Οι φίλοι μου. Οι σκέψεις μας. Οι Κυριακές μας.Καφεδάκια σπιτίσια χουχουλιάρικα. Κέφια για να αποτινάξουμε τις συμβάσεις.
Ήρθαν τα παιδιά σπίτι. Καθώς μιλούσαμε, σκοντάψαμε στις λέξεις. Ουπς! Νάτος ο Μπαμπινιώτης, ο Σταματάκος, και άλλοι φίλοι.
Βρεθήκαμε να ξεσκονίζουμε λέξεις κι έννοιες. Να φλερτάρουμε με τα νοήματα, σα να ξεθάβουμε μακρινούς, αγαπημένους θησαυρούς.
Μετά τη γοητεία του "αδελφός" (α+δέλφυς=μήτρα, εξ' ού και δελφ-ίνι λόγω μύθου για τη γέννησή του από τη Θάλασσα), τους κορύβαντες, και άλλους πολλούς, ήρθε η Ώρα. Η ώρα που ζητούσε τη δημιουργική πρόταση:
-Παίζουμε Σπκράμπλ (ανακατωσούρα, γενικώς);
-Ναι.
(Κανόνες. Δεσμευτικοί, ίσως λίγο βαρετοί.)
-Ούφ! Πάλι μελέξεις που υπάρχουν;
-Ας παίξουμε με λέξεις που δεν υπάρχουν.
-Σούπερ! Πως; Να επινοήσουμε κάποιες, να είναι αληθοφανείς, όχι επιτηδευμένες.
-Πάμε!
Αποτέλεσμα:
Ρεμβίνι: το πιπίνι που ρεμβάζει/ εσύ όταν ρεμβάζεις το πιπίνι.
Αρεμβινίλ: Γνωστό φάρμακο που σου δίνει με το ζόρι η καλή σου (3 φορές ημερησίως) αν σε πιάσει να ρεμβάζεις πιπίνια.
Νησωδία: Η βρωμερή μυρωδιά των λιμανιών στα νησιά, μόλις κατεβαίνεις πό το πλοίο.
Σπαρτέκ: Γνωστή τάση στις τεχνολογικές καινοτομίες της σύγχρονης σπάρτης.
Και άλλα πολλά.
Ενθύμηση στιγμών κυριακάτικων του χειμώνα που πέρασε, νύξη για το χειμώνα που έρχεται (όταν και αν).
