Ac Dc - Live in Athens

Όχι, δεν ακυρώθηκε.

Και μάλιστα ήταν υπέροχη. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή:

Δύσκολη η μέρα στο γραφείο: πήρα άδεια από τον εαυτό μου (μεγάλη η χάρη μου), και πήγα να δω τον αδερφό μου που ήρθε από το Λονδίνο για τη συναυλία.

Για να αρχίσει καλά η μέρα, πήγαμε για βουτίτσα, ηλιάτορα, θαλασσίτσα και σύντομο καφεδάκι παγωμένο να τονωθούμε.

Σιγά σιγά κινήσαμε προς τα βόρεια - είμασταν εκεί 4.30, μιά ώρα πριν ανοίξουν οι πόρτες. Όχι πολύς κόσμος. Μερικοί βαρεμένοι βέβαια πάντα αναμενόμενοι, και μεις χαρούμενοι πήραμε τις παγωμένες μας μπυρίτσες και αράξαμε στο γκαζόν. Αγοράσαμε σχεδόν ό,τι υπήρχε: κερατάκια, κρεμασταράκια, μπλουζίτσες, καπελάκια, το πλήρες σετ της απόλαυσης χωρίς τις ενοχές της περιττής σκέψης για εμπορική εκμετάλλευση, κλπ. Χεστήκαμε! Μερικές μπούρδες τις απολαμβάνεις απενοχοποιημένες!

Κόσμος, πολύς, και η αναμονή μέχρι τις 8 περίπου αβάσταχτη. Το support group συμπαθέστατο, καμιά σχέση όμως με αυτό που ακολούθησε.

Απίστευτη η εισαγωγή, τα γραφικά, τα μπαμ-μπουμ και στο τέλος το τρένο επί σκηνής! Εμείς είμασταν στην αρένα φυσικά, περίπου 20 θέσεις από τη σκηνή - μπροστά δηλαδή. Πολύ καλή ορατότητα και ήχος. Σκέτη απόλαυση. Βέβαια, το κλίμα "ηλεκτρισμένο" (χα χα χα) και

ο κακός χαμός! Σπρωξίδια, ζουλίγματα, πατήματα και όλα τα σχετικά - καθόλου καλό για εύθραυστους ακροατές. Αγκαλιά όλοι μαζί σε ένα φρενήρες πανηγύρι, ένα παραλήρημα με φανταστική, εορταστική διάθεση. Τα κερατάκια μου σπάσανε στα πρώτα 15 δευτερόλεπτα σε μία "σύρραξη". Φωτογραφίες, βίντεα, κινητά, ό,τι υπάρχει σε τεχνολογία. Ο κόσμος; Μαλλιάδες που σέβονται τον εαυτό τους ημίγυμνοι να αλληλοχτυπιώνται, να πηδάνε στο κενό, να τους σηκώνουν, να τους χτυπάνε, φανταστικά! φανταστικά!

Και άπειρα κοριτσάκια, έτοιμα να γδυθούν με την παραμικρή αφορμή - στο "the jack" ειδικά, κάνανε διαγωνισμό σουτιέν , ποιά θα γδυθεί πρώτη, γιατί δεν την έδειξε η κάμερα. Φαντάσου να γδυνόταν κανένας αρσενικός (που, γδυτοί ήταν αρκετοί ήδη). Αυτό είναι. Αν γδυθεί ένας αρσενικός είναι μπανάλ. Αν τα βγάλεις τελείως είναι προσβολή δημοσίας αιδούς. Αν όμως είσαι κοριτσάκι, τότε είναι χάπενινγκ!

Το ρεπερτόριο, λίαν ικανοποιητικό: παλιά, νέα κομμάτια, και οι γερόλυκοι ακούραστοι (εμείς τά'χαμε φτύσει, περιττό να σας πω). Ο Angus, τά 'δωσε όλα.

Το τέλος, με τα κανόνια να βαράνε και τα πυροτεχνήματα να σκάνε, εντυπωσιακό.

Πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη για το σόου που υπερκαλύπτει τη μουσική, και έφυγε αμέσως. Η συναυλία ήταν εκπληκτική, τα κέφια τρελά, οι ρυθμοί όπως πρέπει.

Γύρισα σπίτι μετά από σούπερ-σουβλάκι με μπυρίτσα για καληνύχτα και αυτιά να σβουρίζουν υπέροχα.

Άντε , και εις άλλα με υγεία!

For those about to Rock... We Salute You!

Υπευθυνόπιτα

και η πίτα ολόκληρη,
και ο σκύλος χορτάτος!

Η ευθύνη, ανέπαφη, κανείς δεν την αγγίζει
και όλο το σκυλολόϊ την τσιμπολογάει και την εκθειάζει.

Υπευθυνόπιτα λοιπόν!
για να χορτάσετε ευθύνη χωρίς να τη φάτε!

Koρύβαντες

Δύσκολο.

Είναι δύσκολο να βλέπεις ανθρώπους γύρω σου να κινούνται
και να ξέρεις ότι
σε κάποια χρόνια
θάναι όλοι αυτοί
νεκροί.

Βραχάκια

Σήμερα άφησα το πρόγραμμα, τις σκόνες των οικοδομών, τα κουδουνίζοντα κινητά και τα βλαμμένα αυτοκίνητα και αποφάσισα να μου κάνω ένα δώρο.

Έπιασα λοιπόν την πραγματικότητα με τό 'να χέρι από δω, την άλλη μεριά με το άλλο, και τράβηξα την κουρτίνα μέχρι να βρω μια χαραμάδα...

Έβαλα καλοκαιρινό ροκ τραγουδάκι απολαυστικά δυνατά, πήδηξα την κίνηση, και βρέθηκα στα αγαπημένα μου βραχάκια. Τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσα σχεδόν να τα αποδώσω στο χαρτί, να τα χαρτογραφήσω από μνήμης - τόσο καλά τα ξέρω.

Ήξερα πού να πατήσω, πού γλιστράει, που φυσάει, από που φαίνεσαι, από που κρύβεσαι, πού έχει τάδε είδους κόσμο, κλπ.

Και βούτηξα. Απλά.

Δροσερή στην αρχή, απολαυστική ευθύς αμέσως.

Και θυμάσαι άξαφνα πόσο υπέροχο είναι που είσαι ζωντανός, που βιώνεις κάποιες εμπειρίες...

Γλιστράνε οι βρωμιές της κουραστικής καθημερινότητας από τους ώμους σου σα πολυχρησιμοποιημένο παλτό και σωριάζονται κάτω εκκωφαντικά.

Ξεχνάς αυτομάτως πλάνα και σχέδια για το μέλλον, πριν και μετά, ματαιοδοξίες, τα πάντα.

Είσαι εσύ, η ψυχή το σώμα σου και το νερό.

Μονορούφι

Νομίζω ο Καζαντζάκης στην Αναφορά στο Γκρέκο λέει ότι η ζωή είναι σαν ένα ποτήρι δροσερό νερό. Μέχρι να καταλάβεις τί έχει γίνει, το έχεις πιεί το ποτήρι.
Μονορούφι λοιπόν.
Και κάπως έτσι αντιδρά κανεις και στην καθημερινότητά του.
Για παράδειγμα, ξεκινάς να κάνεις κάτι. Υπάρχει η εκδοχή του να κάνεις τα πράγματα αργά αργά, σιγά σιγά, με υπομονή.
Η άλλη εκδοχή, εδώ αναφερόμενη ως εκδοχή "μονορούφι", λέει ότι τα κάνεις μιά και κάτω, όσο πιο δυνατά, άμεσα, με ό,τι έχεις και δεν έχεις, μονοκοπανιά.

Στη δική μου περίπτωση τα πράγματα ακολουθούσαν πάντα τη δεύτερη οδό.
Μια και κάτω. Δυναμικά. Χωρίς πολλές αναστολές, με έντονη αποφασιστικότητα.
Και έχει τα καλά του.
Και τα κακά του.
Ανυπόμονος και χειμαρρώδης.
Θέλω να τα κάνω όλα τώρα. Όλα. Τώρα. Δεν μπορώ να περιμένω.
Ακόμα και ο ύπνος με ενοχλεί. Χαμένος χρόνος. Η ζωή είναι εδώ. Τώρα.
και, σαν τα μωρά, τρέχω, τρέχω, παίζω, και, ξαφνικά,
ΜΠΟΥΜ!!!!
Πέφτω ξερός από την κούραση. σα να βγαίνω από την πρίζα.
Και χαίρομαι απίστευτα γι' αυτό.
Μονορούφι, αγαπάω, ζω, δουλεύω, πονάω, κουράζομαι, απολαμβάνω.
Σαν ένα κομμάτι γλυκό. Μεγάλο κουτάλι και , δώστου! χλαπ!
Τί; θα περιμένω; σε 10 μπουκιές; ουφ!
Βαριέμαι. Χλαπ! Απόλαυση! καθαρή, ζωντανή, Χλάπ!
Μονορούφι και ξεδίψασα...

Παντοτινό ποστ...(ή αρχιτεκτονικά FAQ)

Παρόλο που δεν είναι ο στόχος μου να διαμορφώσω ένα αρχιτεκτονικο-κεντρικό μπλογκ (και που σίγουρα δε θέλω να χρησιμοποιώ το μπλογκ για επαγγελματική προβολή), είναι αναπόφευκτο να εμπλέξω την αρχιτεκτονική στα ποστ μου, μιας και είναι ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μου.
Ο αγαπητός φίλος παντοτινός ταξιδευτής έθεσε σε επίπεδο σχολίου κάποια πολύ καθημερινά ζητήματα που αφορούν στην αρχιτεκτονική ως επάγγελμα και στα οποία θα μου έκανε χαρά να εκφέρω μια γνώμη.
Του αφιερώνω έτσι το σημερινό ποστ με όλη μου την καλύτερη -πρωινή πάντα- διάθεση...

Ιστορία πρώτη: "Στα αζήτητα"
Για καλή μου τύχη, όταν ξεκίνησα να δουλεύω ως ελεύθερος επαγγελματίας, η πρώτη μου δουλίτσα ήταν μια υπεργολαβία σε μια διακοσμήτρια.
Τότε συνειδητοποίησα κάποια πολύ σημαντικά πράγματα - οι αρχιτέκτονες συνήθως παραδίδουν ένα χώρο "γυμνό", ένα κουτί λευκό. Δεν τους ενδιαφέρει το εσωτερικό ("έλα μωρέ τώρα που θα σχοληθώ με κουρτινάκια και καζανάκια") και έτσι έχουν δουλειά οι διακοσμητές. Οι φυσιολογικοί άνθρωποι - πελάτες, από την άλλη μεριά, θέλουν να ζήσουν στο χώρο, οπότε χρειάζονται τα κουρτινάκια και τα καζανάκια. Επίσης, οι αρχιτέκτονες, έχοντας εκπαιδευτεί σε μεγαλόπνοα σχέδια και ιδέες, δεν έχουν δώσει βάση στον εσωτερικό χώρο, πολύ συχνά δε γνωρίζουν διαστάσεις επίπλων της αγοράς, με αποτέλεσμα να φτιάχνουν ένα δωμάτιο που μπορεί να μη χωράει έναν "κανονικό" καναπέ. Τελικά, τίι να πει ο κακομοίρης ο πελάτης που "πάντα ονειρευόταν έναν πλούσιο καναπέ", έδωσε 300.00 ευρώ από το υστέρημά του, και μετά συνειδητοποίησε ότι δε χωράει τον πολυπόθητο καναπέ;
Αντίλογος:
Αν ο αρχιτέκτονας για να βγάλει μία άδεια, να φτύσει αίμα στην πολεοδομία 3 μήνες, να είναι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΝΟΜΙΚΑ για ένα κτίσμα και να κινδυνεύει να εκτεθεί σε εργατικά ατυχήματα από τις τσιγκουνιές ενός κατασκευαστή κερδίζει 1500 ευρώ (για τους 3 μήνες μελέτης και ταλαιπωρίας στην πολεοδομία) και άλλα 1700 για τα 2 χρόνια επίβλεψης - Ε, ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΑΤΣΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΛΟΚΑΝΑΠΕ!
Καταλυτικός παράγοντας 1
Το πορτοφόλι - η οικονομική κατάσταση. Τα λεφτά.
Καταλυτικός παράγοντας 2
Ο μέσος έλληνας είναι ξερόλας. Είναι μαζί γιατρός (δεν παίρνει τα φάρμακα που του συνέστησε ο γιατρός, γιατί "αυτός ξέρει καλύτερα"!), πολιτικός (θα έχει ακλόνητη γνώμη για το πολιτικό γίγνεσθαι), μηχανικός (έχει χτίσει τουλάχιστον 2 σπίτια για τις κόρες του) , κλπ.
Καταλυτικός παράγοντας 3
Έχουμε μάθει να μην εκτιμάμε (και άρα να μην πληρώνουμε) υπηρεσίες. Αντίθετα, εκτιμάμε (και πληρώνουμε) τα υλικά αντικείμενα. Δηλαδή: δίνεις εύκολα 200 ευρώ για παπούτσια πράντα να φαίνονται στο ποδάρι σου, δίνεις εύκολα 300 ευρώ για ένα τσιμπούσι με φιλέτα και κοψίδια και αρνιά και παϊδια και κρασιά (ε, δεν είμαστε και τίποτα γύφτοι), ενώ ΔΕ ΔΙΝΕΙΣ 500 ΕΥΡΩ για ένα τοπογραφικό σχέδιο - 2 τοπογράφοι που μέτρησαν (με τοπογραφικά όργανα λέϊζερ που ακριβοπλήρωσαν μετά από 5 χρόνια σπουδών), σχεδίασαν, εκτύπωσαν, κλπ, έφαγαν δηλαδή μιά εβδομάδα. Δε δίνεις 500 ευρώ για να κατοχυρώσεις την περιουσία σου (που κάνει πολύ περισσότερα)

Τα παραπάνω, συνδυαζόμενα, στοιχειοθετούν το φαύλο κύκλο του
"δε χρειαζόμαστε αρχιτέκτονα".
σπουδάζεις, παιδεύεσαι, και βγαίνεις στην αρχιτεκτονική πιάτσα και είσαι "στα αζήτητα", σα γκόμενα που θα μείνει στο ράφι. Και σε πιάνει ένα παράπονο πηγαίο και ένας θυμός για τους καθηγητές σου που δε σου τα είπαν ποτέ...
Και σκέψου κάτι ηλίθιους (σαν κι εμένα) που πασκίζουν να εντοπίσουν αυτές τις αδυναμίες και να τις πολεμίσουν. Παραμένουν να αντιμάχονται του Μύλους του Θερβάντες (γνωστός ποδοσφαιριστής, σούπερ μπαλαδόρος της πανάθας)

Ιστορία δεύτερη: "είσαι αρχιτέκτονας ή μηχανικός;"
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
και μετά,κάτσε εσύ να εξηγήσεις τί είναι ο μηχανικός. Ο ασχολούμενος σε το σχεδιασμό.
Αρχιτέκτων μηχανικός, πολιτικός μηχανικός, τοπογράφος μηχανικός, ηλεκτρολόγος μηχανικός, χημικός μηχανικός, μηχανολόγος μηχανικός, και πάει λέγοντας.
Και άντε να εξηγήσεις στο μέσο πελάτη ότι ΤΗΝ ΑΜΟΙΒΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ. Οι επιτήδειοι πολ-μηχ πείθουν τους πονηρούς ξερόλες και μαζί ηλίθιους ότι "θα τους βγάλουν την άδεια χωρίς να χρειαστεί αρχιτέκτονας". Δε λένε όμως ότι η αμοιβή αρχιτέκτονα πληρώνεται έτσι κι αλλιώς (βάσει νόμου) και την καρπούνται οι ίδιοι. Και οι άλλοι, νομίζουν ότι έκαναν εξυπνάδα, ότι τα γλίτωσαν τα λεφτά...
Καταλυτικός παράγοντας 1
Η πολεοδομική νομοθεσία. ένα άθλιο κατασκεύασμα που δε δίνει κίνητρα και ελευθερίες. Ένα πλαίσιο φτιαγμένο για να ευνουχίζει τη φαντασία, να δεσμεύει και να φτιάχνει πόλεις-εκτρώματα.
καταλυτικός παράγοντας 2
Η καπιταλιστική κοινωνία. Ερώτηση: έχεις δυνατότητα να χτίσεις μέχρι 300 τ.μ. (α)θα εξαντλήσεις τη δυνατότητά σου φτιάχνοντας ένα μέτρο σπίτι 300 τ.μ. (β) θα χτίσεις ένα σπίτι 280 τ.μ. που να μην ασφυκτιά, με άνεση και φαντασία,ή (γ) θα χτίσεις ένα σπίτι 400 τ.μ., με τα 300 νόμιμα, και επιπλέον 50 τ.μ. παράνομα πατάρια και 50 τ.μ. παράνομα κλεισμένους ημιυπαίθριους...
ΜΑ, ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΤΟ (Γ)!!!!!!!!! (σκέψου ότι πάει 2000-3000 ευρώ το τετραγωνικό,άρα "έβγαλες/γλίτωσες/κέρδισες" 2000 Χ 100 = 200.000 ευρώ. γερή μπάζα! (καλή επένδυση).
και φυσικά δε σου είπε κανείς ότι το σπίτι το έκανες όλο μαζί στριμωγμένο, κανένας χώρος δε λειτουργεί σωστά, και φυσικά τα κλεψιμέικα τετραγωνικά δε μπορείς να τα μεταβιβασεις ούτε στο παιδί σου...
Γιατί; Γιατί εσύ είσαι έξυπνος. Πιο έξυπνος απ' τους άλλους. ξέρεις εσύ. Γάτος.

Ιστορία τρίτη (και τελευταία): "ένα σπίτι μίνιμαλ, λιτό κι απέριττο"
Μ' άλλα λόγια: Η βλαχιά της ημιμάθειας και του μιμητισμού.
Πήραμε τσάμπα, δώρο (γιατί αυτά μετράνε στη ζωή) με την εφημερίδα ένα περιοδικό ντιζάϊν. Κι εκεί μέσα δείχνει το σπίτι του Κωστέτσου/Galiano/ ή τέλος πάντων κάποιου μόδιστρου, ας πούμε του Αρμάνι για να συνεννοούμαστε.
Και γράφει από κάτω (ποτέ δε μας απασχολεί ποιός γράφει και γιατί γράφει) ότι είναι μίνιμαλ, λιτό κι απέριττο. Κι όπως είμαστε παντελώς αγράμματοι, εντυπωσιαζόμαστε από τις λέξεις τις βαρύγδουπες, σα χάντρες γυαλιστερές από χέρια κονκισταδόρων, και τις εκστομίζουυμε με στόμφο και πλείστη θεατρικότητα:
"θέλω κι εγώ σπίτι μίνιμαλ, λιτό κι απέριττο"!!!
Και παίρνεις το οικοπεδάκι που σού γραψε ο μπαμπάς στο Δασκαλειό, και το τρελλαίνεις στο γκαζόν, στα leyland trees και μέσα του βάζεις πολυθρόνες νεομπαρόκ που είδες στην τηλεόραση με κείνο το "κοριτσίδιο" την κυριακή ενώ έτρωγες παϊδάκια, απ'τον Άβακα φυσικά (βλ. πανάκριβο επιπλάδικο), και τούβαλες κι αετώματα, τούβαλες και κίονες, και κύονες, και έγινες εκάλη στη θέση της εκάλης (στο δασκαλειό, πάντα, ξέρεις, κάτω απ το πόρτο ράφτη), κι έγινες και συ βεζίρης στη θέση του βεζίρη, χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Έγινες επιτέλους και συ κάποιος.

Παρένθεση προ του τέλους: Πικιώνης
Ο Πικιώνης δεν ήταν απλά πολιτικός μηχανικός. Μετά τις σπουδές του ως πολ-μηχ πήγε στο παρίσι, σπούδασε ζωγραφική, γνώρισε ανθρώπους ξεχωριστούς, και πάνω απ΄όλα ήταν διανοητής. Ποίηση, δοκιμιογραφία, ζωγραφική, κλπ.
Ήταν ουσιαστικά μορφωμένος σφαιρικά και όχι καταρτισμένος αποσπασματικά.
Είχε ευαισθησίες (κι αυτές στα αζήτητα σήμερα, στην πυρά! στην πυρά!) και αισθητήριο.
Ήταν ολοκληρωμένος.

Τέλος:
Η αρχιτεκτονική μπορεί να είναι τέχνη, μπορεί να αφορά υπέροχες σπουδές, αλλά είναι επίσης επάγγελμα, κάτι εντελώς διαφορετικό από τη θεωρία που σπουδάζει κανείς. Η αρχιτεκτονική αφορά σε μία κοινωνία, είναι το αποτέλεσμα μιας κοινωνικής δραστηριότητας και άπτεται μιας κοινωνικής νοοτροπίας. Και έχει άμεση σχέση με τη μόδα (βιομηχανία παραγωγής μόδας και αισθητικής), τον τρόπο ζωής, τις προκαταλήψεις, τους φόβους, τις συνήθειες και τα όνειρα (καλά και κακά) του καθενός.
Η αρχιτεκτονική δεν έχει σωστό και λάθος. Δεν έχει συνταγές μαγειρικής. γεννιέται από ανθρώπους και στοχεύει σε αυτούς.
Και όταν οι άνθρωποι είναι νεόπλουτοι, ξερόλες, γύφτοι και κομπλεξικοί, το ίδιο γίνεται και η αρχιτεκτονική.
Και ισχύει και το ανάποδο.
Μαλακισμένη κοινωνία πλάθει μαλακισμένους αρχιτέκτονες. Αρχιτέκτονες ανολοκλήρωτους, απαίδευτους, αμόρφωτους, φραγκοφονιάδες, αδιάφορους,αδαείς και χωρίς οράματα.

Κλείνω μια με αγαπημένη μου φράση, μια φράση του Πικιώνη:
"άνθρωποι που δεν μπορούν να αγαπήσουν, γιατί δεν έχουν τίποτα να θυσιάσουν"
γιατί αγάπη και θυσία πάνε μαζί, παρέα. και αξίζει να κάνεις όνειρα αν έχεις τη δύναμη να τα κυνηγάς, αν αντέχεις να θυσιάζεις, αν αντέχεις να πονάς, αν είσαι δυνατός.

Σα μοναχικός λύκος του Έσσε κάτι...

Ολική Επαναφορά

Πέρασαν 5 μήνες από τη στιγμή που ξεκίνησε το περίφημο project στην Κέρκυρα. Ξέχασα Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, και γενικώς, γιορτές και Σαββατοκύριακα. Ξενύχτια, κούραση, τσακωμοί, και όλα όσα συμπαρασύρει κάτι τέτοιο. Φίλοι που δεν τολμάνε να προτείνουν έξοδο, κλπ.

Και τώρα τελείωσε. Ποτέ δεν τελειώνει ένα project τελείως βέβαια: πάντα μένουν εκκρεμότητες, πάντα κάτι δεν αρέσει και πρέπει να ψιλοτροποποιηθεί, πάντα κάποιος "ξέρει καλύτερα" (στην Ελλάδα ζούμε - όλοι είναι οικονομολόγοι, πολιτικοί, δικηγόροι, "έχουν γούστο" και πάντα ήθελαν να γίνουν αρχιτέκτονες). Τώρα όμως τελείωσε. Πήγε καλά, άρεσε, και αφού το σαββατοκύριακο των Βαϊων κουβάλαγα καναπέδες στην πλάτη μου μέχρι τις 05.00 το πρωί (ύπνος 2 ώρες), τώρα τα σχόλια είναι θετικά, και γενικά, κερδίσαμε τις εντυπώσεις.

Είναι καλό αυτό, ειδικά τώρα που "έχουμε κρίση". Και αυτά που θυσιάσαμε είναι πολλά.

΄Οχι πως είναι όλα τέλεια, κάθε τέτοια δουλειά έχει και τα προβλήματά της.

Και μέσα σ' όλα τ' άλλα, είχα αφήσει και το μπολγκ (μπλογκ; - ξέχασα πως το λένε).

Επαναφέρομαι όμως τώρα συνολικά στην ανθρωπινή πραγματικότητα, με λογικά ωράρια (ελπίζω) και λίγο ανθρωπινή ζωή.

Επιστρέφω να δω τί κάνετε, πως πάτε, αν είστε όλοι καλά.

Χαίρομαι που ελπίζω να σας ξαναβρώ, και σας αφήνω με κάποιες εικόνες:

Σα διάλειμμα...

Είναι κρίμα
οι στάλες τις βροχής να πηγαίνουν χαμένες
μουσκεύοντας την άμμο

Είναι κρίμα
η άμμος να μουσκεύει απ' τη βροχή

Είναι όμορφα
να χαζεύεις τη βροχή και την άμμο να ερωτοτροπούν στο καταχείμωνο

Η Κουζίνα

Εχτές το βράδυ κατηφόριζα το δρόμο όταν κοντοστάθηκα. Πάνω ακριβώς από τη γραμμή του ορίζοντα απλωνόταν όλη η παλιοπαρέα: ο Ωρίωνας, η Κασσιόπη, η Μικρή και η Μεγάλη Άρκτος, ο Κηφέας, οι Πλειάδες και οι υπόλοιποι. Ήταν μάλλον στα κέφια τους, γιατί έλαμπαν με έναν καθαρό, ιδιαίτερο τρόπο.

Εσείς δεν το ξέρετε, δε σας το έχω πει, σας το οφείλω:

Ζω σε μια μεγάλη κουζίνα, γιγάντια, και γω είμαι μικρός, πολύ μικρός. Στη μέση της κουζίνας, υπάρχει ένα τραπέζι, και πάνω του βρίσκεται, καιρό τώρα, ένα τρυπητό, σουρωτήρι, αναποδογυρισμένο. Εγώ ζω από κάτω του. Τη νύχτα, καθώς κόβω βόλτες κάτω απ' το σουρωτήρι, ο ουρανός μου είναι κατάμαυρος. Κάποιες νύχτες όμως, όταν έρχεται το Κάτι, ανάβει το φώς στην κουζίναι. Εκείνες τις νύχτες, ο ουρανός μου λάμπει. μέσα από τις τρυπίτσες του σουρωτηριού περνάνε καταιγιστικά εκατομμύρια αστέρια, σαν ηλιαχτίδες πρωινού στα μάτια μου.

Αυτές τις νύχτες αγαπώ.

Non - smoking flight

Ο Μπάτμαν

Βροχερό βράδυ στη σκοτεινή γκόθαμ σίτι και ο Μπάτμαν εξαντλημένος από μια σειρά φάπες και κλωτσοπατινάδες, επιστρέφει κατάκοπος στο απάνεμο καταφύγιό του, με την καλή του, τον Άλμπερτ να τον περιμένει.
"Σκατά μέρα", αναφωνεί και ο Άλμπερτ του ανακοινώνει ότι έχει ήδη μεριμνήσει για αφρόλουτρο. Ξέρεις, αυτό των διαφημίσεων, με τα κεράκια σε διάφορα μήκη και πλάτη.
Πετάει τα σούπερ παπούτσια του στη σούπερ ντουλάπα (ας έμενε σε δυαράκι και θα σούλεγα εγώ) και, βαριεστημένος, πιάνει τη μούρη του, την πλαστική του μάσκα και τη βγάζει.
κάτω απ' τη μάσκα, ρυτίδες ("πω πω ρε πούστη, κουράστηκα, δεν είναι ζωή αυτή"), και ένα δέρμα που δε θα ζήλευε η Εστέ Λοντέρ.
Κοιτάει τη μάπα του στον καθρέφτη. Το δέρμα του τον φαγουρίζει.
"Μα πες μου ρε Άλμπερτ, τί σκατά χρειαζόμαστε τις μάσκες επιτέλους; σάμπως δεν ξέρουν ποιός είμαι;". "Και ο Κλάρκ Κεντ τα ίδια παράπονα έχει"...

Μάσκες, μάσκες, μάσκες!
Η ηδονή της ψευδωνυμίας, η απόλαυση του να ονειρεύεσαι τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα όπως θέλεις, όπως σε βολεύει. Εξιδανικευμένο, τέλειο.
Ποιός θα ήθελε ένα μπατμαν φρικιό, αξύριστο, με νυσταλέα μάτια και τη σπιρτάδα της αγελάδας - κι ας ήταν και σούπερ ήρωας, κι ας έσωζε όλον τον κόσμο.
Κακά τα ψέματα, οι μάσκες βολεύουν. Τους περισσότερους δηλαδή. Λίγοι θα άντεχαν το μπάτμαν με όλη την αηδία της καθημερινότητας επάνω του.
κατ' αρχήν, πως ξυπνάει ο μπατμαν, με ξυπνητήρι;
Πάει στο ΙΚΑ, στην Πολεοδομία περιμένει στην ουρά; δεν έχι ημιυπαίθριους στον πύργο του για νομιμοποίηση; Δεν του τελειώνει ποτέ η οδοντόπαστα;
Η λίστα είναι τεράστια.
και τελειώνει με την αποδοχή της γοητείας της μάσκας.
Δε σκοπεύω βέβαια να αναφερθώ σε όλες τις μάσκες της Ιστορίας.
Σκοπεύω να επικεντρωθώ στις ηλεκτρονικές μάσκες.
Σας μιλάω ως Χαρούμενο Πιπέρι. Κρατάω τη μάσκα μου δυνατά. άλλωστε, όταν μπαίνεις στο Μπλόγκερ και σου ζητάει το ψευδώνυμο που επιλέγεις, εκεί εγώ έμεινα σαστισμένος: Ποιά μάσκα θέλω να είμαι; τί θέλω να ντυθώ τις απόκριες; ποιός υπερ-ήρωας θάθελα πάντα να είμαι. (ο κάπτεν χουκ, πχ.;)

Μια μεγάλη ηλεκτρονική παρέα. Και μπορεί να γουστάρω τρελά τα γραφόμενα του Spy, π.χ., αλλά σίγουρα δε θα φανταζόμαστε ο ένας τον άλλονε χωρίς τις μάσκες, όχι;
Μπορεί και να κάνω λάθος. ίσως απλά "αλλάζει πίστα" η σχέση με τους συναδέλφους ψευδωνυμικούς . Όμως, ερωτώ: Δεν είναι πιο γοητευτικό ένα σούπερ ψευδώνυμο από το "Μητσάρας", "Αφροξυλάνθη", κ.ο.κ.;
Διαλέγουμε να παίζουμε το παιχνίδι με τους όρους που θέλουμε, μια που έχουμε την ελευθερία. Την οποία διαχειριζόμαστε κατά περίπτωση και κατά την κρίση μας.

"Ο Ουράνιος Ουρανός", "το τρυφερό πόδι", κλπ.

Άντε, πάω πάλι στο τίπι* μου!
Απολαμβάνω το Πιπέρι μου, που έχει πάλι (αμαν πια - δε βαρέθηκα ακόμη;) τρελά κέφια.

σας φιλώ όλους και όλες,
με την ευχή να περνάτε υπέροχες απόκριες, με χαρτοπόλεμους και σερπαντίνες!
Πάω να πασαλειφτώ με CounterPain να μην πονάει η μέση.





*βλ. Λούκυ Λουκ

Λουμπάγκο Μουσικής Ιστορίας

Και λέω λοιπόν:
Θα περάσω την Κυριακή μου στον Η/Υ;
όχι βέβαια! και ξεκίνησα να οργανώσω λιγάκι τα πράγματά μου.
Και καθώς δεν τον περίμενα, νά'σου, έσκασε μύτη ο Μέρφυ. Όχι δι' αντιπροσώπου, ο ίδιος ο Μέρφυ.
Κράααααακ! ένα πονάκι, κρουουουουουουκ, ένα δεύτερο, σα προσεισμός και κυρίως σεισμός.
Όπως ήμουν, έτσι έμεινα. ΕΚΕΙ-ΕΚΕΙ-ΕΚΕΙ.
Μετά από αρκετή ώρα και αρκετές προτροπές για το Μέρφυ (#,^,@,&,....), επιχείρησα το γνωστό και μη εξαιρετέο "είμαι μια χαρά. σούπερ, δεν είναι τίποτα, δε μασάμε, είμαστε ο Ζούπερμαν. ΄Ελα μου ντε που ο κύριος Ζούπερμαν αποδείχθηκε κολλητός του Μέρφυ.
Και έτσι είμαι στην ευχάριστη θέση, την οριζόντια δηλαδή, να βρίσκομαι κάτω από πάπλωμα με θερμοφόρα στη μέση.
Πήρε και η φίλη μου η Βίκ και όταν της είπα ότι είμαι μια χαρά, αναφώνησε:
¨αμάν πια, όλοι οι άντρες τα ίδια λέτε". Και τί θάπρεπε να κάνουμε δηλαδή, να κλαιγόμαστε και να γκρινιάζουμε; σιγά!

Ευτυχώς πήρα και το μπλιμπλίκι μου μαζί, και σας γράφω κανονικά (την ανάρτηση σύτη).
Λοιπόν: Το πρωί άκουγα στο ραδιόφωνο Viollent Femmes και αναπολούσα τα παλιά μου βινύλλια. Τί ωραίες εποχές! Κάθε Σάββατο (και όχι μόνο) ξεπαραδιαζόμουνα στο 7+7 στο Μοναστηράκι. Ενίοτε τιμούσα και το Happening...
Παλιότερα, είχα ένα μονοφωνικό ραδιοφωνάκι που κάθε παρασκευή γυρνούσα απ' το σχολείο και άκουγα Στούντιο 344 - Άκη Έβενη και τα τοπ 40.
Μετά αγόρασα τις πρώτες μου κασσέτες: Eye of the tiger(!!!!) , Born in the USA, Ennio Morricone , Disco 1984!!!!.
Και κάπως έτσι πορεύτηκα για κάνα-δυό χρόνια. Μέχρι Αυτοκίνηση έφτασα.
Ώσπου τότε, το σωτήριο έτος 1987 άκουσα για πρώτη φορά Deep Purple. Και δε σταμάτησα έκτοτε. 7+7, AC/DC, Accept, Iron Maiden. και μετά, Doors, Led Zeppelin, Pink Floyd, Blue Oyster Cult, kiss, Alice Cooper, Ozzy-Black Sabbath, Metallica, Twisted Sister, Uriah Heep, Cream, Janis, Guns n Roses, Queen, Who, Hendrix, κλπ.
Πάντα υπήρχαν βέβαια διαλείμματα με soundtracks, phil collins, beatles, elton john.
Στη συνέχεια ήρθε το blues. BBking, ella fidgerald, nina simone, Al Kooper-Steven Steels, Mike Bloomfield, Clapton, Rory Gallagher (calling card) etc.
Στο Πολυτεχνείο ήρθα σε στενή επαφή με λίγο πιο alternative και dark ακούσματα: cave, candlemass, mission, thin white rope, this mortal coil, dead can dance, CAN, tindersticks, queensryche, Βodycount, Cure (προτιμώ το forest - seventeen seconds), Moby (λατρεύω το thats when i reach for my revolver), Cranberies, Nirvana, Placebo, etc.
Παράλληλα Σαββόπουλος, Αλκίνοος, Ξύλινα Σπαθιά, Κρητικά, Ριζίτικα, Ρεμπετικα, Στερεονόβα (το πρώτο τους είναι απίστευτο), jethro tull, neil young, genesis, inxs, bon jovi, dire straits (love over gold..., alchemy...), U2, Sting, Police, etc.

Tώρα είμαι ακινητοποιημένος και πονάω, ντυμένος με την τσαντίλα της ακινητοποιημένης κυριακής και πετάω με Astronomy.
Σας χαιρετώ προς το παρόν,
έχω να χαϊδέψω τ΄αστέρια...
! Φιλιά!

Ψυχικές αποστάσεις

Αφορμή:
"Η ψυχική απόσταση είναι το κύριο χαρακτηριστικό της αισθητικής θεώρησης"
Λόγος:
Τα μπερδέματα ήταν πάντοτε η ειδικότητά μου. Και για να γίνω πιο σαφής, τα μπερδέματα των ρόλων, των υποσχέσεων, των "θέλω" και των "μπορώ".
Το ζητούμενο:
Ποτέ δε δέχτηκα τις αποστάσεις. Ούτε καν τις αποστάσεις ασφαλείας. Τις αποστάσεις τις καταπολέμησα, κι αυτό γιατί τις έφαγα με το κουτάλι μικρός.
Δεν τις αγαπώ, δεν τις προτιμώ. Επίσης, δεν πιστεύω ότι οι ρόλοι πρέπει να εξαρτώνται από αυτές. Ο καθείς πρέπει να γνωρίζει τη θέση του, τα όριά του. Και όταν δεν τα γνωρίζει, του τα γνωστοποιούμε.
Και έτσι, βουτάω μετά μανίας, μέθεξης και ενθουσιασμού, κουτουλάω και το φχαριστιέμαι.
Τώρα, το ενδιαφέρον μου στο παρόν ποστ, είναι καθαρά ακαδημαϊκό. Δε με πείραξε κανείς, δεν μπορεί πλέον. Με ενδιαφέρει η απόσταση αντιληπτικά και κοινωνιολογικά.
Η ανάγκη της απόστασης.

Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ τις προάλλες για ένα αρκουδάκι μηνών που έτρεχε και κουτούλαγε στο σπίτι των γονιών του. έτσι το απολαμβάνω και γω.

Τέλος πάντων. Απλά μοιράστηκα τη σκέψη. Ίσως και νάταν καλύτερο να κάνω το ποστ για τις "αγαπημένες αποτυχημένες μαγειρικές" που είχα στο μυαλό μου αρχικά...
Φιλάκια σε όλους. Καλό Σάββατο βράδυ να έχετε.

Απουσίες

Παραλίγο να μείνω από απουσίες!

Χάθηκα για λίγο. Αλλά έτσι λειτουργούν τα πιπέρια όταν δεν είναι τόσο χαρούμενα και όταν χρειάζεται να τα βγάλουν πέρα με πράγματα. Εστιάζουνε στο ζητούμενο (ελληνιστί κάνουν "focus"), και βουτάνε στα βαθιά.

Κάπως έτσι έγινε και τώρα.

Αιθεροβάμων στους αιθέρες μεταξύ Αθηνών και Κερκύρας, προκειμένου να φέρουμε το αντικείμενο σε ένα λογαριασμό. Τέλειωσε η μελέτη, σε χρόνο μηδέν, με ατελείωτη κούραση που στέρησε διακοπές, χριστούγεννα και δε συμμαζεύεται, κ.ο.κ.

Και τώρα τα πράγματα είναι σούπερ γιατί η μελέτη εγκρίθηκε μεμιάς, και βαδίζει τάχιστα στην υλοποίηση. Δεν ξέρω που θα βρίσκομαι, μάλλον σε κάποιο απ' τα 2 αεροδρόμια, να φέρω και κουμ-κουάτ αν θέλετε, ίσως και σε κάποια παραλία να κάνω.... χμμμ...επίβλεψη. (!)

Δε θα χαθώ (ελπίζω), και ξέρω καλά ότι μου έλειψε το μπλογκάκι και οι ηλεκτρονικοί άνθρωποι. Βαδίζω καθημερινά ανάμεσα σε ανθρώπους στο μετρό, στα τρόλλεϋ, και σκέφτομαι : "λες νά'ναι αυτός ο τάδε";

Πλάκα έχει. Και μ' αρέσει που είναι έτσι μυστήριο.

Σας χαιρετώ προς το παρόν.

Ααααα! Και να μην το ξεχάσω - οι χώροι που βλέπετε ήταν προϋπάρχοντες.

(όπως π.χ. ο τρούλλος της Παναγίας των Παρισίων στην τελευταία εικόνα)

Την καημένη τη γιαγιούλα...

Λοιπόν εχτές απήλαυσα ένα νωχελικό Σάββατο-απόγευμα, κάτι ανάμεσα σε μαχμουρλίδικη διάθεση και υπναλέα χαμογελίαση, που είχα πολύ καιρό να ζήσω.
Και άκουσα μουσικούλα, και άκουσα ραδιόφωνο. Όχι ως μουσική υπόκρουση κατά τη διάρκεια της δουλειάς, αλλά ως καθεαυτή ακρόαση. Και τότε ήρθε η διαφήμιση του Jumbo :
"την καημένη τη γιαγιούλα, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ"
Έπιασα τον εαυτό μου να απολαμβάνει τη ροκιά συναυλιακών διαστάσεων, την υποβολή και το ρυθμό που, και μόνο που σε κάνει να τη συζητάς, έχει πετύχει το στόχο της.
Παρακολουθώντας τους στίχους προσεκτικά, μου γεννήθηκαν ένα σωρό απορίες:
1. Γιατί "είδα τη γριά τσιτσίδι";
2. Τί δουλειά είχε η γριά να είναι τσιτσίδι;
3. Τί φταίει η γιαγιούλα;
4. Είναι στ' αλήθεια η "γριά" η πρώτη επιβλητική φιγούρα των παιδικών αναμνήσεων, και άρα η πρώτη επιλογή στα αποκριάτικα καρναβάλια;
5. Τα παιδάκια που ακούνε τη διαφήμιση καταλαβαίνουν τα νοήματα;
Δε θα σας κουράσω με ΟΛΕΣ τις απορίες που μου γέννησε η διαφήμιση, γιατί υπερβαίνουν τις 5.
Το σίγουρο είναι ότι οι μουσικοί πέτυχαν το στόχο τους,, έκαναν τη δουλειά τους, και μουρμουρίζω μέρες τώρα (άθελά μου, σχεδόν) το σκοπό.
Συζητήσαμε με το Βασίλη την επαγγελματική απασχόληση των μουσικών στη βιομηχανία της διαφήμισης, κλπ. κλπ.
Σε κάθε περίπτωση τη βρίσκω πολύ χαβαλεδιάρικη και δεν ντρέπομαι να πω ότι πολύ την κάνω κέφι.
Καλό σας μήνα!

Delete.

Είναι μεγάλος ο πειρασμός μετά από ένα μεγάλο διάστημα από διαρκείς δυσκολίες να εκφράσω δυσαρέσκεια, απογοήτευση, κούραση και όλα τα σχετικά. Ειδικά αν για κάποιο διάστημα το άγχος σε κάνει να μην μπορείς να κοιμηθείς. Ένας Ύμνος στην Αχαριστία των ανθρώπων ήταν επίσης ένας πειρασμός.

Επανέρχομαι όμως κουρασμένος μεν, αλλά με αισιόδοξη ματιά, με καλή διάθεση, και λέω:
Delete.
Μπλίπ!

Ούφ!
(άσε που την Τρίτη το πρωί πάω για εισιτήρια)
Φιλιά πολλά, I'm back. Alive and Kicking.

Ο Νεφεληγερέτης

Ως επίγραμμα λέξεων αρχαίων,

τα σύννεφα οδηγούν τη νέα ημέρα.

Xριστουγεννιάτικες Ιστορίες

Αμφιβάλλω ότι μπορείτε να διαβάσετε τις λεξούλες μέσα στις γραμμούλες,

οπότε θα περιμένω ...

Σας μεταφέρω χουχουλιαρίσματα και ξεσαλώματα (η κάθε προτίμηση είναι ελεύθερη και προσωπική).

Και έχει μια λιακαδάρα έξω.... (ότι πρέπει για ac/dc εν οίκω)

ΥΓ - Nightmare Before Christmas

(δεν ξέρω γιατί το αναφέρω, το έχω απολαύσει στο παρελθόν)

"Δεν υπάρχει μέσος άνθρωπος" - είδη υπό εξαφάνιση

Οι αφορμές:
1. Εχτές, αφού σταμάτησα τη δουλειά και έκατσα λίγο να ξεκουραστώ, χάζευα για πολλοστή φορά τη διαφήμιση του ΟΤΕ με τον εύσωμο κύριο να ζητάει σούσι και να παραλαμβάνει πίτσα.
2. Σήμερα το πρωί, η "από πάνω" φώναζε για πολλοστή φορά το σύζυγο "μαλάκα", "άχρηστο", και όλα τα σχετικά με άπειρη φυσικότητα
και τέλος,
3. Χάζευα τη νέα έκδοση "Logicomix" με την απόπειρα μιας ομάδας ανθρώπων να αποδώσουν σε κόμιξ τα βασικά σημεία της διδασκαλίας του Bernard Russell για τα θεμέλια της Λογικής στο γύρισμα του προηγούμενου αιώνα.
Η παρατήρηση:
Αν κλείνεις το πεζοδρόμιο με το τζιπ σου, είσαι φυσιολογικός
Αν πηδάς τη γραμματέα σου και η σύζυγός σου γονατίζει σε απάντησή σου την πιστωτική σου σε τσάντες και σε γυμναστήρια,κλπ, είσαι φυσιολογικός
Αν λες ψέματα σε όλο τον κόσμο και φυλάς την πάρτη σου σα ψωριάρης, είσαι φυσιολογικός
Αν πατάς επί πτωμάτων και χέστηκες για τους άλλους, είσαι φυσιολογικός
και άλλα πολλά
(μπορείτε να προσθέσετε ό,τι προαιρείσθε στη λίστα - είναι ανοιχτή)

Αν όμως ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ,
ΤΟΤΕ
ΤΟΤΕ
ΤΟΤΕ
ΕΙΣΑΙ ...
Και εδώ στέκομαι. Δεν μπορώ να πω τη λέξη.
Διαφορετικός; Ανώμαλος; Μαζοχιστής; Αποτυχημένος;
Σίγουρα πάντως, είδος υπό εξαφάνιση.
Και μάλιστα, απορώ πως δε μας έχουν κυνηγήσει για να μας εξοντώσουν ακόμα.
Είδος ΠΡΟΣ εξαφάνιση.
Όλη, σύσσωμη η Ιστορία της Φιλοσοφίας πραγματεύεται/αναζητεί/εξετάζει τη Μία και Μόνη Αλήθεια. Για τις "επιστήμες", να μη συζητήσω. Για τους καρεκλοκένταυρους καμματικοποιημένους και τις πηδούκλες που τρέχουν πίσω από δημοσιεύσεις για να αποδείξουν μέσα από τον αριθμό των "με το κιλό" δημοσιεύσεων (θα τη φάτε εδώ ή να σας την τυλίξω;) την υπεροχή τους έναντι άλλων συναδέλφων, ας μη τη συζητήσουμε.
Και το εργαλείο, το ίδιο:
Οι συνταγές μαγειρικής, το "φυσιολογικό".
Και όλα τα υπόλοιπα, στην πυρά! στην πυρά!
Πλάνη η ιδέα του προτύπου, του φυσιολογικού, του αληθούς, του σωστού, του ηθικού.
Εργαλεία εξουσίας για επιτήδειους σεφ της πραγματικότητας.
Οπότε τώρα, με αφορμή τα χριστούγεννα (να μην πιάσω στο στόμα μου το παπαδαριό, τους εκμεταλλευτές των ανθρώπων που έτυχε να "πιστεύουν"), δηλώνω ευθαρσώς:
Τις έχω παντελώς χεσμένες τις δηλώσεις περί σωστού και λάθους.
Τις έχω παντελώς χεσμένες τις απόψεις που μας λένε πως πρέπει ή δεν πρέπει να σκεφτόμαστε, να πιστεύουμε, να αντιδράμε, να συμπεριφερόμαστε.
Τις έχω χεσμένες τις Πλάνες περί του Θείου, του Δικαίου, του Κράτους, του Ελληνισμού.
Όλα τα εργαλεία που εφευρίσκουν συνταγές μαγειρικής για το πως θα μας καταπιέζουν, θα μας κοροϊδεύουν και γενικά να αποπειρώνται να μας ελέγξουν.
Τους έχω χεσμένους,
γενικώς.
Κλείνομαι στην καστρούκλα μου έχοντας πετάξει από το παράθυρο τις κωλοϊδέες τους,
υψώνω τους τοίχους μου και κρατάω γερά στα χέρια μου την καλή μου τη διάθεση ως απάντηση στο κωλοκράτος, τους ψευτοαντιδραστικούς κωλοτσογλαναράδες που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στις παραπαίουσες και δάνειες ψευτοϊδεολογίες του κάθε τσαρλατάνου (ψευτοαριστερού, ψευτοδεξιού, ψευτοαναρχικού, και γενικά του κάθε Ψεύτη με "ψ" κεφαλαίο) .

Και όσο για τους επίδοξους μνηστήρες της μαλακο-Πηνελόπης-εξουσίας,
Κουφάλες νεκροθάφτες, ποτέ δε θα σας κάνω ττη χάρη!
Περνάω καλά και μαζεύω σπυρί-σπυρί όλες τις ηλιαχτίδες που μπορώ, όλα τα χαμόγελα, όλες τις ματιές, τα ξημερώματα και τα δειλινά,
Σαπίστε στην αγωνία της επιβεβαίωσης, σαπίστε στην αγωνία της εξουσίας.
Αναλωθείτε στην συγγραφή τσελεμεντέδων συμπεριφοράς, στατιστικών μεθόδων για μέσους ανθρώπους με μέσες συμπεριφορές!
Φιλάρες ρε! Μπόλικες!