"ΕΕΕΕεεεεεεε, εσύυυυυυυυυ, φύγε από τη μέσηηηηηη"Σήκωσα το κεφάλι από το νερό, και κόντεψα να καταπιώ τον αναπνευστήρα μου.
Τρελάθηκα!
Άρχισα να κολυμπάω σα τρελός με το ένα χέρι. με το άλλο χέρι έψαξα γρήγορα στο αδιάβροχο σακίδιό μου να βρω το τσαντάκι που είχα βάλει τη φωτογραφική ηχανή, να προλάβω να το βγάλω φωτογραφία να το δείχνω, γιατί κανείς δε θα με πιστεύει.
Ευτυχώς τη βρήκα. Είχε παραπέσει δίπλα στο κινητό και είχε μπλεχτεί με το φορτιστή.
Παρόλο που είχα αρχίσει να κουράζομαι με το κολύμπι με το ένα χέρι, ξέμπλεξα γρήγορα το φορτιστή, τον έβαλα πίσω στη θέση του και άναψα τη φωτογραφική μηχανή. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να ζουμάρω καλά.
"Καλά, είσαι βλαμμένοοοοοοοοοοοοοοοοος;", μου φώναξε ο καπετάνιος σε άπταιστα ολλανδικά. Με τα λίγα μου ολλανδικά (από τότε που εξερευνούσαμε με τον Κόρτο τιε ολλανδιές αποικίες του Ειρηνικού) του είπα κάτι για τη μαμά του ιδιαίτερα τρυφερό. Ο καπετάνιος - ομολογώ με τρελή επιδεξιότητα - πάτησε χειρόφρενο, πέταξε λίγο κώλο, άλλαξε ταχύτητα και με πέρασε ξυστά.
Τον πήρε το μάτι μου να μου κάνει χειρονομίες μέσα από τη Γέφυρα Ελέγχου και να ψυθιρίζει κάτι προφανώς χυδαίο στο αυτί του αξιωματικού δίπλα του. Από την κλωστή στα γαλόνια του ήταν φανερό ότι προερχόταν από το Ρόττερνταμ. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων θυμήθηκα τον καιρό που επισκεπτόμουν το φίλο μου Χέρμαν Χερτσμπέργκερ στο Ντέλφτ και συζητουσαμε για αρχιτεκτονική με το Ρέμ (Κόλχαζ). Ίσως γι' αυτό έμεινα να χαζεύω τη χαρακτηριστική αρχιτεκτονική σκουπιδοματιέρα του σαπιοκάραβου.
"Κρίμα, χρειάζεται αρκετή συντήρηση" , είπα μέσα μου και η λαμαρίνα μου θύμισε τις εμμονές στη ζωγραφική του Σόρογκα. Το μυστήριο όμως λύθηκε μόλις πλησίασα.
Το πλοίο ήταν τρύπιο! Έμπαζε! (γι' αυτό είχα αρχίσει να κρυώνω). Έκλεισα γρήγορα τη μηχανή, και μπήκα με το κινητό στο Ίντερνετ να κάνω αυτήν την ανάρτηση! Τώρα που τη διαβάζετε, εγώ θα έχω φτάσει πίσω στην ακτή και θα σκουπίζομαι. ίσως και να έχω προλάβει να ξαναβάλω αντιηλιακό και να λιάζομαι. Έ, ένα μπανάκι το σαββατοκύριακο επιβάλλεται, δε συμφωνείτε;
