Οδηγούσα, χαμένος στην περιοχή, χαμένος στο διάστημα, χαμένος στους ήχους των Dire Straits στο πολυλατρεμένο Alchemy, ώσπου μέσα στα στενά ξεπροβάλλει η εικόνα του Όσιρι, (δε θυμάμαι καλά το όνομα του Αιγύπτιου θεού με το κεφάλι σκύλου)
επάνω σε ένα κολωνάκι εισόδου σπιτιού...
Εξεπλάγην! (ελληνιστί: έμεινα μαλάκας/άναυδος)
Τράβηξα γρήγορα το πιστόλι μου από τη θήκη, και έριξα δύο:
.jpg)
Νομίζω τον πέτυχα το θεό στο κεφάλι. Και έτσι γύρισε και μου γάβγισε. Ε, τί ακεφιές να έχεις μετά; Σ' αφήνει η ζωή να έχεις ακεφιές; Όχι. Εισβάλλει με αυθάδεια, απρόσκλητη στο κάστρο της διάθεσής σου και παρεισφρύει σκάζοντας στα γέλια. Ε, μα; Με ρώτησε εμένα που είχα φτιάξει ολόκληρο σενάριο ακεφιάς, μιά στους 2 μήνες; Όχι!
Νά ένα χαμόγελο λοιπόν, πάρτε το και σεις, δωράκι. Παρασκευιάτικο.
