Ο Μπάτμαν

Βροχερό βράδυ στη σκοτεινή γκόθαμ σίτι και ο Μπάτμαν εξαντλημένος από μια σειρά φάπες και κλωτσοπατινάδες, επιστρέφει κατάκοπος στο απάνεμο καταφύγιό του, με την καλή του, τον Άλμπερτ να τον περιμένει.
"Σκατά μέρα", αναφωνεί και ο Άλμπερτ του ανακοινώνει ότι έχει ήδη μεριμνήσει για αφρόλουτρο. Ξέρεις, αυτό των διαφημίσεων, με τα κεράκια σε διάφορα μήκη και πλάτη.
Πετάει τα σούπερ παπούτσια του στη σούπερ ντουλάπα (ας έμενε σε δυαράκι και θα σούλεγα εγώ) και, βαριεστημένος, πιάνει τη μούρη του, την πλαστική του μάσκα και τη βγάζει.
κάτω απ' τη μάσκα, ρυτίδες ("πω πω ρε πούστη, κουράστηκα, δεν είναι ζωή αυτή"), και ένα δέρμα που δε θα ζήλευε η Εστέ Λοντέρ.
Κοιτάει τη μάπα του στον καθρέφτη. Το δέρμα του τον φαγουρίζει.
"Μα πες μου ρε Άλμπερτ, τί σκατά χρειαζόμαστε τις μάσκες επιτέλους; σάμπως δεν ξέρουν ποιός είμαι;". "Και ο Κλάρκ Κεντ τα ίδια παράπονα έχει"...

Μάσκες, μάσκες, μάσκες!
Η ηδονή της ψευδωνυμίας, η απόλαυση του να ονειρεύεσαι τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα όπως θέλεις, όπως σε βολεύει. Εξιδανικευμένο, τέλειο.
Ποιός θα ήθελε ένα μπατμαν φρικιό, αξύριστο, με νυσταλέα μάτια και τη σπιρτάδα της αγελάδας - κι ας ήταν και σούπερ ήρωας, κι ας έσωζε όλον τον κόσμο.
Κακά τα ψέματα, οι μάσκες βολεύουν. Τους περισσότερους δηλαδή. Λίγοι θα άντεχαν το μπάτμαν με όλη την αηδία της καθημερινότητας επάνω του.
κατ' αρχήν, πως ξυπνάει ο μπατμαν, με ξυπνητήρι;
Πάει στο ΙΚΑ, στην Πολεοδομία περιμένει στην ουρά; δεν έχι ημιυπαίθριους στον πύργο του για νομιμοποίηση; Δεν του τελειώνει ποτέ η οδοντόπαστα;
Η λίστα είναι τεράστια.
και τελειώνει με την αποδοχή της γοητείας της μάσκας.
Δε σκοπεύω βέβαια να αναφερθώ σε όλες τις μάσκες της Ιστορίας.
Σκοπεύω να επικεντρωθώ στις ηλεκτρονικές μάσκες.
Σας μιλάω ως Χαρούμενο Πιπέρι. Κρατάω τη μάσκα μου δυνατά. άλλωστε, όταν μπαίνεις στο Μπλόγκερ και σου ζητάει το ψευδώνυμο που επιλέγεις, εκεί εγώ έμεινα σαστισμένος: Ποιά μάσκα θέλω να είμαι; τί θέλω να ντυθώ τις απόκριες; ποιός υπερ-ήρωας θάθελα πάντα να είμαι. (ο κάπτεν χουκ, πχ.;)

Μια μεγάλη ηλεκτρονική παρέα. Και μπορεί να γουστάρω τρελά τα γραφόμενα του Spy, π.χ., αλλά σίγουρα δε θα φανταζόμαστε ο ένας τον άλλονε χωρίς τις μάσκες, όχι;
Μπορεί και να κάνω λάθος. ίσως απλά "αλλάζει πίστα" η σχέση με τους συναδέλφους ψευδωνυμικούς . Όμως, ερωτώ: Δεν είναι πιο γοητευτικό ένα σούπερ ψευδώνυμο από το "Μητσάρας", "Αφροξυλάνθη", κ.ο.κ.;
Διαλέγουμε να παίζουμε το παιχνίδι με τους όρους που θέλουμε, μια που έχουμε την ελευθερία. Την οποία διαχειριζόμαστε κατά περίπτωση και κατά την κρίση μας.

"Ο Ουράνιος Ουρανός", "το τρυφερό πόδι", κλπ.

Άντε, πάω πάλι στο τίπι* μου!
Απολαμβάνω το Πιπέρι μου, που έχει πάλι (αμαν πια - δε βαρέθηκα ακόμη;) τρελά κέφια.

σας φιλώ όλους και όλες,
με την ευχή να περνάτε υπέροχες απόκριες, με χαρτοπόλεμους και σερπαντίνες!
Πάω να πασαλειφτώ με CounterPain να μην πονάει η μέση.





*βλ. Λούκυ Λουκ