Σας ευχαριστούμε που (ΔΕΝ) πετάτε σήμερα μαζί μας!

Ανθη

Για μια ακόμα φορά ,

Εχω την άνοιξη μέσα μου.

"H θρησκεία για άθεους"

Πέρασε τόσος καιρός που έχω να γράψω.
Μεσολάβησαν διάφορα, ευτυχώς θετικά.
Και επανέρχομαι με καλή διάθεση να πάρω την άνοιξη μέσα μου.
Διαλέγω για παρέα μου ένα βιβλίο, δώρο ανθρώπων που αγαπώ και μ' αγαπούν, διαλέγω για παρέα μου μια σειρά από αγαπημένες στιγμές να συνδέσουν το τότε με το τώρα.
Σας φορτώνω με αυτές λοιπόν και σας αφήνω,να αναστηθούμε όλοι παρέα.

ΣτΜ. Η γιαγιά μου μού διάβαζε το παραμύθι "Ο Ριρής ο αεροπόρος". Ριρής δεν έγινα,ούτε αεροπόρος. Αλλά έχω απολαύσει ήδη πολλούς ουρανούς.

Central Park. Frederick Law Olmstead. Αξίζει να δεις την πορεία από τους βάλτους στις λίμνες.

Love is free. Μου τη δίνει η αγνωμοσύνη - η ζωή είναι αναπάντεχη.

Κοιτώντας με/τα χιόνια προς/από τα ψηλά.

Δυτική όχθη.

Κατά τον Προβελέγγιο, Αρχιτεκτονική = Τέχνη, Ήθος, Ποίηση.Η εικονογραφία είναι απλά μια κρούστα. Και η γεύση ξεπερνά την κρούστα.

Κρύα, θεϊκή, ηδονική Νύχτα.

Περί Δημοκρατίας.Παραπέμπω στο γνωστό "Περί Τυραννίας", με Ξενοφών και Λέο Στράους.

Μαρμαρωμένα φιλιά.

Τρελλαίνεται η Όραση από τα αντικείμενα που αντικρύζει.

Τίκ-Τοκ, είναι κανείς μέσα; Χτυπάμε και καμμιά πόρτα, πού και πού. Η αιτία της εξαφάνισής μου τον τελευταίο καιρό από τη μπλογκο-παρέα.

Ας μείνουμε στην Άνοιξη, αν την έχουμε μέσα μας δηλαδή...

Σάββατο μεσημέρι

Γιαγιά, σταυρός, και Θύρα 13.
Πολύδροσο Αμαρουσίου, επάνω από την Αττική οδό.
Τα πρόβατα, φρικασέ;

Ιανός

Εδώ και λίγες μέρες φλερτάρω με την υπερεκτιμημένη ιδέα της λογικής και την οικεία και αγαπημένη σχιζοφρένεια που αρκετοί από μας κουβαλάμε σε ένα βαθμό.

Ξεκινάω το συλλογισμό μου με τη σκέψη του πόσο βαρετά και μονότονα θα περνούσα αν ήμουν μόνο ένα πράγμα, και όχι ΚΑΙ κάτι άλλο μαζί/παράλληλα. 

Πώς το "εν-διαφέρον" έχει ως αφετηρία του τη διαφορά, πώς η ενότητα απαρτίζεται από αντίθετα στοιχεία (που έλεγε και ο Ηράκλειτος αν δεν απατώμαι), πόσο βαρετή είναι η πραγματικότητα χωρίς την υπέρβασή της.  

Κάπου εκεί, νιώθω μια απερίγραπτη λαχτάρα να κατέβω τη σκάλα μέσα στα κύματα, μέσα στα παγωμένα νερά.

Κάπου εκεί είναι που λατρεύω τα νερά που με χαιδεύουν και με βροντάνε στα βράχια.

Κάπου εκεί είναι που ερωτοτροπώ με το χρώμα, που διαλέγω να βλέπω ό,τι προτιμώ περισσότερο (και όχι κατ' ανάγκη αυτό που περιμένουν να δουν οι άλλοι)

Κάπου εκεί, που το χρώμα αλλάζει (αναπάντεχα) διαθεση, και

(αγκάλιασέ με...)

Ο Ροζ Πάνθηρας - τα πρώτα επεισόδια

Σήμερα το πρωί, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ξεκίνησα την ημέρα μου με την ερώτηση:
"ποιός σχεδίασε το Ρόζ Πάνθηρα;"
Στην πρώτη αναζήτηση του Google, έπεσα επάνω σε αναφορές τρομοκρατικών ομάδων.
Όλη η ημέρα ήταν λες και είχα σχεδιάσει μια επιστροφή στο παρελθόν και σε ωκεανό από αναμνήσεις. Γυρνώντας το βράδυ σπίτι σκέφτηκα πόσο τυχερή ήταν η γενιά μας:

Παίζαμε μπάλα στα γηπεδάκια της γειτονιάς, μαζεύαμε χαρτάκια με ΥΠΕΡ-ΑΤΟΥ  που νικούσε σε κάποια το μικρότερο νούμερο, ανυπομονούσαμε να έρθει η στιγμή να δούμε στην τηλεόραση:
"Ροζ Πάνθηρα", "Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος", "Galactica","G-Force" και άλλα πολλά,
Πήγαμε με τους δικούς μας σινεμά στα πρώτα Bond Films, Indiana Jones, Star Wars, αγοράζοντας sprite και ήβη, με τσιπς με ρίγανη και τα απολαμβάναμε σε θερινά σινεμά με τα αστέρια πάνω απ' το κεφάλι μας.
Φάγαμε τις άπειρες τούμπες με τα ποδήλατά μας έξω από το σπίτι και διαλύσαμε τα πρώτα skateboards που βγήκαν στην αγορά.
Απολαύσαμε αυτήν τη νέα τραγουδίστρια, τη Madonna, τους Pink Floyd και είδαμε συναυλία Joan Jett,   Sting στο Ηρώδειο, Santana-Jethro Tull και Guns n'Roses στο ολοκαίνουργιο Ολυμπιακό στάδιο,
αγοράσαμε τις πρώτες μας κασσέτες Bruce Springsteen - Born in the USA και Michael Jackson - Thriller
και χορέψαμε σε ντισκοτέκ (είτε με τα ακουστικά από το πρώτο μας walkman)

Χάσαμε ατελείωτες ώρες μπροστά στα πρώτα Atari, τους Spektrum ZX, θυμάμαι που φορτώναμε προγράμματα με κασσέτα στους Commodore, ενώ οι πιο "ειδικοί" είχαν Amiga 500. Κουραστήκαμε να γράφουμε κασσέτες TDK και Maxell UR, δισκέττες Verbatim 5 1/4 ενώ απολαύσαμε τις πρώτες 3,5 άρες και μετά τους επεξεργαστές 8086, 8088,80287 με "μαθηματικό συνεπεξεργαστή"...
Μπλιμπλίκια τις παρασκευές σε Space invaders και packman και καλοκαιρινό σινεμά.
Τη μία και μοναδική τηλεφωνική συσκευή στο σαλόνι με όλους τους συγγενείς και την πρώτη κοκα-κολα light.
Δε συζητάω για καταστήματα, για τις μπανάνες που φέρνανε φίλοι απ το Λονδίνο και τα πρώτα burgers - Hambo, Wendys bacon mashroom melt... Για τα πρώτα βίντεο, τα πρώτα ρολόγια digital (και τα πιο "προηγμένα" με κομπιουτεράκι), για το "πλοίο της αγάπης" και τον "ιππότη της ασφάλτου" με το Βλάκα σε ρόλο ήρωα και το μαλλί κομμωτηρίου. Τα πρώτα περιοδικά "ποικίλης ύλης" με τον αρχι-********* Κωστόπουλο (ΚΛΙΚ, κλπ).
Ανησυχήσαμε με ένα σωρό κοινωνικά φαινόμενα, αλλαγές, επεισόδια, καταστροφές  και καταστάσεις - ζήσαμε τους Hooligans και τους Punk, την πτώση της ΕΣΣΔ, τον πόλεμο των Φώκλαντς, του Περσικού, του Ιραν-Ιράκ και (δυστυχώς) πολλών άλλων.
Φουντούνια και Χάρρυ Κλυν , "Σοκοφρέτα και πάσης Ελλάδος άμα λάχει να 'ούμ!", τσίχλες bublicious, big babol και εκείνες τις απίθανες (δεν ξέρω πως τις 'ελεγαν) που έσκαγαν στο στόμα σου...
Θυμάμαι τους φλώρους (με τον αρχηγό το Rick Astley) και τα καρώ σακάκια με βάτες, το Σταμάτη Γαρδέλη πιτσιρικά και τη "Ρόδα, τσάντα και κοπάνα"... Και πού λόγος για κείνη την πιτσιρίκα τη Μπρουκ Σήλντς (15-16 χρονών τότε) και τη Γαλάζια Λίμνη που μας έκανε ν' αφήσουμε τον Τζάκι Τσαν και τα ποδήλατά μας στην άκρη.

Περάσαμε τέλεια, περνάμε τέλεια. Είμαι ιδιαίτερα ευγνώμων και αισθάνομαι πολύ μα πολύ τυχερός.
Είμαι εντελώς σίγουρος ότι πολλοί που θα διαβάσουν την ανάρτηση (αν τη διαβάσουν) δε θα καταλάβουν τίποτα απολύτως. Δεν πειράζει όμως.
Ο χρόνος άξιζε και συνεχίζει να αξίζει.
Φαντάζομαι ότι με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε τα κινητά και το ίντερνετ, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο έρχονται άλλα, εξίσου φανταστικά, υπέροχα, απαίσια και ζοφερά πράγματα.
Και η ζωή συνεχίζεται, το ίδιο αναπάντεχη, συγκλονιστική. Και μεις εκεί, έτοιμοι να παλέψουμε και να απολαύσουμε.
Αύριο ξεκινάει μια τέλεια εβδομάδα.
Γιατί; Γιατί απλά είναι διαφορετική από την προηγούμενη!

Ξεθάβοντας σκελετούς

ΞΕ-καθάρισμα
ΞΕ-θάψιμο
ωωωωωωωωωω!!!!!!!
(τί ανακαλύπτει κανείς από το σκοτεινό παρελθόν του....)

 Το προσωπικό μου (ονειρικό) λατομείο. Μια σχισμή στην πέτρα να την αγκαλιάσω και να με γεμίσει η ζέστη της. 1998. Λονδίνο.

 Μια νύχτα βροχερή, επιστρέφω σπίτι από το μετρό. Υπέροχο το φως από τους δημοτικούς φανοστάτες να παιχνιδίζουν με τα φυλλώματα των δέντρων, και καθρεφτίζονται τα φύλλα στις λακούβες της βροχής λουσμένης με το νυχτερινό φώς. Αναπολώ την Αθήνα και την σκιτσάρω (το βράδυ) από μνήμης/από ψηλά.

Αδυνατώ να δω την πραγματικότητα των άλλων. Βλέπω μια πραγματικότητα Εscher-ική, μια Dali-nian κατάσταση, μια διαστρέβλωση (;) που με φέρνει μετά από βουτιά σε μια επιφάνεια δικιά μου. Αγαπάω και τον Μίκαελ Έντε, τα 12 ρολόγια και τη δολοφονία του χρόνου.
Πιο πολύ όμως απολαμβάνω που βλέπω ό,τι μου κατέβει.
Το ξεθάψιμο των σκελετών, ως έκφραση, το δανείζομαι από τη φοβερή Κοκό (που άλλα είχε στο μυαλό της βέβαια).
Τους σκελετούς που ξέθαψα πολύ τους αγαπώ.
(καμμιά φορά περνάει απ' το μυαλό μου η σκέψη ότι δε θα βγάζετε άκρη με ατά που γράφω, αλλά δεν πειράζει. Άλλωστε, όπως είχε πει και μια φρικιαστική Κακιά που είχα γνωρίσει κάποτε, "οπτικοποιώ μια καθαρά προσωπική μου υπόθεση".)

Σκοτεινά ζαμπάκια

Συνειδητοποιώ πόσο μ' αρέσει το σκοτάδι.
Μέσα απ' αυτό είναι που γεννιέται το φως.
Τρυπάει το σκοτάδι με λευκές λόγχες
και γεμίζει τη ζωή μ' αρώματα.

Καλή χρονιά,
να ξεχωρίζει το φως απ' το σκοτάδι,
ν' αρωματίζει τη Νύχτα, μεθυστικά.

Το Ακορντεόν

Από τον Οκτώβριο, παρακολουθώ κάποια μαθήματα φωτογραφίας. Μου έχουν δώσει μεγάλη βοήθεια στη συστηματοποίηση της σκέψης μου όσον αφορά την ερμηνεία μιας εικόνας. Είναι λογικό. Όσο περισσότερο καταλαβαίνεις, τόσο διαφορετικά βλέπεις.

Εχτές μπήκα στο μετρό. Χάζεψα έναν πιτσιρικά, πολύ πιτσιρικά (τον κάνω για περίπου 8-10 χρονών) που είχε στο χέρι του το ακορντεόν, να παίξει κανένα κάλαντο, να μαζέψει κανένα ψιλό.

Όταν έκατσε, ξέχασε για λίγο το ύφος της ελεημοσύνης και έπιασε το κινητό του, μεταμορφώθηκε. "Σαν παιδί παίζει με τα κουμπάκια", σκέφτηκα. Και το μυαλό μου ολίσθησε ευθύς αμέσως. 8 χρονών και αφέθηκε για λίγο στην ηλικία του. Για λίγο. Μόνο.   

Κινητό και μηνύματα, μελωδίες, τραγουδάκια, και άφησε στο πάτωμα το ακορντεόν. Ολυμπιακός κακοραμμένος στο μπουφάν και το σήμα του χορηγού, της Adidas. Μαλλί χιλιοπροσεγμένο με ισχυρή δόση ζελέ και ταλαιπωρημένο μπουφάν. Hohner ακορντεόν και παλιό nokia στο χέρι.

Δεν μπορώ να αποφασίσω αν κατάφερε να νιώσει παιδί, έστω και για λίγο, ένα παιδί 8 χρονών.

Αφήνω με αμφίσημες εικόνες πίσω μου μιά περίεργη χρονιά, μαζί απαίσιακαι υπέροχη για εμένα. Μέσα, τώρα που εγώ πληκτρολογώ, ακούγεται ο δημοσιογράφος από τη DWelle TV να αναφέρει τις τελευταίες εξελίξεις για τη 17χρονη Ινδή που βιάστηκε.
Μένει στο μυαλό μου ένας παιδισμός που βιάζεται και που αγωνιά να διασωθεί.
Μένει στο μυαλό μου ένα πείσμα και μια μαχητικότητα. 
Μια απίστευτα καλή διάθεση που θα παραμείνει. 

Ως υποσημείωση:
Το Τέλος του Κόσμου δεν ήρθε.
Πάλι.

Καλή μας Χρονιά!!!!
Με αγάπη η νέα χρονιά. Με χαμόγελο και αφόρητη Δύναμη.

ΓΙΟ-ΧΟ-ΧΟ!!!!

Μέρι-Χάπι_Κρίστμας,
Γενικά (να τα λέμε ελληνικά) - όλ-δε-μπέστ, ρε!

Σκαρφαλώνοντας στις νερατζιές

Σκέψου να κάνει 5-6 βαθμούς κελσίου και να έχεις ραντεβού για να αποφασίσεις για τη σχηματοποίηση των δέντρων έναντι έργου που έχεις ήδη ολοκληρώσει 2 χρόνια πριν.
Σκέψου το "γαμώτο" του ξυπνήματος σε συνδυασμό με το χώσιμο.
Σκέψου το κρύο της αρκούδας μεταξύ 06:00 και 09:00

06:30

 Γι' αυτό και γω αποφάσισα για την υπερ-αξία της συνάντησης: πήρα μηχανή και αποφάσισα να το απολαύσω.

 07:00

 08:00

                                                                           08:30

                                                                            08:30

Βλέπετε τον εργάτη επάνω στο δέντρο με το πριόνι στο χέρι;

Κυκλαδική Τέχνη

My life in the bush of Ghosts.

Εικαστικά Βασανιστήρια Δασκάλων (Ε.Β.Δ.)

Θές επειδή πάντα είχα ένα πρόβλημα διαχωρισμού της πραγματικότητας από το φανταστικό κόσμο,
Θές επειδή πάντα λάτρευα το σκίτσο,
θές επειδή πάντα πρόσεχα καλύτερα όταν σκίτσαρα,

Πάντως τις προάλλες ανακάλυψα τη χαρά των σπουδαστικών μου σημειώσεων.
Νάτες λοιπόν.

Ζήτημα 1 
Η μέθοδος διδασκαλίας ενδεχομένως να διέφερε από μάθημα σε μάθημα. Ενίοτε, χρειαζόταν να επιστρατευτούν "βοηθήματα" προκειμένου να "ησυχάσει" το αμφιθέατρο.

 Ζήτημα 2
Πώς να μάθεις Ιστορία της Τέχνης από έναν άνθρωπο που έμοιαζε έτσι;;;;
Όταν ήμουν φοιτητής, έμαθα 'Αλλες Τέχνες, Καλές, Κακές, δεν ξέρω. Πάντως αυτά που έλεγε δεν τα έμαθα ποτέ από αυτήν. (Καλά να είναι η Κυρία, τίποτα δε μας έμαθε. Εγώ τελικά έμαθα ιστορία της τέχνης από Άλλες Πηγές - δε σας λέω)

Ζήτημα 3
Αν δεν εξηγήσεις στο σπουδαστή τη χρησιμότητα του μαθήματος, γιατί να σε προσέξει;
Τοπογραφία κάναμε , αλλά,

 Χρειαζόταν λίγη πειθώ παραπάνω.

Ζήτημα 4
Δομική Μηχανική - Στατική. Το θέμα είναι να καταλάβεις τον τρόπο σκέψης.
Έκτοτε, ασκώ παρατεταμένα και ομοιόμορφα φορτία σε όλους τους γύρω μου. Σε κάποιους, ασκώ και σημειακά φορτία. Κάποιες σχέσεις μου έχουν ξεπεράσει το όριο διαρροής και έχουν ρηγματωθεί χωρίς δυνατότητα αποκατάστασης. Ενίοτε, και η δική μου Στατική Επάρκεια είναι συζητήσιμη.
Το θέμα είναι να μάθεις να σκέφτεσαι.

Ζήτημα 5
Η Αντοχή των Υλικών επίσης ήταν ενδιαφέρουσα. Δοκιμάσαμε τις αντοχές του διδάσκοντα. Τον διαμελίσαμε, δημιουργήσαμε τυπικά δοκίμια και δοκιμάσαμε την αντοχή του σε καταπονήσεις μηχανικές, θερμικές και χημικές.
Ειλικρινά, δε θυμάμαι αν άντεξε.

Σ.τ.Μ.
Για τις ημερομηνίες που αναγράφονται, ουδείς λόγος παρακαλώ!

Μπλέ (Blues)

περνάω κόκκινο,
πίνω καφέ, και,
ονειρεύομαι πράσινο...

καλημέρα σας!

Η Πυρά.

Η Πυρά (αφιερωμένη στο Varanasi)

Όταν θάβεται ένας άνθρωπος, είναι σαν να κρύβεται, σαν να μπαίνει

Σε ένα λαβύρινθο από τον οποίο υπόσχεται σύντομα να βγει.

Είναι απογοητευτικό και χωρίς νόημα να περιμένεις, να ξέρεις ότι είναι «εκεί»,

κάπου εκεί τέλος πάντων, και να κονταροχτυπιούνται οι αναμνήσεις με

τις υποσχέσεις και τις προσμονές.

Είναι άδικο, πολύ άδικο να σε τρώνε, κομμάτι κομμάτι, τα  αιχμηρά δόντια της μνήμης.

Βρίσκω ότι είναι καλύτερη η Πυρά, απτή και ορατή,

μπροστά σου να εξαϋλώνει το σώμα, να το στέλνει στον αέρα που αναπνέεις,

να είσαι σίγουρος, τελείως σίγουρος ότι κάθε προσμονή είναι πλέον ανώφελη.

Η Παρουσία τελείωσε.

Δίκαιη και λυτρωτική, απτή και ορατή, Πυρά.

29.ΙΧ’ 2012

Για κάποιο λόγο ολότελα ανεξήγητο σε μένα, έμπλεξα στο δικό μου παράξενο σύμπλεγμα που συνήθως αποκαλείται "εγκέφαλος" τη συναυλία των Dead Can Dance στο Λυκαβηττό (23/09/2012) με τις συζητήσεις μας για την Πυρά.

Ίσως και να σχετίζονται, ίσως και όχι. 
Είναι μια συζήτηση - μια ερωτική ανταλλαγή σκέψεων (το πιο έντονα αφροδισιακό κατά την ταπεινή μου προτίμηση), αλλά και μια σειρά από προσωπικές σκέψεις. Ίσως και ένα παιχνίδι με τις σκέψεις-λέξεις, αυτά το αλλόκοτα αλλά εντελώς γοητευτικά πλάσματα που γυρνοβολάνε ατίθασα μέσα στο κεφάλι μας.

Σε κάθε περίπτωση, είναι κάτι απλά ενδόμυχο που ξορκίζω απογυμνώνοντάς το μπροστά σας. 
Και μου φάνηκε πολύ "λίγο" να το διακοσμήσω με φωτογραφίες από το Βαρανάσι.
Οι Dead Can Dance μου φάνηκαν πιο ταιριαστοί. Εδώ οφείλω να πω ότι δεν κατέχουν πια τη θέση που είχαν μέσα μου - ίσως γι' αυτό. Πέθαναν. Απλά, καθημερινά. Πέθαναν. Εξαϋλώθηκαν, σα μια σκέψη της οποίας η μοίρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από

φευγαλέα.

Να ανάψουν τα φώτα παρακαλώ. 
Οι θεατές μπορούν να αποχωρήσουν σα σκέψεις.

Βραυρώνιος Πατήρ

Το Μάϊο, που οι δουλειές άρχισαν για μένα να είναι είδος προς εξαφάνιση, σκέφτηκα ότι αυτό είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να κάνω πράγματα που δεν είχα την ευκαιρία να κάνω νωρίτερα. Άλλωστε, τα τελευταία 10-12 χρόνια είχα λιώσει στη δουλειά. Καμμιά 150αριά μελέτες, κατασκευές, διδασκαλία εδώ και κει, Μυτιλήνες, Αθήνες, διδακτορικά, τρεχάματα, τρεχάματα, τρεχάματα. Και ποτέ χρόνος για κάποια πράγματα, ελάχιστος χρόνος για ανθρώπους.
Έτσι, χωρίς ενοχικό σύνδρομο και καρμιριά, ξεκίνησα ένα πρόγραμμα Ψυχικής Ανά(σ)τασης. Πρότεινα λοιπόν στον πατέρα μου, τώρα συνταξιούχο (επίσης) πυροβολημένο, (επίσης) αρχιτέκτονα, να κάνουμε μαζί μια σειρά από εκδρομές επανανακαλύπτοντας την Αττική και τα περίχωρα. (μαζί και τους εαυτούς μας)

Συνήθως, βάζουμε πρόγραμμα συνδυάζοντας τόπους με ιδιαίτερο ενδιαφέρον: μυθολογικούς, αρχαιολογικούς χώρους, τοπία, μουσεία, χαμένους μυκηναϊκούς τάφους, εγκαταλειμμένα ορυχεία και ορύγματα. Καθώς προχωράμε με το αυτοκίνητο, ενίοτε βλέπουμε κάτι που μας κινεί το ενδιαφέρον (συνήθως αρχαιολογικού ενδιαφέροντος-κτίριο-κάποια κατασκευή-ένα φοβερό τοπίο-μια αρχαία ελιά- άνα άγαλμα ξεχασμένο στα χόρτα, μια απερίγραπτη μαλακία), σταματάμε το αυτοκίνητο, το πλησιάζουμε, και αν χρειαστεί αρχίζουμε το ψάξιμο για τον τρόπο να μπούμε στον περίβολο. Πηδάμε κα καμμιά μάντρα ενίοτε, αν χρειαστεί, καμμιά καγκελόπορτα ίσως, κουβαλώντας τα συμπράγκαλά μας, φωτογραφικές-φακούς, νερά, άντε και κανένα φακό μπαταρίας σε περίπτωση που υπάρχει όρυγμα, αφύλακτο υπόγειο πέρασμα ή κάτι ανάλογο. Έτσι λοιπόν εχτές κάναμε τις βόλτες μας στην περιοχή της Βραυρώνας. Ο περίβολος με το ναό και τη στοά ήταν κλειστοί για συντήρηση.

Για αποζημίωση, σαν κλέφτες ομορφιάς, τρελαμένοι ανεβήκαμε σκαρφαλώνοντας ένα χωράφι με τα ερείπια μιας παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Δημιουργικές συζητήσεις, δημιουργικές συμφωνίες, δημιουργικές διαφωνίες, δημιουργικοί αγαπησιάρικοι τσακωμοί.
"Δες την υποδοχή για το θωράκιο και τους κιονίσκους -  κλασικό παράδειγμα τέχνης του 5-6ου αι."
"Μια μαλακία, μου τη σπάνε τα χριστιανικά ματαιόδοξα και αυτάρεσκα ερείπια - απορώ τί σε ενθουσιάζει εδώ πέρα."

"να σου πώ,..."
Και πάει λέγοντας.

Ξεσκονίζουμε τα μυαλά και την καρδιά μας σα κλέφτες που σκαλίζουν με προσοχή τα λάφηρα-εύρηματά τους. Χωρίς διαγωνισμούς να ενοχλούν τα αναμεταξύ μας συναισθήματα, με μια τρυφερή προσοχή και ξέχειλη απολαυστική χαρά και ευγνωμοσύνη.

Στο μουσείο -στο οποίο δεν είχα ξαναπάει και το οποίο βρήκα συγκλονιστικό ως προς την ποιότητα των εκθεμάτων και του τρόπου ανάδειξής των- τα ανάγλυφα και τα αγγεία ήταν υπέροχα. Σχεδόν εκστατική απόλαυση, σχεδόν ερωτικό ρίγος αγκαλιάζοντας με το βλέμμα, με κάθε βλέμμα, με αγωνία να χορτάσει σχήματα και γραμμές.




Με συγκλονίζει το γεγονός ότι μετά από τόσα χρόνια συντονίζομαι -επιτέλους- με την υπεροχή της αρχαίας ελληνικής τέχνης. Πουλάκια και ζωάκια, γυναικεία μαλλιά και αγγίγματα συνθέτουν την απόλαυση. Κλέψε όσα περισσότερα μπορείς. γεύσου τα, ακούμπα τα με τα μάτια, χάϊδεψέ τα σα γυναικεία πλάτη, με ρίγος ψυχής.

Και κάθε εκδρομή έχει παρόμοια κατάληξη.
Καταλήγουμε στο νερό. Για μένα ο κόσμος όλος γίνεται καλύτερα κατανοητός όταν τον κολυμπάω, όταν τον χαιδεύω, όταν τον αγγίζω με όλο μου το σώμα, όταν χύνομαι μέσα του. Αδυνατώ να ζήσω χωρίς θάλασσα μέσα μου, γύρω μου. Είμαι θαλάσσιος, υποθαλάσσιος, δεν ξέρω. Αλμυρός; Μπορεί. διαυγής τε και πολύχρωμος, ιριδίζων.



Μικρό ταβερνάκι, γειά σου. Θα θέλαμε τα γνωστά: χόρτα, πατατούλες τηγανητές, μαριδάκι, και για φρούτο, μπαρμπουνάκια τηγανητά. Δροσερό ροζέ δικό σας κρασάκι, να αγκαλιάσει τις κουβέντες μας, την αγάπη της ημέρας.
Αγαπημένη ημέρα, άλλη μία, άλλη μία χαρά,
και εις άλλες με υγεία.
Την καλημέρα μου - Ξυπνείστεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε! (να παίξουμε...)