ΔΕ ΔΙΝΕΙΣ 500 ΕΥΡΩ για ένα τοπογραφικό σχέδιο - 2 τοπογράφοι που μέτρησαν (με τοπογραφικά όργανα λέϊζερ που ακριβοπλήρωσαν μετά από 5 χρόνια σπουδών), σχεδίασαν, εκτύπωσαν, κλπ, έφαγαν δηλαδή μιά εβδομάδα. Δε δίνεις 500 ευρώ για να κατοχυρώσεις την περιουσία σου (που κάνει πολύ περισσότερα)

Τα παραπάνω, συνδυαζόμενα, στοιχειοθετούν το φαύλο κύκλο του
"δε χρειαζόμαστε αρχιτέκτονα".
σπουδάζεις, παιδεύεσαι, και βγαίνεις στην αρχιτεκτονική πιάτσα και είσαι "στα αζήτητα", σα γκόμενα που θα μείνει στο ράφι. Και σε πιάνει ένα παράπονο πηγαίο και ένας θυμός για τους καθηγητές σου που δε σου τα είπαν ποτέ...
Και σκέψου κάτι ηλίθιους (σαν κι εμένα) που πασκίζουν να εντοπίσουν αυτές τις αδυναμίες και να τις πολεμίσουν. Παραμένουν να αντιμάχονται του Μύλους του Θερβάντες (γνωστός ποδοσφαιριστής, σούπερ μπαλαδόρος της πανάθας)

Ιστορία δεύτερη: "είσαι αρχιτέκτονας ή μηχανικός;"
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
και μετά,κάτσε εσύ να εξηγήσεις τί είναι ο μηχανικός. Ο ασχολούμενος σε το σχεδιασμό.
Αρχιτέκτων μηχανικός, πολιτικός μηχανικός, τοπογράφος μηχανικός, ηλεκτρολόγος μηχανικός, χημικός μηχανικός, μηχανολόγος μηχανικός, και πάει λέγοντας.
Και άντε να εξηγήσεις στο μέσο πελάτη ότι ΤΗΝ ΑΜΟΙΒΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ. Οι επιτήδειοι πολ-μηχ πείθουν τους πονηρούς ξερόλες και μαζί ηλίθιους ότι "θα τους βγάλουν την άδεια χωρίς να χρειαστεί αρχιτέκτονας". Δε λένε όμως ότι η αμοιβή αρχιτέκτονα πληρώνεται έτσι κι αλλιώς (βάσει νόμου) και την καρπούνται οι ίδιοι. Και οι άλλοι, νομίζουν ότι έκαναν εξυπνάδα, ότι τα γλίτωσαν τα λεφτά...
Καταλυτικός παράγοντας 1
Η πολεοδομική νομοθεσία. ένα άθλιο κατασκεύασμα που δε δίνει κίνητρα και ελευθερίες. Ένα πλαίσιο φτιαγμένο για να ευνουχίζει τη φαντασία, να δεσμεύει και να φτιάχνει πόλεις-εκτρώματα.
καταλυτικός παράγοντας 2
Η καπιταλιστική κοινωνία. Ερώτηση: έχεις δυνατότητα να χτίσεις μέχρι 300 τ.μ. (α)θα εξαντλήσεις τη δυνατότητά σου φτιάχνοντας ένα μέτρο σπίτι 300 τ.μ. (β) θα χτίσεις ένα σπίτι 280 τ.μ. που να μην ασφυκτιά, με άνεση και φαντασία,ή (γ) θα χτίσεις ένα σπίτι 400 τ.μ., με τα 300 νόμιμα, και επιπλέον 50 τ.μ. παράνομα πατάρια και 50 τ.μ. παράνομα κλεισμένους ημιυπαίθριους...
ΜΑ, ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΤΟ (Γ)!!!!!!!!! (σκέψου ότι πάει 2000-3000 ευρώ το τετραγωνικό,άρα "έβγαλες/γλίτωσες/κέρδισες" 2000 Χ 100 = 200.000 ευρώ. γερή μπάζα! (καλή επένδυση).
και φυσικά δε σου είπε κανείς ότι το σπίτι το έκανες όλο μαζί στριμωγμένο, κανένας χώρος δε λειτουργεί σωστά, και φυσικά τα κλεψιμέικα τετραγωνικά δε μπορείς να τα μεταβιβασεις ούτε στο παιδί σου...
Γιατί; Γιατί εσύ είσαι έξυπνος. Πιο έξυπνος απ' τους άλλους. ξέρεις εσύ. Γάτος.

Ιστορία τρίτη (και τελευταία): "ένα σπίτι μίνιμαλ, λιτό κι απέριττο"
Μ' άλλα λόγια: Η βλαχιά της ημιμάθειας και του μιμητισμού.
Πήραμε τσάμπα, δώρο (γιατί αυτά μετράνε στη ζωή) με την εφημερίδα ένα περιοδικό ντιζάϊν. Κι εκεί μέσα δείχνει το σπίτι του Κωστέτσου/Galiano/ ή τέλος πάντων κάποιου μόδιστρου, ας πούμε του Αρμάνι για να συνεννοούμαστε.
Και γράφει από κάτω (ποτέ δε μας απασχολεί ποιός γράφει και γιατί γράφει) ότι είναι μίνιμαλ, λιτό κι απέριττο. Κι όπως είμαστε παντελώς αγράμματοι, εντυπωσιαζόμαστε από τις λέξεις τις βαρύγδουπες, σα χάντρες γυαλιστερές από χέρια κονκισταδόρων, και τις εκστομίζουυμε με στόμφο και πλείστη θεατρικότητα:
"θέλω κι εγώ σπίτι μίνιμαλ, λιτό κι απέριττο"!!!
Και παίρνεις το οικοπεδάκι που σού γραψε ο μπαμπάς στο Δασκαλειό, και το τρελλαίνεις στο γκαζόν, στα leyland trees και μέσα του βάζεις πολυθρόνες νεομπαρόκ που είδες στην τηλεόραση με κείνο το "κοριτσίδιο" την κυριακή ενώ έτρωγες παϊδάκια, απ'τον Άβακα φυσικά (βλ. πανάκριβο επιπλάδικο), και τούβαλες κι αετώματα, τούβαλες και κίονες, και κύονες, και έγινες εκάλη στη θέση της εκάλης (στο δασκαλειό, πάντα, ξέρεις, κάτω απ το πόρτο ράφτη), κι έγινες και συ βεζίρης στη θέση του βεζίρη, χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Έγινες επιτέλους και συ κάποιος.

Παρένθεση προ του τέλους: Πικιώνης
Ο Πικιώνης δεν ήταν απλά πολιτικός μηχανικός. Μετά τις σπουδές του ως πολ-μηχ πήγε στο παρίσι, σπούδασε ζωγραφική, γνώρισε ανθρώπους ξεχωριστούς, και πάνω απ΄όλα ήταν διανοητής. Ποίηση, δοκιμιογραφία, ζωγραφική, κλπ.
Ήταν ουσιαστικά μορφωμένος σφαιρικά και όχι καταρτισμένος αποσπασματικά.
Είχε ευαισθησίες (κι αυτές στα αζήτητα σήμερα, στην πυρά! στην πυρά!) και αισθητήριο.
Ήταν ολοκληρωμένος.

Τέλος:
Η αρχιτεκτονική μπορεί να είναι τέχνη, μπορεί να αφορά υπέροχες σπουδές, αλλά είναι επίσης επάγγελμα, κάτι εντελώς διαφορετικό από τη θεωρία που σπουδάζει κανείς. Η αρχιτεκτονική αφορά σε μία κοινωνία, είναι το αποτέλεσμα μιας κοινωνικής δραστηριότητας και άπτεται μιας κοινωνικής νοοτροπίας. Και έχει άμεση σχέση με τη μόδα (βιομηχανία παραγωγής μόδας και αισθητικής), τον τρόπο ζωής, τις προκαταλήψεις, τους φόβους, τις συνήθειες και τα όνειρα (καλά και κακά) του καθενός.
Η αρχιτεκτονική δεν έχει σωστό και λάθος. Δεν έχει συνταγές μαγειρικής. γεννιέται από ανθρώπους και στοχεύει σε αυτούς.
Και όταν οι άνθρωποι είναι νεόπλουτοι, ξερόλες, γύφτοι και κομπλεξικοί, το ίδιο γίνεται και η αρχιτεκτονική.
Και ισχύει και το ανάποδο.
Μαλακισμένη κοινωνία πλάθει μαλακισμένους αρχιτέκτονες. Αρχιτέκτονες ανολοκλήρωτους, απαίδευτους, αμόρφωτους, φραγκοφονιάδες, αδιάφορους,αδαείς και χωρίς οράματα.

Κλείνω μια με αγαπημένη μου φράση, μια φράση του Πικιώνη:
"άνθρωποι που δεν μπορούν να αγαπήσουν, γιατί δεν έχουν τίποτα να θυσιάσουν"
γιατί αγάπη και θυσία πάνε μαζί, παρέα. και αξίζει να κάνεις όνειρα αν έχεις τη δύναμη να τα κυνηγάς, αν αντέχεις να θυσιάζεις, αν αντέχεις να πονάς, αν είσαι δυνατός.

Σα μοναχικός λύκος του Έσσε κάτι...

Ολική Επαναφορά

Πέρασαν 5 μήνες από τη στιγμή που ξεκίνησε το περίφημο project στην Κέρκυρα. Ξέχασα Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, και γενικώς, γιορτές και Σαββατοκύριακα. Ξενύχτια, κούραση, τσακωμοί, και όλα όσα συμπαρασύρει κάτι τέτοιο. Φίλοι που δεν τολμάνε να προτείνουν έξοδο, κλπ.

Και τώρα τελείωσε. Ποτέ δεν τελειώνει ένα project τελείως βέβαια: πάντα μένουν εκκρεμότητες, πάντα κάτι δεν αρέσει και πρέπει να ψιλοτροποποιηθεί, πάντα κάποιος "ξέρει καλύτερα" (στην Ελλάδα ζούμε - όλοι είναι οικονομολόγοι, πολιτικοί, δικηγόροι, "έχουν γούστο" και πάντα ήθελαν να γίνουν αρχιτέκτονες). Τώρα όμως τελείωσε. Πήγε καλά, άρεσε, και αφού το σαββατοκύριακο των Βαϊων κουβάλαγα καναπέδες στην πλάτη μου μέχρι τις 05.00 το πρωί (ύπνος 2 ώρες), τώρα τα σχόλια είναι θετικά, και γενικά, κερδίσαμε τις εντυπώσεις.

Είναι καλό αυτό, ειδικά τώρα που "έχουμε κρίση". Και αυτά που θυσιάσαμε είναι πολλά.

΄Οχι πως είναι όλα τέλεια, κάθε τέτοια δουλειά έχει και τα προβλήματά της.

Και μέσα σ' όλα τ' άλλα, είχα αφήσει και το μπολγκ (μπλογκ; - ξέχασα πως το λένε).

Επαναφέρομαι όμως τώρα συνολικά στην ανθρωπινή πραγματικότητα, με λογικά ωράρια (ελπίζω) και λίγο ανθρωπινή ζωή.

Επιστρέφω να δω τί κάνετε, πως πάτε, αν είστε όλοι καλά.

Χαίρομαι που ελπίζω να σας ξαναβρώ, και σας αφήνω με κάποιες εικόνες:

Σα διάλειμμα...

Είναι κρίμα
οι στάλες τις βροχής να πηγαίνουν χαμένες
μουσκεύοντας την άμμο

Είναι κρίμα
η άμμος να μουσκεύει απ' τη βροχή

Είναι όμορφα
να χαζεύεις τη βροχή και την άμμο να ερωτοτροπούν στο καταχείμωνο

Η Κουζίνα

Εχτές το βράδυ κατηφόριζα το δρόμο όταν κοντοστάθηκα. Πάνω ακριβώς από τη γραμμή του ορίζοντα απλωνόταν όλη η παλιοπαρέα: ο Ωρίωνας, η Κασσιόπη, η Μικρή και η Μεγάλη Άρκτος, ο Κηφέας, οι Πλειάδες και οι υπόλοιποι. Ήταν μάλλον στα κέφια τους, γιατί έλαμπαν με έναν καθαρό, ιδιαίτερο τρόπο.

Εσείς δεν το ξέρετε, δε σας το έχω πει, σας το οφείλω:

Ζω σε μια μεγάλη κουζίνα, γιγάντια, και γω είμαι μικρός, πολύ μικρός. Στη μέση της κουζίνας, υπάρχει ένα τραπέζι, και πάνω του βρίσκεται, καιρό τώρα, ένα τρυπητό, σουρωτήρι, αναποδογυρισμένο. Εγώ ζω από κάτω του. Τη νύχτα, καθώς κόβω βόλτες κάτω απ' το σουρωτήρι, ο ουρανός μου είναι κατάμαυρος. Κάποιες νύχτες όμως, όταν έρχεται το Κάτι, ανάβει το φώς στην κουζίναι. Εκείνες τις νύχτες, ο ουρανός μου λάμπει. μέσα από τις τρυπίτσες του σουρωτηριού περνάνε καταιγιστικά εκατομμύρια αστέρια, σαν ηλιαχτίδες πρωινού στα μάτια μου.

Αυτές τις νύχτες αγαπώ.

Non - smoking flight

Ο Μπάτμαν

Βροχερό βράδυ στη σκοτεινή γκόθαμ σίτι και ο Μπάτμαν εξαντλημένος από μια σειρά φάπες και κλωτσοπατινάδες, επιστρέφει κατάκοπος στο απάνεμο καταφύγιό του, με την καλή του, τον Άλμπερτ να τον περιμένει.
"Σκατά μέρα", αναφωνεί και ο Άλμπερτ του ανακοινώνει ότι έχει ήδη μεριμνήσει για αφρόλουτρο. Ξέρεις, αυτό των διαφημίσεων, με τα κεράκια σε διάφορα μήκη και πλάτη.
Πετάει τα σούπερ παπούτσια του στη σούπερ ντουλάπα (ας έμενε σε δυαράκι και θα σούλεγα εγώ) και, βαριεστημένος, πιάνει τη μούρη του, την πλαστική του μάσκα και τη βγάζει.
κάτω απ' τη μάσκα, ρυτίδες ("πω πω ρε πούστη, κουράστηκα, δεν είναι ζωή αυτή"), και ένα δέρμα που δε θα ζήλευε η Εστέ Λοντέρ.
Κοιτάει τη μάπα του στον καθρέφτη. Το δέρμα του τον φαγουρίζει.
"Μα πες μου ρε Άλμπερτ, τί σκατά χρειαζόμαστε τις μάσκες επιτέλους; σάμπως δεν ξέρουν ποιός είμαι;". "Και ο Κλάρκ Κεντ τα ίδια παράπονα έχει"...

Μάσκες, μάσκες, μάσκες!
Η ηδονή της ψευδωνυμίας, η απόλαυση του να ονειρεύεσαι τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα όπως θέλεις, όπως σε βολεύει. Εξιδανικευμένο, τέλειο.
Ποιός θα ήθελε ένα μπατμαν φρικιό, αξύριστο, με νυσταλέα μάτια και τη σπιρτάδα της αγελάδας - κι ας ήταν και σούπερ ήρωας, κι ας έσωζε όλον τον κόσμο.
Κακά τα ψέματα, οι μάσκες βολεύουν. Τους περισσότερους δηλαδή. Λίγοι θα άντεχαν το μπάτμαν με όλη την αηδία της καθημερινότητας επάνω του.
κατ' αρχήν, πως ξυπνάει ο μπατμαν, με ξυπνητήρι;
Πάει στο ΙΚΑ, στην Πολεοδομία περιμένει στην ουρά; δεν έχι ημιυπαίθριους στον πύργο του για νομιμοποίηση; Δεν του τελειώνει ποτέ η οδοντόπαστα;
Η λίστα είναι τεράστια.
και τελειώνει με την αποδοχή της γοητείας της μάσκας.
Δε σκοπεύω βέβαια να αναφερθώ σε όλες τις μάσκες της Ιστορίας.
Σκοπεύω να επικεντρωθώ στις ηλεκτρονικές μάσκες.
Σας μιλάω ως Χαρούμενο Πιπέρι. Κρατάω τη μάσκα μου δυνατά. άλλωστε, όταν μπαίνεις στο Μπλόγκερ και σου ζητάει το ψευδώνυμο που επιλέγεις, εκεί εγώ έμεινα σαστισμένος: Ποιά μάσκα θέλω να είμαι; τί θέλω να ντυθώ τις απόκριες; ποιός υπερ-ήρωας θάθελα πάντα να είμαι. (ο κάπτεν χουκ, πχ.;)

Μια μεγάλη ηλεκτρονική παρέα. Και μπορεί να γουστάρω τρελά τα γραφόμενα του Spy, π.χ., αλλά σίγουρα δε θα φανταζόμαστε ο ένας τον άλλονε χωρίς τις μάσκες, όχι;
Μπορεί και να κάνω λάθος. ίσως απλά "αλλάζει πίστα" η σχέση με τους συναδέλφους ψευδωνυμικούς . Όμως, ερωτώ: Δεν είναι πιο γοητευτικό ένα σούπερ ψευδώνυμο από το "Μητσάρας", "Αφροξυλάνθη", κ.ο.κ.;
Διαλέγουμε να παίζουμε το παιχνίδι με τους όρους που θέλουμε, μια που έχουμε την ελευθερία. Την οποία διαχειριζόμαστε κατά περίπτωση και κατά την κρίση μας.

"Ο Ουράνιος Ουρανός", "το τρυφερό πόδι", κλπ.

Άντε, πάω πάλι στο τίπι* μου!
Απολαμβάνω το Πιπέρι μου, που έχει πάλι (αμαν πια - δε βαρέθηκα ακόμη;) τρελά κέφια.

σας φιλώ όλους και όλες,
με την ευχή να περνάτε υπέροχες απόκριες, με χαρτοπόλεμους και σερπαντίνες!
Πάω να πασαλειφτώ με CounterPain να μην πονάει η μέση.





*βλ. Λούκυ Λουκ

Λουμπάγκο Μουσικής Ιστορίας

Και λέω λοιπόν:
Θα περάσω την Κυριακή μου στον Η/Υ;
όχι βέβαια! και ξεκίνησα να οργανώσω λιγάκι τα πράγματά μου.
Και καθώς δεν τον περίμενα, νά'σου, έσκασε μύτη ο Μέρφυ. Όχι δι' αντιπροσώπου, ο ίδιος ο Μέρφυ.
Κράααααακ! ένα πονάκι, κρουουουουουουκ, ένα δεύτερο, σα προσεισμός και κυρίως σεισμός.
Όπως ήμουν, έτσι έμεινα. ΕΚΕΙ-ΕΚΕΙ-ΕΚΕΙ.
Μετά από αρκετή ώρα και αρκετές προτροπές για το Μέρφυ (#,^,@,&,....), επιχείρησα το γνωστό και μη εξαιρετέο "είμαι μια χαρά. σούπερ, δεν είναι τίποτα, δε μασάμε, είμαστε ο Ζούπερμαν. ΄Ελα μου ντε που ο κύριος Ζούπερμαν αποδείχθηκε κολλητός του Μέρφυ.
Και έτσι είμαι στην ευχάριστη θέση, την οριζόντια δηλαδή, να βρίσκομαι κάτω από πάπλωμα με θερμοφόρα στη μέση.
Πήρε και η φίλη μου η Βίκ και όταν της είπα ότι είμαι μια χαρά, αναφώνησε:
¨αμάν πια, όλοι οι άντρες τα ίδια λέτε". Και τί θάπρεπε να κάνουμε δηλαδή, να κλαιγόμαστε και να γκρινιάζουμε; σιγά!

Ευτυχώς πήρα και το μπλιμπλίκι μου μαζί, και σας γράφω κανονικά (την ανάρτηση σύτη).
Λοιπόν: Το πρωί άκουγα στο ραδιόφωνο Viollent Femmes και αναπολούσα τα παλιά μου βινύλλια. Τί ωραίες εποχές! Κάθε Σάββατο (και όχι μόνο) ξεπαραδιαζόμουνα στο 7+7 στο Μοναστηράκι. Ενίοτε τιμούσα και το Happening...
Παλιότερα, είχα ένα μονοφωνικό ραδιοφωνάκι που κάθε παρασκευή γυρνούσα απ' το σχολείο και άκουγα Στούντιο 344 - Άκη Έβενη και τα τοπ 40.
Μετά αγόρασα τις πρώτες μου κασσέτες: Eye of the tiger(!!!!) , Born in the USA, Ennio Morricone , Disco 1984!!!!.
Και κάπως έτσι πορεύτηκα για κάνα-δυό χρόνια. Μέχρι Αυτοκίνηση έφτασα.
Ώσπου τότε, το σωτήριο έτος 1987 άκουσα για πρώτη φορά Deep Purple. Και δε σταμάτησα έκτοτε. 7+7, AC/DC, Accept, Iron Maiden. και μετά, Doors, Led Zeppelin, Pink Floyd, Blue Oyster Cult, kiss, Alice Cooper, Ozzy-Black Sabbath, Metallica, Twisted Sister, Uriah Heep, Cream, Janis, Guns n Roses, Queen, Who, Hendrix, κλπ.
Πάντα υπήρχαν βέβαια διαλείμματα με soundtracks, phil collins, beatles, elton john.
Στη συνέχεια ήρθε το blues. BBking, ella fidgerald, nina simone, Al Kooper-Steven Steels, Mike Bloomfield, Clapton, Rory Gallagher (calling card) etc.
Στο Πολυτεχνείο ήρθα σε στενή επαφή με λίγο πιο alternative και dark ακούσματα: cave, candlemass, mission, thin white rope, this mortal coil, dead can dance, CAN, tindersticks, queensryche, Βodycount, Cure (προτιμώ το forest - seventeen seconds), Moby (λατρεύω το thats when i reach for my revolver), Cranberies, Nirvana, Placebo, etc.
Παράλληλα Σαββόπουλος, Αλκίνοος, Ξύλινα Σπαθιά, Κρητικά, Ριζίτικα, Ρεμπετικα, Στερεονόβα (το πρώτο τους είναι απίστευτο), jethro tull, neil young, genesis, inxs, bon jovi, dire straits (love over gold..., alchemy...), U2, Sting, Police, etc.

Tώρα είμαι ακινητοποιημένος και πονάω, ντυμένος με την τσαντίλα της ακινητοποιημένης κυριακής και πετάω με Astronomy.
Σας χαιρετώ προς το παρόν,
έχω να χαϊδέψω τ΄αστέρια...
! Φιλιά!

Ψυχικές αποστάσεις

Αφορμή:
"Η ψυχική απόσταση είναι το κύριο χαρακτηριστικό της αισθητικής θεώρησης"
Λόγος:
Τα μπερδέματα ήταν πάντοτε η ειδικότητά μου. Και για να γίνω πιο σαφής, τα μπερδέματα των ρόλων, των υποσχέσεων, των "θέλω" και των "μπορώ".
Το ζητούμενο:
Ποτέ δε δέχτηκα τις αποστάσεις. Ούτε καν τις αποστάσεις ασφαλείας. Τις αποστάσεις τις καταπολέμησα, κι αυτό γιατί τις έφαγα με το κουτάλι μικρός.
Δεν τις αγαπώ, δεν τις προτιμώ. Επίσης, δεν πιστεύω ότι οι ρόλοι πρέπει να εξαρτώνται από αυτές. Ο καθείς πρέπει να γνωρίζει τη θέση του, τα όριά του. Και όταν δεν τα γνωρίζει, του τα γνωστοποιούμε.
Και έτσι, βουτάω μετά μανίας, μέθεξης και ενθουσιασμού, κουτουλάω και το φχαριστιέμαι.
Τώρα, το ενδιαφέρον μου στο παρόν ποστ, είναι καθαρά ακαδημαϊκό. Δε με πείραξε κανείς, δεν μπορεί πλέον. Με ενδιαφέρει η απόσταση αντιληπτικά και κοινωνιολογικά.
Η ανάγκη της απόστασης.

Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ τις προάλλες για ένα αρκουδάκι μηνών που έτρεχε και κουτούλαγε στο σπίτι των γονιών του. έτσι το απολαμβάνω και γω.

Τέλος πάντων. Απλά μοιράστηκα τη σκέψη. Ίσως και νάταν καλύτερο να κάνω το ποστ για τις "αγαπημένες αποτυχημένες μαγειρικές" που είχα στο μυαλό μου αρχικά...
Φιλάκια σε όλους. Καλό Σάββατο βράδυ να έχετε.

Απουσίες

Παραλίγο να μείνω από απουσίες!

Χάθηκα για λίγο. Αλλά έτσι λειτουργούν τα πιπέρια όταν δεν είναι τόσο χαρούμενα και όταν χρειάζεται να τα βγάλουν πέρα με πράγματα. Εστιάζουνε στο ζητούμενο (ελληνιστί κάνουν "focus"), και βουτάνε στα βαθιά.

Κάπως έτσι έγινε και τώρα.

Αιθεροβάμων στους αιθέρες μεταξύ Αθηνών και Κερκύρας, προκειμένου να φέρουμε το αντικείμενο σε ένα λογαριασμό. Τέλειωσε η μελέτη, σε χρόνο μηδέν, με ατελείωτη κούραση που στέρησε διακοπές, χριστούγεννα και δε συμμαζεύεται, κ.ο.κ.

Και τώρα τα πράγματα είναι σούπερ γιατί η μελέτη εγκρίθηκε μεμιάς, και βαδίζει τάχιστα στην υλοποίηση. Δεν ξέρω που θα βρίσκομαι, μάλλον σε κάποιο απ' τα 2 αεροδρόμια, να φέρω και κουμ-κουάτ αν θέλετε, ίσως και σε κάποια παραλία να κάνω.... χμμμ...επίβλεψη. (!)

Δε θα χαθώ (ελπίζω), και ξέρω καλά ότι μου έλειψε το μπλογκάκι και οι ηλεκτρονικοί άνθρωποι. Βαδίζω καθημερινά ανάμεσα σε ανθρώπους στο μετρό, στα τρόλλεϋ, και σκέφτομαι : "λες νά'ναι αυτός ο τάδε";

Πλάκα έχει. Και μ' αρέσει που είναι έτσι μυστήριο.

Σας χαιρετώ προς το παρόν.

Ααααα! Και να μην το ξεχάσω - οι χώροι που βλέπετε ήταν προϋπάρχοντες.

(όπως π.χ. ο τρούλλος της Παναγίας των Παρισίων στην τελευταία εικόνα)

Την καημένη τη γιαγιούλα...

Λοιπόν εχτές απήλαυσα ένα νωχελικό Σάββατο-απόγευμα, κάτι ανάμεσα σε μαχμουρλίδικη διάθεση και υπναλέα χαμογελίαση, που είχα πολύ καιρό να ζήσω.
Και άκουσα μουσικούλα, και άκουσα ραδιόφωνο. Όχι ως μουσική υπόκρουση κατά τη διάρκεια της δουλειάς, αλλά ως καθεαυτή ακρόαση. Και τότε ήρθε η διαφήμιση του Jumbo :
"την καημένη τη γιαγιούλα, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ"
Έπιασα τον εαυτό μου να απολαμβάνει τη ροκιά συναυλιακών διαστάσεων, την υποβολή και το ρυθμό που, και μόνο που σε κάνει να τη συζητάς, έχει πετύχει το στόχο της.
Παρακολουθώντας τους στίχους προσεκτικά, μου γεννήθηκαν ένα σωρό απορίες:
1. Γιατί "είδα τη γριά τσιτσίδι";
2. Τί δουλειά είχε η γριά να είναι τσιτσίδι;
3. Τί φταίει η γιαγιούλα;
4. Είναι στ' αλήθεια η "γριά" η πρώτη επιβλητική φιγούρα των παιδικών αναμνήσεων, και άρα η πρώτη επιλογή στα αποκριάτικα καρναβάλια;
5. Τα παιδάκια που ακούνε τη διαφήμιση καταλαβαίνουν τα νοήματα;
Δε θα σας κουράσω με ΟΛΕΣ τις απορίες που μου γέννησε η διαφήμιση, γιατί υπερβαίνουν τις 5.
Το σίγουρο είναι ότι οι μουσικοί πέτυχαν το στόχο τους,, έκαναν τη δουλειά τους, και μουρμουρίζω μέρες τώρα (άθελά μου, σχεδόν) το σκοπό.
Συζητήσαμε με το Βασίλη την επαγγελματική απασχόληση των μουσικών στη βιομηχανία της διαφήμισης, κλπ. κλπ.
Σε κάθε περίπτωση τη βρίσκω πολύ χαβαλεδιάρικη και δεν ντρέπομαι να πω ότι πολύ την κάνω κέφι.
Καλό σας μήνα!

Delete.

Είναι μεγάλος ο πειρασμός μετά από ένα μεγάλο διάστημα από διαρκείς δυσκολίες να εκφράσω δυσαρέσκεια, απογοήτευση, κούραση και όλα τα σχετικά. Ειδικά αν για κάποιο διάστημα το άγχος σε κάνει να μην μπορείς να κοιμηθείς. Ένας Ύμνος στην Αχαριστία των ανθρώπων ήταν επίσης ένας πειρασμός.

Επανέρχομαι όμως κουρασμένος μεν, αλλά με αισιόδοξη ματιά, με καλή διάθεση, και λέω:
Delete.
Μπλίπ!

Ούφ!
(άσε που την Τρίτη το πρωί πάω για εισιτήρια)
Φιλιά πολλά, I'm back. Alive and Kicking.