h a p p y p e p p e r

το ξυπόλυτο κολλέγιο

2012-01-28T07:41:00.000+02:00

Μου το πρότεινε η Μ.
Με άφησε άναυδο. Καιρό είχα να δω κάτι που να αξίζει να αλλάξεις τον τρόπο που σκέφτεσαι.
πολύ θερμά ευχαριστώ.

http://www.youtube.com/watch?v=4XMi98dHfvU&feature=youtu.be

Ναυαγός με αμνησία, κάπου, κάποτε

2012-01-22T09:50:00.000+02:00

Εχτές, μαζεμένοι με φίλους ξεκινήσαμε μια συζήτηση:
-Αν έπρεπε να καταστραφεί ο κόσμος και εσύ μπορείς να σώσεις 1 βιβλίο, ποιό θα ήταν αυτό;
(Δε μιλούσα)
Συχεχίζει η κουβέντα:
-Αν έπρεπε να καταστραφεί ο κόσμος και εσύ μπορείς να σώσεις 1 κινηματογραφικό έργο, ποιό θα ήταν αυτό;
(Πάλι δε μιλούσα)
-
Μίλησα:
Εγώ λοιπόν θα ήθελα να γίνει (έστω, σαν πείραμα) μια ολική επαναφορά.
ένα ξαναξεκίνημα της Ιστορίας.
Να δώσουμε την ευκαιρίακάπου, κάποτε, σε κάποιους ανθρώπους ναξαναρχίσουν απ' την αρχή, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΤΙΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
Να μην υπάρχουν έθιμα, Κολοκοτρώνηδες, Χίτλερ και Μεγαλέξαντροι. Να μην υπάρχουν Παρθενώνες, Πλάτωνες και Αινστάϊν.
Να αρχίσουμε απ΄την αρχή, σα ναυαγοί κάπου χωρίς κάποτε.
Να δούμε πως θα προχωρήσει.
Και φυσικά, είμαι σίγουρος, κάποιος νέος Χίτλερ θα προκύψει, μπορεί να τον λένεε Μήτσο, δεν ξέρω, αλλά σίγουρα θα προκύψει. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση.

Επιστρέφω στην αρχική ερώτηση:
-Αν έπρεπε να καταστραφεί ο κόσμος και εσύ μπορείς να σώσεις 1 βιβλίο,
μπορείς να μη σώσεις τίποτα και να ξαναρχίσεις απ' την αρχή;
Μπορείς να σώσεις μόνο ό,τι είναι μέσα στο κεφάλι σου, τοο μυαλό σου και την καρδιά σου και να μην έχεις ανάγκη τίποτα και κανέναν;
Μπορείς να αφήσεις τα ενθύμια, τις κάρτες και τα αντικειμενάκια και να μάθεις να σώνεις το μυαλό σου; ε; μπορείς;

Ποιός χέζει τον M.C.Escher

2012-01-15T10:37:00.000+02:00

Κατ αρχήν να εξηγηθούμε:
Λατρεύω τον Έσερ, τρελαίνομαι για τον έσερ - από μικρός προσπαθούσα να τον καταλάβω, φλέρταρα με τις τεχνικές του, με την πολυπλοκότητα της σκέψης του, με τη γραφή και το τρελομυαλό του. Και γι' αυτό και βλέπω ό,τι θέλω γύρω μου, χωρίς να δίνω δεκάρα για αυτό που βλέπουν οι άλλοι.
Αυτός είναι ο καθρέφτης του παππού του μπαμπά μου, που εδώ και κάποια χρόνια φιλοξενώ και απολαμβάνω (όχι τον παππού - τον καθρέφτη).
Τις προάλλες λοιπόν, κατά τις αργάμισυ, μούρθε η φαεινή ιδέα, λίγο πριν πέσω ξερός να κοιμηθώ, ότι ο καθρέφτης βλέπει το χώρο διαφορετικά. έπιασα λοιπόν κουβεντούλα μαζί του, και τελικά με έπεισε. Ο τύπος είναι ασύλλυπτος (ο καθρέφτης, πάντα). Βλέπει τον κόσμο κομμάτια, τον σπάει σε σκιές, Όπως τού'ρθει κάθε φορά. να φανταστείτε, ακόμα και τις σκιές αποφασίζει - σαν ένα θεατρικό χώρο-έργο με σκιές (shadow play - για τους "ροκ-ειδικούς").
Ε, λοιπόν, εκείνη την ημέρα, ακόμα και το τριαντάφυλλο έσπρωξε τελευταία στιγμή στην εικόνα μου, γιατί "ήθελε" (λέει) "παρέα".
"Ε, μα! Βλαμμένος είσαι!", του είπα, γύρισα το διακόπτη μου στο "οφφ" και πήγα να κοιμηθώ.
Αυτή τη στιγμή, για να γνωρίζετε, κοιμάμαι.
Εσείς είστε μία σκέψη μου, ένα μέρος ενός ονείρου, ενός καθρεφτίσματος, μιας αντανάκλασης,
ένα παιχνίδι οπτικής - και μόνο.
Κορνέλλιους, sweet dreams!

Yπέροχες θολές, και μη.

2012-01-08T10:23:00.001+02:00

Δεν ξέρω τί λένε οι επαγγελματίες φωτογράφοι και οι ειδικοί,

ξέρω όμως ότι αγαπώ πολύ το συγκεχυμένο, το υποκειμενικό, αυτό που δεν είναι κάτι συγκεκριμένο.

Αγαπώ αυτά τα μικρά πράγματα που αλλάζουν ανάλογα με τη ματιά σου, και τελικά μόνο εσύ βλέπεις έτσι. Δεν αντέχω το βάρος του συγκεκριμένου...

Ίσως να φταίει η πραγματικότητα όπως την ονομάζουν οι σοφοί, οι επιστήμονες. Για μένα η πραγματικότητα είναι βαρετή και λυγίζει από το ίδιο της το βάρος, δυσκίνητη.

Εμένα λοιπόν δε μ' αρέσει η (δική Τους) πραγματικότητα. Έχω τη δική μου, που πολύ την αγαπώ, και όταν δεν υπάρχει, τη φτιάχνω.

Σαλάτες με (Χ)Μ αρούλια και (Χ)Λ άχανα

2011-12-24T16:41:00.002+02:00

Καλημέρα σας απογευματινή. Είναι απόλαυση να ξυπνάς με ήλιο. Είναι απόλαυση να πίνεις αργά και νωχελικά τον καφέ σου, να είναι Σάββατο, να μη δουλεύεις, να έχεις κέφια, να έχει διπλό ελληνικό και διπλό ήλιο. μαζί, ναι, μαζί.

Από το τραπέζι της κουζίνας, φαίνεται το ρέμα στο βάθος και αυτές οι άναρχες, οι ατίθασες οι λεύκες στο (σχεδόν) πρώτο πλάνο. Και λέω "σχεδόν", γιατί στο απόλυτα πρώτο πλάνο έρχονται τα λουλουδάκια μας - εν προκειμένω τα χρυσάνθεμα.

Και τα χρυσάνθεμα είναι κι αυτά γεμάτα τσαχπινιά. Πειράζουν τις λεύκες λέγοντάς τους ότι είναι ομορφότερα. και οι λεύκες τσαντίζονται,

αλλά, όπως και να το κάνουμε, τα χρυσάνθεμα υπερτερούν - έχουν το προβάδισμα, πώς να το κάνουμε.

Και τότε το γυρνάμε στη μαγειρική. Λέμε να κάνουμε μια σαλατούλα, με μαρούλια ή λάχανα.

Κοιτάω τα μαρούλια, με κοιτάνε κι αυτά, με πιάνουν τα χάχανα...

Μαρούλια ή λάχανα;

Μπα... Θα κάνουμε σαλάτα με Χαρούλια και Χάχανα!

(μ' έσφαξες!)

Troubleshooting - πυροβολείστε τα εν δυνάμει προβλήματα.

2011-09-27T19:14:00.001+03:00

Πιθανές ερωτήσεις
1. Γιατί χάθηκες ωρέ;
Γιατί Ιούλιο έτρεχα να προλάβω τις εκκρεμότητες τις προ των διακοπών
Γιατί Αύγουστο δεν επιδιώκω να είμαι κοντά σε Η/Υ
Γιατί με το που γύρισα έπηξα στη δουλειά, τρέξιμο,οικοδομές, ταξίδια, ραντεβού,και όποιος έχει δουλειά τρέχει χωρίς να πολυρωτάει.
2. Ήντα σαι καλά;
Μια χαρά. Πυρετό έχω, 38,4 γιατί κρύωσα, αλλά ήμουν από τις 06.00 στο πόδι σε οικοδομή και μετά δουλειά γραφείου. Κέφια έχω, κόντρα στο κωλόφυλλο, κόντρα τα αναμενόμενα, με πείσμα και αφασία. μια χαρά. και πέρασα και σούπερ διακοπές 17 μέρες ο Περιπλανώμενος της Πελοποννήσου (όσες φορές και να πάω, δεν τη βαριέμαι)
3. Θα ξαναπιάσεις το μπλογκ;
Θέλω, και θα κάνω ό,τι μπορώ. Αλλά τά χω φτύσει πάλι στη δουλειά.
4. Κάνα καλό νέο έχεις;
Έχω, αλλά δεν το λέω ακόμα - δεν είμαι προληπτικός (χέστηκα), απλά κάνω νάζια!!!!! (χαχαχαχαχαχαχα). Δίνω ένα κλού: μετακομίζω πάλι (στην ίδια περιοχή, δε μεταναστεύω ως είθισται.
5. Σου λείψαμε ωρέ;
ναί, γιά;!!!! Αμέ! Φυσικά!

Φιλάκια για τώρα.
θα επανέλθω Δημήτριος

Παιχνιδάκια

2011-07-24T07:24:00.000+03:00

Έχει τρυπήσει ο Κόσμος με τρόπο ακατάστατο - έχει γίνει σαν ελβετικό τυρί, τυρί έμμενταλ. Οπότε τρέχω και βουτάω αχόρταγα μέσα στις τρύπες, μέσα στις σχισμές και χαραμάδες, γλιστράω στα τοιχώματα της όποιας πραγματικότητάς του και βρίσκομαι σε άλλη θέση (θυμάσαι το παιχνίδι "φιδάκι", ή έστω, το αγγλικό ανάλογο "snakes and ladders" ;;;).
Βρίσκω ακαταμάχητα γοητευτικούς αυτούς τους Προσωρινούς Κόσμους, που γδύνονται όλη τη σοβαρότητα και την οριστικότητα της πραγματικότητας. Τους βρίσκω εκστατικούς και απόλυτα Ερωτικούς. Φλερτάρω με τους Κόσμους τούτους και μπαινοβγαίνω στις εναλλακτικές πραγματικότητες με την άνεση που μου έχει εξασφαλίσει η οργιώδης φαντασία μου. Ο οποιοσδήποτε "φυσιολογικός" συνοδοιπόρος θα εκνευριζόταν με αυτήν την "φαντασιόπληκτη" αντίληψη του Κόσμου με τον ίδιο τρόπο που εγώ βρίσκω τους "φυσιολογικούς" βαρετούς και μονότονους, κάτι σαν πολυκαιρισμένη σούπα αγορασμένη σε μικρό συνοικιακό μίνι μάρκετ.
Χοροπηδάω λοιπόν εκστατικά, και η απόλαυση κάθε ρανίδας αντίληψης είναι σε οργασμικό επίπεδο.
Προσωρινές Πραγματικότητες, οριακές ισορροπίες, σας αγαπώ!

Συζητήσεις;

2011-07-23T06:19:00.001+03:00

Αφορμή η αγαπητή Τζοάν και η τελευταία της ανάρτηση-
Συζήτηση είναι να συ-ζητάς την αλήθεια για κάποιο θέμα μέσα από ανταλλαγή απόψεων και με τη βοήθεια κάποιων επιχειρημάτων.
Συζήτηση δεν είναι να πετάμε στο τραπέζι ένα σωρό πληροφορίες που ακούσαμε από κάπου, ως αναμεταδότες. Παράδειγμα: "Λένε ότι...μπλαμπλα μπλα" (άλλοι λένε)
Απαντάει ο συνομιλητής: "και γω άκουσα, ....μπλα μπλα μπλα".(άκουσα από άλλους να λένε)
Ξαναπαντάει ο πρώος: "ναι, αλλά λένε ότι......μπλλα μπλα μπλα"(λένε, άλλοι)
Αυτή είναι αλόγιστη και άκριτη αναμετάδοση πληροφοριών, η αλήθεια των οποίων είναι σχετική. Δεν είναι συζήτηση. Συζήτηση είναι να κρίνεις, να τοποθετήσαι, να επιχειρείς να πείσεις και να δέχεσαι να πειστείς. Συζήτηση είναι η αναζήτηση με τη βοήθεια και τη συμμετόχή άλλων, προϋποθέτει την ενεργή προσπάθεια,τη συμβολή.
Διαφορετικά, είναι ένα τραπέζι επάνω στο οποίο πετάμε όλοι τα σκουπίδια μας,τις πληροφορίες που μας προμηθεύουν άλλοι, τα σκουπίδια μας, καλά το είπα, ένα τραπέζι χωρίς λόγο, μιαάρρωστη βαριεστημάρα. Τέτοιες συζητήσεις είναι συνήθως (να δώσω και ένα παράδειγμα) αυτέςπου λαμβάνουν χώρα στα γαμοτράπεζα-δεξιωσο-τράπεζα, συζητήσεις τελείως κοινότοπες, ανούσιες, χωρίς αρχή, μέση και τέλος.
Κορωνίδα -κατά τη γνώμη μου- αποτελεί η κουβέντα του τύπου: "τί θα κάνεις το καλοκαίρι"
Ποιό καλοκαίρι; μήπως εννοείς τον αύγουστο; ή μήπως εννοείς τις 10 ρημάδες μέρες που θα καταφέρεις (αν καταφέρεις) να πάρεις άδεια από τη δουλειά σου; καλοκαίρι=διακοπές;
Στο σχολείο μου λέγανε ότι το καλοκαίρι είναι μια εποχή. Ολόκληρη, όχι μισή. Μου λέγανε ότι είναι 3 μήνες - ολόκληροι, δηλαδή 90 μέρες πάνω κάτω. Και όχι 10 μέρες. λάθος μου το λέγανε; λάθος το έμαθα; Μπας και είμαι εγώ ο βλάξ, βλακίστερος όλων, και το αντιλαμβάνομαι έτσι;
μήπως να το συ-ζητήσουμε;

Αποχαυνώσιους!

2011-07-17T14:26:00.000+03:00

Προχτές παρασκευή υποσχέθηκα στην καλή μου κάτι που δείχνει πραγματική αφοσίωση και αυταπάρνηση:
Υποσχέθηκα να πάμε σινεμά με τηην αδερφή της και τον άντρα της στο Χάρι Πόττερ.
Μα, τί καλό παιδί που είμαι... Πόσο υποστηρίζω τη σύσφιξη των οικογενειακών σχέσεων...
ΛΟΙΠΟΝ, ΤΕΤΟΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΙΧΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ ΝΑ ΔΩ.
Θα μου πεις: "καλά, δεν το φαντάστηκες; δεν έχεις δει κανένα άλλο Πόττερ, έβερ;"
Και φυσικά έχεις δίκιο.
πρέπει να σημειωθούν οι συνθήκες:
1. ήμουν ξύπνιος από τις 05:30 και ως εκ τούτου ήμουν εντελώς κομμάτια.
2. μια μαλάκω-γάτα είχε μόλις χέσει 2 σειρές παραπίσω και βρώμαγε η ψυχή μου η ίδια
3. ακριβώς από πίσω μας ήταν ένα παιδάκι καθυστερημένο, με όλη τη φασαρία που αυτό συνεπάγεται
4. οι θέσεις ήταν πιο στενές και από την ουρά στο ΤΣΜΕΔΕ όταν πας να εισπράξεις τα τρομερά 6,40 € από την εξαγωγή του φρονιμήτη σου.
Όπως ήταν αναμενόμενο, στρρρρρρρρρρρρριμώχτηκα ανάμεσα στις θέσεις, και, παρά τις αγαθές και καλοπροαίρετες προσπάθειες τηα παρέας μου, κατέρρευσα απολαυστικά σε ένα ύπνο παράνομο, κάτι σαν την ολέθρια σχέση, ή έστω, σαν τότε που έπαιζε τη Διπλή ζωή της βερόνικας και ο μπαμπάς μου είδε μόνο τη μία. Κάπως έτσι.
Ξυπνώντας ανά διαστήματα, έπιανε το μάτι μου και τ αφτί μου ένω σωρό μαλακίες.
Ο Χάρι Πόττερ, που πιο πολύ έμοιαζε με Αγανακτισμένο Δημόσιο Υπάλληλο 2 μήνες πριν το Εφάπαξ, με μια κλαψιάρικη βρωμερή φάτσα, ήταν αξιοπρόσεκτα χάλιας. Ρε γαμώτο, όλα αυτά τα παιδάκια που ήταν συμπαθέστατα στο πρώτο μέρος του σήκουελ, έχουν ήδη γεράσει, ρέψει, σαπίσει, φρρρρρρρίκη!
Για την υπόθεση, άστα, βράστα. Τέτοιος αχταρμάς, τέτοιος μπουφές μαλακίας, πρωτοφανής. Πλήρως ασύνδετα όλα όσα έδειχνε, εντελώς αναίτια, σε μια σούπα ολοκληρωτικής παρ-άνοιας, φρενήτιδας σε μια αισθητικά βαρύγδουπη μαυρίλα και σκοτεινιά χωρίς λόγο.
Και γεννιούνται οι απορίες:
Τί έγινε με τα παραμύθια που μας έφτιαχναν τη διάθεση; που μας έκαναν να γελάμε και να συγκινούμαστε, που είχαν αγάπη και καλοσύνη, που δεν είχαν κεφάλια κομμένα και φίδια και παραμορφωμένους σίριαλ-κίλλερς. Τί έγινε στα παραμύθια που είχαν πρωτότυπα ονόματα και δεν έκλεβαν ό,τι μπορούσαν εδώ και κει, τί έγινε με τα σενάρια που μας ταξίδευαν στο χώρο του φαντασιακού, που έσκαβαν στην ψυχή μας, και ανακινούσαν σύσσωμη την ψυχή μας και μας συγκλόνιζαν;
Ποιό παιδάκι ξέρει τον Αίσωπο και τον Άντερσεν, τον υπέροχο Μίκαελ Έντε αντί για τον Παπάρι-Πόττερ και την Καλομοίρα;
Δεν ξέρω ρε παιδιά, μάλλον εγώ φταίω, μάλλον γερνάω, ταιριάζω με τα άλλα προς απόσυρση μοντέλα της εποχής μου, λατρεύω τη μουσική των 70ς και 80ς ακροβώς όπως η μαμά μου τρελλαινόταν για Τσα-τσά, Πλάττερς και Πρίσλεϋ.
Μάλλον έτσι, σίγουρα έτσι.
Τουλάχτιστον ακόμα βλέπω (για 1000-οστή φορά) τον Πόλεμο των Άστρων με το Χάν Σόλο και την Κοντή, τον Ιντιάνα και το Σούπερμαν, κ.ο.κ.
Για να σας προλάβω, δηλώνω απροκάλυπτα πως ο Στριμμένος εδώ πέρα είμαι εγώ, απολαυστικά αντιδραστικός και αντιΒραστικός.
Και τώρα που σας γράφω ακούω Billy Idol από τις εποχές που ήταν ακόμη παιδάκι, και ήμαστε και εμείς παιδάκια, και είχαμε όνειρο να μεγαλώσουμε, και επαναστατούσαμε, και η μαμά μας μας άφηνε να βγούμε αρκεί να είμαστε πίσω το αργότερο στις 12.30.
Έτσι.

Σάκ Βουαγιάζ!

2011-07-11T06:40:00.000+03:00

Πάει πολύς καιρός από την τελευταία μας φορά. Πολλή πίεση, πολύ τρέξιμο, δυσκολία γενική την οποία, φυσικά, όλοι βιώνουμε. και έτσι δεν είχα διάθεση να κάτσω να μαζέψω τις σκέψεις μου και να τις υποχρεώσω να σταθούν στη θέση τους.
Παρόλη όμως τη γενική δυσκολία, η μόνιμη (πια) σύντροφός μου, η Αισιοδοξία, δε με έχει εγκαταλείψει.
Και, ευτυχώς, σε αυτό το καθημερινό ντουβάρι που μας αγκαλιάζει, βρίσκονται κάποιες χαραμάδες χαράς και γέλιου.
Κάθε φορά που βλέπω αυτόν τον τυπάκο να λέει το "11888-τυχαίο, δε νομίζω!", ή κάθε φορά που απολαμβάνω τον άλλο τυπάκο να λέει στις τουριστριούλες "avec... Pi-sci-ne???", πεθαίνω στα γέλια. σα μικρό παιδί που παρακαλάει τους δικούς του να του πούν και να του ξαναπούν το ίδιο αστείο εκατό φορές, και σε κάθε ένα άκουσμα να πέφτει κάτω από τα γέλια.
Είναι, ρε παιδί μου, μερικοί άνθρωποι που τό χουν στο αίμα τους το χιούμορ. Που νομίζεις ότι και η ψυχή τους, αν την ανοίξεις στα δύο, θα βρεις μέσα γέλια και κέφια και χαμόγελα. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΞΥΠΝΟΙ, γιατί τελικά, περί αυτού πρόκειται. Ο βλάκας δε διαθετει χιούμορ. Αυτή είναι η πεποίθήσή μου. Το χιούμορ είναι καθαρά θέμα εξυπνάδας. και οι διαφημίσεις του cosmote, εν γένει, είναι ιδιαιτέρως απολαυστικές.
Επαναλαμβάνουμε τις ατάκες, τις φιλοξενούμε στην καθημερινότητά μας, τις αγκαλιάζουμε καθημερινά. Εγώ πλέον χαιρετάω πολύ συχνά λέγοντας "Σάκ Βουαγιάζ". (για κάποιους που ξέρουν πόσο βλαμμένος είμαι, αυτό δεν είναι διόλου περίεργο). Κάποιοιο μεγαλύτεροι κολλάνε. Δεν αναγνωρίζουν τον κώδικα, δεν πιάνουν το αστείο, σχεδόν ενοχλούνται. Οι νεώτεροι, απενδύονται αυτοστιγμεί την επίφαση της σοβαρότητας και ανταποκρίνονται με γέλια. Και για μένα, ο χαιρετισμός τούτος κάτι σημαίνει, και κάτι επισημαίνει:
Το χλευασμό της συμβατικότητας έναντι της οικειοποίησης του διαφορετικού, ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ένα λογοπαίγνιο για τους επίδοξους εραστές των λέξεων, της γλώσσας, και άλλων οργάνων επικοινωνίας...
Αν, παρόλα αυτά, πέρασε από το μυαλό σας ότι με αυτόν τον τίτλο της σημερινής, παραδοσιακά πρωινής, ανάρτησης, σας αφήνω (διακοπές / μόνιμες διακοπές / κλπ), τότε λανθάνετε. Τσού. Δεν πάω πουθενά. Συνεχίζω να είμαι εδώ, με διάθεση να είμαι περισσότερο Εδώ και λιγότερο Εκεί, παρόλο που το Εκεί μας έχει ψιλοπηδήξει τελευταία.
Ελπίζω να είστε όλλοι καλά, θα έρθω για γλυκό περγαμόντο ή βυσσινάκι, μια υπέροχα καλοκαιρινή απογευματινή επίσκεψις κατ' οίκον. Φιλάκια σε όλα τα παιδάκια. Καλημέρα. (πέρασε η ώρα, σχεδόν μεσημερι, 06:40...)

Keep on rockin' in the free world

2011-06-12T12:09:00.000+03:00

hey hey, my my...

Ο καλύτερος.

2011-06-11T21:41:00.000+03:00

Χρειάστηκαν 3 προσφορές για μιά μελέτη.
Η μία, 3000€.
Η δεύτερη, 9.000€
Η τρίτη 17.000€.
!!!
Μα πού ζουν γαμώτο;
Σημείωση: ο τύπος που έδωσε τη δεύτερη, είναι το #1 γραφείο (άντε να πέφτω έξω και νάναι το #2) στην ελλάδα στο είδος του.
Μιλάω με κάποιον, αμέσως να σχολιαστεί:
1. "Μόνο 9.000€;;; θα τούχουν τελειώσει οι δουλειές"
2. "Μόνο 9.000€;;; να δεις που θα τα πάρει από προμήθειες"

Γιατί τα αναφέρω:
1. Γιατί ο καθένας ζητάει ό,τι τού' ρθει. Καμμία συνέπεια, και ενίοτε γνώση της αγοράς.
2. ΓΙΑΤΙ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΟΤΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ!

Ναί ρε γαμώτο! Ο άλλος είναι καλύτερος από μένα! Τόσο δύσκολο είναι; Δεν είναι οι προμήθειες, δεν είναι τα κονέ από μόνα τους (αν είσαι μάγκας, κάνε κι εσύ κονέ), ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΑ!
μα είναι δυνατόν;;;; όλο να φταίνε οι άλλοι; γι αυτό τα χουνε κάνει χάλια. Γιατί πάντα φταίνε οι άλλοι.

Στην προκείμενη περίπτωση, ο τύπος με τα 9.000€ είναι θεός. έχει σούπερ αναγνωρισμένο έργο, κι όμως, ακόμα τρέχει, ακόμα προσπαθεί, ακόμα εξελίσσεται, συνέχεια δουλεύει σαν το μαλάκα να συντηρήσει ό,τι έφτιαξε. Δεν κάθεται να το ξύνει αραχτός σε μιά ξαπλώστρα να λέει "φταίνε οι άλλοι".

Αλλά, δυστυχώς, είναι πολύ ευκολότερο να αράζεις, να λιάζεσαι και να λές ότι κάτι φταίει με τον άλλο. Και ο άλλος είναι ηλίθιος που τρέχει.

Ε, λοιπόν, ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝΕ ΟΠΟΙΟΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΤΑ ΕΤΟΙΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΞΥΝΟΝΤΑΙ.
ΠΟΛΥ ΓΟΥΣΤΑΡΩ.
ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΑ ΚΑΚΙΑ.
ΓΙΑΤΙ ΟΣΟΙ ΤΡΕΧΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΕΣ.
Λες και εμείς κατουρήσαμε στο πηγάδι και δε γουστάρουμε σαββατιάτικο να πάμε να το λιάσουμε να γίνει σα λιαστή ντομάτα. Είμαστε μαλάκες που τη βρίσκουμε να τρέχουμε πάνω κάτω μέσα στον ήλιο με το πουκαμισάκι. Ε, βέβαια, τί; μαλάκες είμαστε να πάμε στη θάλασσα;;;
Αφιερωμένο λοιπόν εξαιρετικά σε όσους νομίζουν ότι η ζωή τους χρωστάει:
@#@#$%%^&&*(*))*^$@!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
(με λίγο συναίσθημα, μην το κάνουμε και τελείως ξερά)

The Red Bar

2011-05-22T20:02:00.000+03:00

Χωρίς πολλά λόγια (θα προσπαθήσω).
παραλάβαμε αυτό:
Εσωτερικός χώρος=χωλλ ορόφου, αδιάφορο και αδιαμόρφωτο. Σε ένα τμήμα του,υπερύψωση υποχρεωτικήλόγω σωληνώσεων.

Έξω, στο δώμα, χτιστές απαίσιες καμάρες και μηχανήματα με ένα σκασμό σωληνώσεις. Η θέα βέβαια, εξαιρετική.

Λοιπόν, προτείναμε και αποφασίσαμε ένα επιθετικό στυλ βιομηχανικού χαρακτήρα με εμφανείς λαμαρίνες, τσιμέντα, σιδηροκατασκευές, και έντονο χρώμα. Έξω, γκρεμίσαμε σαβούρες, υπερυψώσαμε, καλύψαμε και εξανθρωπίσαμε το χώρο με στόχο να το κάνουμε το νούμερο ένα μπαλκόνι της Κω.

Μέσα, καταρχήν δώσαμε χαρακτήρα, κέφι και δύναμη.

Όσο για την κάβα, ένα παράθυρο, μπετόβεργες με απλό βερνικάκι και μέσα από τα κρασιά να φαίνεται η σούπερ-θέα. Στο διαχωριστικό, περσιδούλες, γλυκούτσικες, σα σχισμές. Ανάμεσά τους, το παιχνίδι των βλεμμάτων.

Το μπαρ, απλούστατο, τσιμεντοκονία και μια σχισμή (νά μαστε και συνεπείς) φως.

Τσαχπινιά με φωτιζόμενα τραπεζάκια χωρίς σκαμπώ. Τραπεζοκαθίσματα plexiglass μαύρα κόκκινα ν' ανάβουνε τα αίματα!

Λοιπόν, ποτάκι;

Η απόλαυση, βέβαια, να φτάνεις να σε κερνάνε ποτάκια και να πίνουν στην υγειά σου. Υπέροχα. (το ξέρω, χρειάζεται κάποιες πινελιές ακόμα, αλλά, εν καιρώ.)

Kαι τώρα, διαφημίσεις!

2011-05-19T06:58:00.000+03:00

Κάθομαι και χαζεύω ένα κώλο μωρού, μία γκόμενα που τρώει γιαούρτι και έρχεται σε πολλαπλό οργασμό με τη γεύση του, και άλλα υπέροχα.
Και στο υπόβαθρο, φοβερή τζαζ μουσική.
Ρε φίλε, πριν ασχοληθείς 500 χρόνια με τη μουσική, ή, όσο έκανες τις 3000 πρόβες για να πετύχεις ποιότητα ήχου, κλπ,
ήξερες ότι θα ήσουν απλά το μουσικό background για πάνες ή γιαούρτια;
απλή ερώτηση-απορία-περιέργεια...

I'm back! Back in the saddle!

2011-05-14T10:03:00.004+03:00

Πέρασε καιρός που δε σας άκουσα.
καιρός δύσκολος για μένα,με απίστευτη κούραση, αγωνίες, τσακωμούς, χαρές, και πολλά ταξίδια αεροπορικά.
Το μεγαλύτερο μέρος του έργου φυσικά παραδόθηκε, με καλό (κατά την άποψή μου) αρχιτεκτονικό αποτέλεσμα, και κάποια τεχνικά προβλήματα, όπως ακριβώς δηλαδή γίνεται συνήθως όταν πλακώνεις πολλή δουλειά σε λίγο χρόνο.
Οι δυσκολίες αναμενόμενες, και η κατάρρευσή μου εχτές (όπου το σώμα μου σήκωσε τα χέρια ψηλά και με έβρισε κατάμουτρα) επίσης αναμενόμενη.
Τώρα αρχίζω να ρίχνω σταδιακά τους ρυθμούς μου, και να μένω περισσότερο στην αθήνα.
Ξαναπιάνω λοιπόν τη ζωή μου από κει που την άφησα,με τους ανθρώπους μου που έκαναν υπομονή.

Νέα κλειστή πισίνα

Διαμόρφωση εστιατορίου

46 δωμάτια (low budget)

Και κάτι πιο kinky, θεματικές
executive suites - black 'n'white

Διαμόρφωση περιβάλλοντος χώρου

Προεδρική σουίτα

Είχαμε και κάποια πράγματα ακόμα, κάτι άλλες σουίτες, 1-2 εστιατόρια, και 2 μπαρ.

Αλλά ειδικά το ένα μπαρ είναι ασύλληπτο και έχει κάποιες εκκρεμότητες ακόμα. Μόλις ολοκληρωθεί, θα το αναρτήσω γιατί αξίζει.

Τέλος πάντων. καλά πήγε. Εγώ χρειάζομαι ένα καλό σέρβις στη μέση μου στα πόδια και τα χέρια μου, γενικά ένα σουλούπωμα γιατί ήηταν λίγο κουραστικά.

Βέβαια, η καλή παρέα και οι καλοί συνεργάτες ήταν γάτες!

Και για να μη χάνουμε το στόχο μας,

ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!

tzzast testingk

2011-05-13T19:50:00.002+03:00

oiuh

Οι γυναίκες της ζωής μου

2011-03-21T07:22:00.000+02:00

Προφανώς περιμένετε να απαριθμήσω ονόματα, περιστατικά και ρόλους, αλλά εγώ έχω άλλους σκοπούς. Θέλω απλά να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου που είμαι καθημερινά ανάμεσα σε τόσες γυναίκες. Και όχι μόνο. Τις απολαμβάνω, τις θαυμάζω, τις εκτιμώ. Το βρίσκω όχι μόνο το "ωραίο φύλο", αλλά και πολύ πλούσιο σε χαρακτηριστικά και ιδιότητες που εμείς τα αγοράκια δεν μπορούμε να δούμε ούτε με τα κυάλια.
Για παράδειγμα, η γυναικεία διαίσθηση, η τρυφερότητα, η αίσθηση του ότι μια γυναίκα στηρίζει σχέσεις όπως, π.χ. μια οικογένεια, μπορεί και 2.
Και εγώ είμαι αρκετά τυχερός.
Καθημερινά, αφήνω το σπίτι μου ττο πρωί όπου η καλή που με αντέχει, με στηρίζει και με αγαπάει. Μεγάλη αγάπη.
Πάω στο γραφείο όπου με περιμένουν άλλες δύο κυρίες, που με τη σειρά τους μου τη λένε, με βρίζουν, αλλά κι αυτές μ' αγαπάνε, γιατί ξέρουν ότι κάνω το παν για να τις υποστηρίξω και να τους δείξω όσα μπορώ στη δουλειά. Λέω μάλιστα για πλάκα ότι αυτές είναι οι σύζυγοι νούμερο 2 και 3, without benefits όμως.
Στη συνέχεια κάνω διάλειμμα, πάω πισίνα. Εκεί με περιμένει η δασκάλα μου, υπέροχη, χαμογελαστή, που μας βγάζει το λάδι. Με αυτήν η σχέση είναι σχετικά πρόσφατη, αλλά πολύ καλή και κεφάτη.
Οι συμμαθήτριές μου στην πισίνα, καμμιά 15αριά πιπίνια 70-75 χρονών, θεόμουρλες, απίστευτες, ασταμάτητες, με κάνουν και γελάω σε σχεδόν καθημερινό επίπεδο. Με βλέπουν σα ξερολούκουμο και με φροντίζουν η καθεμία με τον τρόπο της.
Όταν κατά το απογευματάκι πάω στη σχολή, εκεί με περιμένουν τα παιδάκια μου, συνήθως καμμιά 65αριά από δαύτα, εκ των οποίων οι 4-5, άντε 8, είναι αγοράκια, και τα υπόλοιπα είναι κοριτσάκια 22-28 χρονών. χαριτωμένα, βλαμμένα, κακομαθημένα, υπέροχα, απαίσια, κάθε λογής.
Αλλά έχουν φοβερή πλάκα. Και σίγουρα τραβάνε την προσοχή μου περισσότερο απ' όσο ο μαστρο-Μήτσος ο σιδεράς και τα άλλα μαστόρια, που σίγουρα δεν είναι χαριτωμένα!
Απόλαυση λοιπόν οι γυναίκες στη ζωή μου, και χωρίς να αναφέρω τεράστια κεφάλαια όπως η μάνα μου ή η αδελφή μου (ιστορίες που βάζεις τα γέλια, τα κλάματα, βάζεις και καμμιά μολότωφ στο τέλος για γαρνιτούρα). Αλλά υπέροχες.
Για τις ηλεκτρονικές γυναίκες, εσάς τις κομπιουτερούδες, ένα έχω να σας πω: σας θέλω οπωσδήποτε στη ζωή μου! Ακόμα και αυτή η συντροφικότητα, η ερμαφρόδιτη, η ηλεκτρονική, έχει μια δόση τρυφερότητας που, μαζί με την ασφάλεια της ελεγχόμενης απόστασης μπορεί να χτίσει μια πολύ ιδιαίτερη συμπάθεια.
Έτσι λοιπόν - τις θαυμάζω, τις απολαμβάνω, τις παρατηρώ, τις αγαπάω.
Την καθεμία διαφορετικά, με άλλο τρόπο, σε άλλη θέση, με άλλο ρόλο.
Αλλά, ρε πούστη μου, ο Θεός είχε ποοοοοολλά κέφια όταν έφτιαχνε αυτό το ανεξήγητο, το εκνεευριστικό, αλλά συνάμα υπέροχο πλάσμα που λέγεται γυναίκα.
Θυμάμαι τον Καζαντζάκη, νομίζω στην Αναφορά στο Γκρέκο, που έλεγε:
"Είμαι πιστός στη μία και μοναδική Γυναίκα, που αυτή τη στιγμή λέγεται τάδε και είναι έτσι κι έτσι κι έτσι".
Προφανώς μου συγχωρείτε το ελεύθερον της ερμηνείας!
Σας φιλώ γλυκά για καλημέρα, απόλυτα τρυφερά, και με χαμόγελο.

Το αεράκι και οι ορολογίες

2011-03-13T10:52:00.000+02:00

άρθρον 1:
Όταν άρχισα να δουλεύω σε κατασκευές, ένας παλιός μάστορας μου ζήτησε να του πω τί χρώματα είχα επιλέξει. Του έδωσα κωδικούς χρωμάτων. Με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε:
"Θές το χρώμα να είναι γελαστό;"

άρθρον 2:
Οι άνθρωποι είναι σαν τα δέντρα - άλλοι έχουν ρηχές και πλατιές ρίζες, και άλλοι στενές και βαθιές.
Τί δέντρα είμαστε;

άρθρον 3 :
μιλούσα με τον πατέρα μου σήμερα το πρωί. Κάθε μέρα και περισσότερο, με συντροφεύει σε κάθε στιγμή μου η ουσία του. Σήμερα συζητούσαμε ότι μεγάλη σημασία έχει το "αεράκι" στους ανθρώπους. "Με καλό αεράκι" άνθρωποι.

Ευάεροι φίλοι, σας καλημερίζω μια Κυριακή ηλ-ιερή.

Ίσως γιατί (δε) σας γράφω

2011-03-05T19:30:00.019+02:00

Η πιο ωραία στιγμή στην οικοδομή είναι αναμφισβήτητα το πρωί κατά τις 06.45-07.15, την ώρα πριν μαζευτούν ακόμα τα συνεργεία. Απολαμβάνεις αυτά που έχεις σχεδιάσει και είναι στη διαδικασία της υλοποίησης, στέκεσαι χαλαρά με την πρωινή δροσιά στο πρόσωπο και παιδεύεις απολαυστικά τις σκέψεις σου για το πώς πρέπει να προχωρήσεις τις επιλογές σου, οραματίζεσαι το επόμενο βήμα, φαντασιώνεσαι το τελικό αποτέλεσμα, προετοιμάζεσαι για μάχες με συνεργεία και ιδιοκτήτες - να υποστηρίξεις τιις προτάσεις σου και ελπίζοντας να τις πληρώσει "αυτός", να πιστέψει σε αυτές.

Αυτοεπιπεδούμενο βιομηχανικό με προσθήκη χρωστικών και οξειδίων - επίπαση με χαλαζιακή άμμο και σκληρυντικά ρητινούχα βερνίκια.

Ή απλά, ο περιβάλλων χώρος της εξωτερικής πισίνας - η φαντασίωση να περπατάς ξυπόλυτος με την αίσθηση της άμμου στα πόδια!

Το δύσκολο είναι να τσακώνεσαι - ουφ! Δε μ αρέσει...

Τότε είναι που βοηθάει το πείσμα και η φαντασίωση του αποτελέσματος.
Θέλω να κολυμπήσω εδώ.

Είμαι τόσο ενθουσιασμένος, που εμφανίζονται διάφορες υπέροχες στιγμές εμβόλιμες και αναπάντεχες.

Οπότε αξιζει τον κόπο το "πέταγμα" στην άλλη άκρη της Ελλάδας, αξίζει - Ίκαρε, φάε τη σκόνη μου!

Ο Πασχαλίτσος

2011-02-27T18:00:00.001+02:00

Όταν έχουμε πολλή δουλειά, προκειμένου να ξεσκάσουμε συχνά μας πιάνει ένα ξεχωριστό είδος βλακείας, αυτό των ηλίθιων ερωτήσεων και αποριών. έτσι λοιπόν το προηγούμενο Σ/Κ, εν μέσω άπειρης δουλειάς προέκυψε η απορία:
Γιατί λέμε "η πασχαλιτσα" - αρσενικό δεν υπάρχει; αν υπήρχε πως θα λεγόταν: "ο πασχαλίτσος";
Συμβαίνει το ίδιο και με τη γαρίδα, την καραβίδα; Και με το καημένο το καλαμαράκι τί γίνεται; έχει πουλάκι το καλαμαράκι; και αν ναι, με ποιόν τη βρίσκει; με τη σουπιά; υπάρχει "ο σουπιός";
Πολύ σοβαρά πράγματα δηλαδή. Παράτησα σχεδόν ααααααμέσως ό,τι έκανα και άρχισα να γκουγκλάρω, μιας και το γκουγκλ (ω-τί πνευματώδες όνομα τούτο!) είναι κάτι σαν την εγκυκλοπαίδεια 'Ηλιος", "δομή" ή έστω "πάπυρος-λαρούς-μπριτάνικα". (Σ.τ.Μ. αυτές οι λέξεις για τα νέα παιδιά είναι κάτι σαν το τηλεφωνο με κυκλικό δίσκο και στρογγυλές τρύπες - άγνωστα αντικείμενα, δλδ).
Ρωτώντας όμως πας και στην πόλη.
Η απορία μου λύθηκε αρκετά γρήγορα, και, τολμώ να πω, ευχάριστα.
Βρήκα αμέσως αυτό: (σε ένα φόρουμ φωτογράφων)

Και ευθύς αμέσως αποφάσισα να ντυθώ Πασχαλίτσος τις Απόκριες.
Σκέφτηκα ακριβώς τον τρόπο:
θα φορέσω το μαύρο θερμικό κολλάν του σκι, μια μαύρη μπλούζα (θα αποφύγω αυτή με τους AC/DC,ή έστω τους Iron Maiden, νομίζω έχω και σκέτη) και -το κλου-
θα κουβαλήσω μια κόκκινη λεκάνη (που έχω για το πλύσιμο των μάλλινων) στην πλάτη, αφού της προσαρμόσω τα κατάλληλα μαύρα λουριά και τη βάψω με μαύρες βουλίτσες.
Το κακό είναι ότι το μόνο πάρτυ που θα μπορούσα να πάω γίνεται την ερχόμενη παρασκευή που εγώ θα βρίσκομαι στην Κω με σιδεράδες και μπετατζήδες και ξυλουργούς. ό,τι πιο αντιερωτικό θα έλεγα.
Υπάρχει και η εναλλακτική να σκάσω ντυμένος Πασχαλίτσος στην οικοδομή, και μετά να πάω κατευθείαν στο πάρτυ από το αεροδρόμιο, αεροπλάνο, κλπ.
Αλλά ίσως και να μην πληρούνται οι κανόνες ασφαλείας και υγείας - για σκέψου να πέσει ο Πασχαλίτσος στην πισίνα με τις τσιμεντοκονίες: θα βραχούν τα φτεράκια μου (...)

Διαγώνισμα

2011-02-11T06:16:00.000+02:00

1.Τα ρώτησα για τη σημασία του φυσικού φωτισμού στη βυζαντινή αρχιτεκτονική και μου είπαν
"είχε μεγάλη σημασία το φυσικό φως για να μη χρησιμοποιούν ρεύμα"
...
...
!

2. Ρώτησα ένα παιδί (25 χρονών μαντράχαλο, στο β' έτος) το εξής απλό:
έστω ότι έρχεται ο ξάδερφός σου από τη μάνη στην αθήνα. έχετε ραντεβού στο κέντρο, και σου ζητάει να του δείξεις κάποια ωραία και σημαντικά νεοκλασικά κτίρια στο κέντρο, και έναν έλληνα αρχιτέκτονα του νεοκλασικισμού (έναν ζήτησα μόνον ο κακομοίρης).
Απάντηση:
θα τον πάω στον πειραιά που έχει ωραία. και θα σας πω ποιόν έλληνα ξέρω: τον Ερνέστο Τσίλλερ.

ΜΑ ΚΑΛΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ, ΔΕ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ;;;;;;;;

Tο Ψάρι που θα με έκανε Πλούσιο

2011-02-05T21:04:00.000+02:00

Σήμερα μαζευτήκαμε σε οικογενειακό τραπέζι. Δίπλα μου καθόταν ο αδελφός μου που είχα καιρό να δω.
Η κουβέντα ξεκίνησε από γυναικείο σχόλιο για ένα νέο τύπο πεντικιούρ (=καλλωπισμός πελμάτων) που γίνεται με ψαράκια. (...)
;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Όπως καταλαβαίνετε, όντας παντελώς άσχετος με το άθλημα, ρώτησα να μάθω.
"Πρόκειται για ψαράκια που βάζεις μέσα στο νερό τα πόδια σου και εκείνα τρώνε (αφαιρούν) τα σημεία του πέλματος, όπως ακριβώς θα έκανες και στο πεντικιούρ"
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
(παύση ημίσεως)
(σκέψη μερικών δευτερολέπτων)
Σκύβω στον αδελφό μου και του λέω:
-"Φαντάσου να υπήρχε το ψαράκι που θα ανέβαινε λίγο ψηλότερα από τα πελματάκια σου και θα σε έκανε να χαμογελάσεις ευτυχισμένος"
-"Θα γινόντουσαν πολλοί αρσενικοί ευτυχισμένοι, και κάποιοι θα άλλαζαν και τις σχέσεις τους με τις εν δυναμει συντρόφους", απάντησε.
Και συμπλήρωσε:
"Blowfish", και θα γίνεις εκατομμυριούχος!
Χαχαχαχαχαχαχαχαχα!

Άκουσα βέβαια τα γνωστά σχόλια ("όλο εκεί το μυαλό σου", "δεν ντρέπεσαι λιγάκι", "απαράδεκτος", και όλα τα σχετικά), αλλά εγώ γέλασα με την ψυχή μου, τόσο ως προς την οπτικοποίηση της σκέψης μου, όσο και σε σχέση με τις αντίστοιχες διαφημίσεις, επιχειρηματικές κινήσεις, αλλαγές στις οικογενειακές δομές, κλπ.

Ιστορίες από τις συμμαθήτριές μου

2011-01-28T07:11:00.000+02:00

Για οσους δεν έχουν παρακολουθήσει τα γεγονότα, πέρσι έμαθα ότι έχω 3-4 σπονδύλους χάλια και έτσι τό 'ριξα έξω. Πηγαίνω πισίνα, πιλάτες και διάφορα υπέροχα. Δεδομένου ότι πηγαίνω συνήθως πρωί, οι συμμαθήτριές μου (20 συμμαθήτριες και 1 συμμαθητής, όταν έρχεται) είναι ώριμες κυρίες ηλικίας 60-70 (μποοοοοοορεί και 75).
Ομολογώ ότι στην αρχή μου είχε κάνει εντύπωση, αλλά τώρα το απολαμβάνω με 1000.
Ιδιαίτερες συμμαθήτριες είναι η κυρία Α., ετών καμμιά 70αριά και η κυρία Μ., ετών 75 σίγουρα.
1.
Προχτές είχαμε πισίνα. Καθώς η γυμνάστρια μας κάνει αεροβικές ασκήσεις μέσα στο νερό, έρχεται ένας τύπος γύρω στα 30 να πάρει δείγμα νερού να εξετάσει. Πλησιάζει η κα Μ. τη γυμνάστρια και της λέει συνωμοτικά: "δεν σπρώχνεις λίγο το μικρό να πέσει μέσα στο νερό, να....τον σώσουμε;;;;"
2.
Εχτές λοιπόν έχουμε πιλάτες. Ξαπλώνω στο mat δίπλα στην κα.Μ. και μετά από λίγο έρχεται και η κα Α., η οποία ξαπλώνει δίπλα μου, και αρκετά κοντά μάλιστα. κα Μ.: "αμάν πιά! Όπου δεις τεκνό, δίπλα πας και κολλάς!"
2α.
Γυμνάστρια: "τώρα κάνουμε ασκήσεις που πιάνουν στο στήθος."
κα Α.: "τα κρεμασμένα δηλαδή μπορούν να σφίξουν;"
κα Μ.: "άστα, άστα, μη μου τα θυμίζεις..."
2β.
κα Α.: "δεν ξέρω πού να βάλω τα πόδια μου"
κα Μ.: "σιγά ρε σουηδέζα με τα μακριά ποδάρια!"

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν. Πολύ καλά. Σούπερ.

Μεθυσμένα μυρμήγκια

2011-01-22T17:58:00.000+02:00

έχω ξεσαλώσει.
όλο μαύρα είναι τα χέρια μου.
η απόλαυση του γραφίτη.

Όταν έμενα στο πατρικό μου είχα πάρει το μαρκαδόρο, είχα κάνει άπειρες τελίτσες να αρχίζουν από τη μιά μεριά της ντουλάπας και να ανεβαίνουν προς τα επάνω, κάνοντας ελαφρό ζίγκ ζάγκ και είχα γράψει: "στρατός ηλίθιων ,μεθυσμένων μυρμηγκιών που έχουν ξεκινήσει για εκδρομή στο ταβάνι".

Για Χτές Βράδυ

2011-01-16T13:31:00.000+02:00

Γιατί είναι τόσο σπάνιο να νιώσεις όμορφα, ανθρώπινα και ζεστά με ανθρώπους που μόλις γνώρισες;
Δηλώνω ότι έχω μείνει εντυπωσιασμένος που ακόμα υπάρχουν άνθρωποι, όσο ηλίθια κλισέ και αν αυτό ακούγεται.

Από το '98-'99 που ήταν η πρώτη μου χρονιά στη Σχολή (ως διδάσκων) φροντίζω να μην ξεχνάω 2 πράγματα:
1) υπάρχουν άνθρωποι αξιόλογοι "out there"
2) αξίζει να αφιερώνεις/επενδύεις χρόνο και ενέργεια επάνω τους.
Και δεν έχω ΚΑΝΕΝΑ παράπονο.

Εχτές με κάλεσε ένας μαθητής μου σε συγκέντρωση στο σπίτι του -με λοιπούς διδάσκοντες και μαθητές.
Και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αυτό το συναίσθημα που σου προκύπτει, σύμφωνα με το οποίο ανάβει ένα φωτάκι στο κεφάλι σου και λές: "με αυτόν θα μπορούσα να κάνω παρέα".
Δύσκολα και σπάνια συμβαίνει.
Νά ναι καλά ο άνθρωπος.

Με ένα "ευχαριστώ" στη ζωή που είναι πάντα αναπάντεχη, που σε εκπλήσσει και σε διατηρεί σε εγρήγορση,
ό,τι κι αν κάνεις.

Τίμιος Περίπατος

2011-01-15T09:16:00.001+02:00

Τις προάλλες είχαμε μάθημα για τον Le Corbusier που ουσιαστικά θεμελίωσε το Μοντέρνο κίνημα στην αρχιτεκτονική. Έδειχνα στα παιδιά μου κατόψεις και τους συζητούσα την αξία που ο αρχιτέκτονας απέδιδε στη ράμπα - την έβαζε στη μέση του χώρου και έλεγε ότι είναι "ένας περίπατος μέσα στο σπίτι".
"Περίπατος" - κάποιοι δεν κατάλαβαν κάν την έννοια: "δηλαδή πού πάς ακριβώς;"
"Πουθενά", "γι αυτό λέγεται περίπατος περι-πατάς, γύρω γύρω, αγναντεύεις, κοντοστέκεσαι και απολαμβάνεις"
Και σκέφτηκα ότι έτσι όπως γίνεται η ζωή μας, σιγά σιγά τα νέα παιδιά δε θα μπορούν να αντιληφθούν και άλλεςέννοιες, όπως "κοντοστέκεσαι". Ποιός έχει χρόνο για κάτι τέτοιο; γιατί να "κοντο"-σταθείς; Τί θα σημαίνει σε λίγο "αγναντεύεις"; "απολαμβάνεις".
Ήδη "ελαχιστοποιούνται" σημασιολογικά οι΄λέξεις και αντικαθίστανται σε μια χυδαιότατη υπερ-απλούστευση.
Κοντοστέκεσαι=σταματάς (=ντούπ!)
Απολαμβάνεις=γουστάαααααααρεις
Αγναντεύεις=βλέπεις
Περίπατος=περπατάς να πας κάπου

Προχτές άκουσα επίσης τη λέξη "τίμιος", αναφερόμενη σε κάποιο γνωστό.
Μου έκανε εντύπωση, γιατί έχω πολύυυυυυυυ καιρό να την ακούσω.
Γιατί άραγε;

Τίμιος περίπατος, λοιπόν, να κοντοσταθούμε κα απολαύσουμε αγνάντι.
Κλείνω με λίγες λέξεις που αγαπώ:

Συναρπαστικό
Σαγηνευτικό
Ηδυπάθεια
Γλίσχρος
Συνάμα
Σαγήνη
Νήνεμη

Απαθής στην όποια σημειολογική τους αναφορά, ολοκληρώνω την -πάντα ημιτελή, μα ολότελα συνειδητή και λάγνα- σκέψη μου.
Να έχετε ένα όμορφο σαββατοκύριακο (και όχι Σού-Κού: αυτό διαρκεί λιγότερο!)

Μούχρωμα και καυλίτσες

2011-01-09T13:27:00.000+02:00

Apperitivo

2011-01-06T09:56:00.002+02:00

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Βασική αρχή. (κρατείστε το στο μυαλό σας)

Πήγα Μιλάνο για 5 μέρες μέσα στα Χριστούγεννα. Γυρνώντας, φίλοι, γνωστοί, οικογένεια, ρώτησαν ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.
1)-Apperitivo πήρατε; όχι;;;;;ε, δεν κάνατε τίποτα! (ο αδερφός μου)
2)-Ψωνίσατε; τί ψωνίσατε; ε, δεν είναι δυνατόν να μην ψωνίσατε! (φίλη-συνεργάτις)
3)-Αποκλειστήκατε σίγουρα, ε; δεν είναι δυνατόν να μην αποκλειστήκατε! (γείτονας)
4)-Πού φάγατε; φάγατε σε κανένα καλό εστιατόριο; δεν είναι δυνατόν να πήγατε Μιλάνο και να μην φάγατε σε καλόοοοοο εστιατόριο! (η μαμά)
5)-Φάγατε (εδώ δε θυμάμαι τα ονόματα:θα προσθέσω εγώ κατά βούλησιν) σούπερ-πούμα με αυγά στρουθοκαλήλου; εεεεεε, δεν είναι δυνατόν να μη δοκιμάσατε σούπερ-πούμα! (κουμπάρος)

Απαντώ λοιπόν σύντομα:

1) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
2) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
3) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
4) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.
5) Ο Dali και το Museo Del Novecento ήταν εκπληκτικά.

Αντιληπτός;;;;;;; Μήπως είχα δόση ασάφειας στη διατύπωσή μου; μήπως;
Άντε, να επιμείνω.
1) Το apperitivo, ή αλλιώς ποτάκι, ή έστω, happy hour (πείτε το όπως θέλετε, δε με νοιάζει) είναι μια χαρά, αλλά ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ!!! Χέστηκα να τρέχω στο Μιλάνο να πιώ ποτάκι! έχω και εδώ. (χωρίς παρεξήγηση)
2) Αν δε χρειάζομαι κάτι, σπάνια ψωνίζω. Άρα δεν πάω κάπου για να γλιτώσω λεφτά και μετά να κάνω τον έξυπνο ("ξέρεις, το πήρα μόοοοονο χ ευρώ"). Επίσης, δε χρειάζομαι τίποτα, άρα έκανα ΤΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΔΥΝΑΤΑ. Ομολογώ ότι έφυγαν 120 ευρώ σε μολυβάκια!(χωρίς παρεξήγηση)
3)(χωρίς παρεξήγηση): τα ΜΜΕ καταστροφολογούν. Σαπίσαμε λίγο στη βροχή,είναι η αλήθεια, αλλά τίποτα παραπάνω. Μα, ποιός τους πιστεύει;;;;;;;!!!
4) Δεν έχω σκοπό να φάω κίτρινους σκούφους, ποσώς δε με ενδιαφέρει. Εντάξει, έτυχε και φάγαμε κάπου πολύ καλά, αλλά κατά τύχη. (χωρίς παρεξήγηση)
5) Δεν έχω σκοπό να ΦΑΩ τον κόσμο, προτιμάω να τον δω (θα μου πέσει βαρύς στο στομάχι, είμαι σίγουρος) (χωρίς παρεξήγηση)

Εν κατακλείδι:

Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Βασική αρχή.

Κλείνω αναφέροντας:
1. Συγκλονιστική έκθεση Dali - Palazzo Realle
2. galeria Ambroziana φοβερός χώρος
3. Museo del Novecento - το ολοκαίνουργιο (ανοιξε 5 δεκ) μουσείο με Kandinsky, Braque, Picasso, Klee, De Chirico και όλο τον ιταλικό φουτουρισμό. Συγκλονιστικό.
Άντε, πάρτε και δυό εικόνες. Σημ.: είσοδος και φωτογράφηση ελεύθερες.

Το μολύβι

2010-12-20T16:49:00.000+02:00

Γενικά υπάρχει μια διάχυτη διάθεση για δωρο-κουβέντες.
(λεφτά δεν υπάρχουν, διάθεση υπάρχει πάντα)
Σκεφτόμουν λοιπόν ότι δε χρειάζομαι τίποτα και δε θέλω τίποτα. Δε γουστάρω να μαζεύω άχρηστα πράγματα απλά επειδή είναι ωραία. Αλλά όλοι έχουμε τις εμμονές μας και εκεί κάνουμε συνήθως μιά εξαίρεση.
Σε μένα αυτό συμβαίνει με τα μολύβια. Έχω δεκάδες μολύβια και πάντα είμαι πρόθυμος να πάρω άλλο ένα. Για να το εξηγήσω καλύτερα, το μολύβι είναι το φετίχ μου, το σύμβολο με το οποίο ταυτίζομαι.
Κατ' αρχήν είναι το σύμβολο της σκέψης. Μιας σκέψης όχι τελεσίδικης, απόλυτης και αμετάκλητης (γιατί τότε θα μιλούσαμε για στυλό ή πένα ή ένα απλό word document), αλλά μιας σκέψης που ενέχει προβληματισμό, αμφισβήτηση και συνεχή εξέλιξη. Μολύβι σημαίνει και γόμα,πάντα.
Κατά δεύτερον, το μολύβι σχεδόν ταυτίζεται με το μηχανικό (αρχιτέκτονα, πολιτικό μηχανικό, κλπ) που μελετά, που σκέφτεται, φαντάζεται, δημιουργεί.
Κατά τρίτον, εκφράζει λέξεις και εικόνες. Τη στιγμή που ακουμπάει η μύτη το χαρτί, ένα χαμόγελο μου ξεφεύγει, μια ηδονή σχεδόν αυταρεσκη, ολοσδιόλου ολοκληρωμένη.
Έχω μολύβια για σημειώσεις, σκίτσα-σχέδια, για οικοδομή, για ζωγραφική, για τα πάντα. Μολύβια μηχανικά, ξύλινα, μεταλλικά. Με μαλακή ή σκληρή μύτη, λεπτή ή χοντρή.
Και προτιμώ να υπερασπίζομαι τις "αξίες του μολυβιού" αφήνοντας μακριά αξίες αυτοκινήτων, πούρων και τσιγάρων, κοσμημάτων και ρούχων. Αυτές συνήθως ανήκουν σε γυαλιστερούς ανθρώπους. Εγώ προτιμώ τους καθαρούς αλλά σίγουρα όχι γυαλιστερούς. Προτιμώ τους διαφανείς και λαμπερούς, ίσως τους ματ και θαμπούς, με την έννοια του υποκειμενικού του σχετικού έναντι του απόλυτου.
Η ψύχωση με το μολύβι ενίοτε γίνεται πιο έντονη. Μπορεί να βγω από το σπίτι, να ξεχάσω πορτοφόλι, κινητό και κλειδιά ή αυτοκίνητο. Μολύβι όμως έχω σχεδόν πάντα επάνω μου. Ακόμα και βγαίνοντας για βράδυ ενίοτε.
Σήμερα σκεφτόμουν λοιπόν τί δώρο θα ήθελα για τα Χριστούγεννα. και μάλλον θα πάρω κάτι ωραίες μαλακές μύτες Β ή 2Β για ένα μηχανικό μολύβι 3 χιλ που πήρα τον Απρίλιο από το Μιλάνο.

Ενθουσιασμός;

2010-12-11T19:03:00.001+02:00

Είναι βλακεία (στον καιρό μας, κρίση, κλπ) να δουλεύεις χωρίς να έχεις κάνει προσφορά, να εξασφαλίσεις προκαταβολή, να προδιαγράψεις έργο, κλπ, κλπ.

Ειδικά όταν το έργο έχει ξεκινήσει 7 χρόνια πριν από άλλους μηχανικούς και έχουν ήδη πέσει μπετά με κακοτεχνίες, φοβερές ελλείψεις, λάθη, κλπ. και συ μπαίνεις τώρα να διορθώσεις καταστάσεις και να ολοκληρώσεις σε στενά περιθώρια και πλαίσια.

Είναι απόλαυση, ενθουσιασμός και ξεχειλίζει δημιουργικότητα να κοιμάσαι και να ξυπνάς και να ονειρεύεσαι τί θα κάνεις με το ένα και το άλλο ζήτημα, πώς θα ξεπεράσεις τα προβλήματα που υπάρχουν ήδη, πώς θα βρεις τη βέλτιστη δυνατή λύση, πώς θα αξιοποιήσεις αυτό που έχεις στα χέρια σου. Είναι τρέλα, σχεδόν οργασμός να φαντασιώνεσαι τη στιγμή που ετοιμάζεσαι - μια εβδομάδα πριν το άνοιγμα- την έναρξη λειτουργίας, τη στιγμή που θα μπαίνει ο πρώτος πελάτης, ο πρώτος κόσμος. Να δεις τις αντιδράσεις στα πρόσωπά τους. Είναι υπέροχο το συναίσθημα να περιμένεις να αντικρύσεις και βιώσεις το αποτέλεσμα του κόπου σου ως πελάτης και όχι ως σχεδιαστής.

Γεγονός είναι ότι δημιουργικότητα και επιχειρηματική δεινότητα δε συμβαδίζουν πάντα (σπάνια θα έλεγα), γεγονός είναι ότι ο σχεδιασμός σε παραμυθιάζει, σε μεθάει. Βάζεις σε δεύτερη μοίρα τη δυσκολία του εγχειρήματος, το αν θα πληρωθείς ή όχι και σε ποιό ποσοστό, το κρύο Κυριακή πρωί 06.30 το πρωί σττην οικοδομή με λάσπες, τις αναταράξεις των ελικοφόρων με 9 μποφώρ και χιόνια.

Δεν είμαι ο αρμόδιος να σας μιλήσω για την επιχειρηματική αποτελεσματικότητα, τη γκλαμουριά και την προβολή προς τα έξω μιας δουλειάς. Δεν είμαι αρμόδιος για κουλτουρο-υφάκι και δήθεν.

Μπορώ όμως να σας πω με σιγουριά ότι ήδη κοιμάμαι και σκέφτομαι water-jets και πλακάκια και ψηφίδες, ψευδοροφές και χρώματα.

Είμαι σε προ-οργασμικό επίπεδο με τις ορμόνες της δημιουργικότητας. Η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο.

Και γουστάρω με χίλια!

ξε - ΑΝΑΡΤΗΣΗ

2010-12-05T20:46:00.000+02:00

Ονομάζω την παρούσα "ξε-ανάρτηση" γιατί απλά δεν είμαι σίγουρος αν θέλω να τη σηκώσω.
Τα Υπέρ και τα Κατά:
1. Υπέρ:
θα πω αυτό που μού ρχεται
2. Κατά:
Θα σκεφτείτε: "Ωχ, πάλι τις στραβές του έχει". Και γενικά είμαι μια χαρούλα, απλά σήμερα έχω ψιλοστραβούλες.

Κέρδισε ο εγωισμός του να πω αυτό που μου έρχεται και προχωράω στην ξε-ανάρτηση ολοταχώς.

Ποιός αναφέρεται στην ειλικρίνεια ως αρετή; Μια "υπερτιμημένη αξία" (για να κάνω και τα quotes μου). Δεν τολμώ να αναφέρω τις ειλικρινείς σκέψεις μου για πρόσωπα και πράγματα γιατί θα φρήξω ακόμα και γω ο ίδιος με τον εαυτό μου.

Μπαίνω στον πειρασμό, αλλά δεν αντέχω να εκφράσω αυτά τα υπέροχα ζοφερά, απολαυστικά και ερεθιστικά πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό. Και το αστείο είναι ότι όλες οι σκέψεις είναι ανθρώπινα αναμενόμενες, και άμα το καλοσκεφτείς, όλοι τις κάνουμε.
Καμμιά φορά φοβάμαι μήπως γίνομαι συντηρούκλας.

(παρένθεση: ήθελα να "μορφοποιήσω το κείμενο της ξεεεεεε-ανάρτησης και πάτησα αυτό το βρωμόκουμπο που λέει ΤΤΤ. Και μου έκανε εντύπωση που μου έκανε τη διάθεση μεγαλύτερη!)
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ή ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ
ποιά η διαφορά;

ξε - SPA

2010-11-28T10:11:00.000+02:00

"Μια μοναδική εμπειρία αναζοωγόνησης σώματος και πνεύματος"
Γκομενίτσα σε στέλνει να κάνεις ντουσάκι σε μάπα αποδυτήριο με ντουλαπάκια που δε χωράει ούτε το πουκάμισό σου και μετά γδύνεσαι, ξαπλώνεις, σε πασαλείβει κάτι πασαλειψατέρ που γλιστράνει και αρχίζει το χαϊδολόγημα που αποκαλεί μασάζ.
Και σένα σου μπαίνουν σκέψεις κακές με το πολύ τρίψε-τρίψε, πολύ κακές, χε χε χε
και πάλι καλά που παίζει μουσική βούδδα με κάτι άου άου και ταμ ταμ ταμ και κάτι κλίνγκι-κλίνγκι
και ίσα που τη γλίτωσε και δεν της έδειξες μια "εμπειρία σώματος και πνεύματος"
Αυτά.

Από τότε που ο Sting πήγε στον Αμαζόνιο και έκανε τους ινδιάνους μόδα και τους έβγαλε στο σφυρί του metropolis (χαχχαχαχαχαχαχαχαχαχα - και γαμώ τις ειρωνείες! από τον Αμαζόνιο στα -πολλά- Μετρόπολις!!!) μας τά χουν κάνει μπαλόνια με τα έθνικ.
Όσο για τα έθνικ= φαγητά, ντυσίματα, έπιπλα, κλπ αντιβρωμόλ (=αρωματικά χώρου), ούτε καν μπαίνω στον κόπο.

Φιλάκια από μια Κυριακή Χουζουριού και αγνού παρθένου Κωλοβαρέματος!

Is that you - Ο ξεχασιάρης

2010-11-13T14:58:00.001+02:00

Προχτές γύρισα τελικά αργά.
Ετοίμασα την τσάντα μου για το επικείμενο ταξίδι την ερχόμενη ημέρα, θυμήθηκα να βάλω μέσα όλα τα απαραίτητα σχέδια, φωτογραφική, λευκά Α4 για σημειώσεις, ξύλινο μέτρο, mp3 player για το αεροδρόμιο, ομπρέλλα. Όλα. Οίστρος οργάνωσης, διάλεξα και το μπουφάν μου για το ταξίδι, έτοιμο, έβαλα και το πορτοφόλι μου μέσα να μην το ψάχνω τελευταία στιγμή. Ξάπλωσα νωρίς.
Ξύπνησα στη ώρα μου, ίσως και λίγο νωρίτερα, έβαλα μουσικούλα, έφτιαξα καφεδάκι, πρωινό.
Είχα κέφι. Είπα να βάλω σακάκι να είμαι περιποιημένος.
Έφυγα χαλαρός, ένα τεταρτο νωρίτερα (πρωτοφανές).
Έφτασα στο πάρκινγκ του αεροδρομίου, πήρα το απόκομμα στην είσοδο, χαλαρά.
Έφτασα στον έλεγχο και έδωσα την ταυτότητά μου.
Σκέφτηκα: "δε βάζω το απόκομμα στο πορτοφόλι μου να μην το ψάχνω μετά;" ΟΥΠΣΣΣΣΣΣ...
Ποιό πορτοφόλι;
ΟΧΙ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ ΜΟΥ! ΕΒΑΛΑ ΣΑΚΑΚΙ! ΟΧΙ ΜΠΟΥΦΑΝ! ΕΚΕΙ ΕΧΩ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΜΟΥ!
Με πόσα λεφτά ταξιδεύω; Εψαξα την τσάντα μου - πουθενά δε βρήκα πορτοφόλι, ή έστω εφεδρικά χρήματα. Μόνο το πορτοφολάκι μου με τα ψιλά...
Μμμμμ...
Έχω 2,70€, να κεράσω κάτι;;;;;;
(περιττό να σας πω ότι καθώς φωτογράφιζα το χώρο παρέμβασης έπιασε μια μπόρα και το σακάκι έγινε όπως και εγώ - χάλια!)
Μάλλον έπρεπε νά 'χα βάλει μπουφάν - μπορεί να έβρισκα και κανένα πορτοφόλι μέσα!

Οι εραστές του σαββατοκύριακου

2010-11-12T00:47:00.000+02:00

οι εραστές του σαββατοκύριακου
οι διασκεδαστές του σαββατοκύριακου

οπορτουνιστές στιγμών
προκαθορισμένων σε ημερολόγιο
στο περιθώριο του χαρτιού
αμέσως μετά τα σημαντικά τηλέφωνα και τα ψώνια.
to-do-list (s)

να ψωνίσω κρασί
να θυμηθώ να ζήσω (με αστεράκι ετούτο, μπας και το ξεχάσω)

καλά κέφια έχω, κάποιες σκέψεις έκανα μόνον
τώρα πριν βυθιστώ σε ύπνο κούρασης
καληνύχτα σας

Η μαγισσούλα

2010-11-07T08:20:00.001+02:00

Μπήκα μέσα στο σαλόνι το πρωί και βρήκα τη μαγισσούλα να έχει πιάσει μια κολοκύθα και να πετάει χαρούμενη. Είχε σταματήσει επάνω στα λουλούδια.
Να ξεκουραστεί.

Της προσέφερα ένα ποτήρι νερό.
Κάτσαμε και τα είπαμε παρέα, ενθυμούμενοι τα παλιά.

Ο Ριρής ο Αεροπόρος

2010-10-31T20:42:00.001+02:00

Όταν ήμουν μικρός, η μαμά μου μού διάβαζε το παραμύθι "Ο Ριρής ο Αεροπόρος", για ένα σκυλάκι που ήθελε να μάθει να πετάει στα σύννεφα.
Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει καθόλου ο Freud με τα οιδιπόδειά του, ο Jung με τα όνειρά του, ή έστω, ο Adler. Με διασκεδάζει, με γαργαλάει όμως η σκέψη ότι επιστρέφουμε σε αυτά που αρχικά αγαπήσαμε από μικροί.

Έτσι κι εγώ, ίδιος ο Ριρής, αγαπώ να πετάω στα σύννεφα, να είμαι ψηλά, να χαζεύω τη Γη και τον Κόσμο ολόκληρο. Να καταλαβαίνω πώς δένονται μεταξύ τους Βουνά, Θάλασσες και Κόλποι, να ξετρυπώ τα Σύννεφα τρέχοντας δίπλα στις Ηλιαχτίδες. Φαντασιώνομαι με εμμονή να χαϊδεύω λόφους και θάλασσες. Καταστρώνω χάρτες δικούς μου*, χάρτες ναυτικούς, χάρτες Αισθήσεων, Χάρτες Εντυπώσεων, Χάρτες Χρόνου και Αναμνήσεων, Χάρτες Συναισθηματικών Εντάσεων.
Αποτυπώματα των Στιγμών οι Εικόνες.
Παράνομος ηδονοβλεψίας της ζωής, εγώ, ο Ριρής ο Αεροπόρος, πετάω πάλι στα σύννεφα και χάνομαι στο ηλιοβασίλεμα.

* στη βιβλιογραφία οι "νοητικοί χάρτες" (mental maps) αναφέρονται στην ψυχολογία του χώρου και στη συναισθηματική ανάλυση του τοπίου.

To self-κούρεμα

2010-10-23T13:53:00.000+03:00

Το αυτο-κούρεμα δεν είναι κακό.

Πότε συμβαίνει: Συνήθως πας στο μπάνιο, περνάς μπροστά από τον καθρέφτη, και κοντοστέκεσαι.
Αυτό είναι το δύσκολο σημείο: κοντοστέκεσαι. Κοιτάς τη φάτσα σου. Σκέφτεσαι. (ανέκαθεν κακή συνήθεια). Σημαντική παρατήρηση: τί μουσική ακούς. Αν ακούς πόπ, τα πράγματα μπορεί να μην είναι τόοοσο κακά. Αν ακούς ρόκ, τότε ίσως και να είναι φρόνιμο να ανησυχήσεις λιγουλάκι. Ένδειξη του κινδύνου: χαμογελάς. όχι απλά, όχι γλυκά, όχι σχεδόν χαζοχαρούμενα, κάπως διαφορετικά. Ζοφερά. και παιχνιδιάρικα. Προσοχή αν ακούς ψυχεδελικό ροκ - ειδικά τίποτα Ufo, παλιά floyd (ιδιαίτεερη προσοχή στο atom heart mother), παλιά zeppelin (ιδιαίτερος κίνδυνος: houses of the holy).
Eπόμενο βήμα η επιλογή ψαλιδιού. Αν έχεις μόλις ξυπνήσει, τότε τα πράγματα είναι δύσκολα. Αν είναι δευτέρα, τότε ακόμα μεγαλύτερη προσοχή. Το ψαλιδάκι των νυχιών δε διαθέτει ευστάθεια, δεν έχει ικανή σάρωση του όγκου, είναι στραβό, αλλού στοχεύεις κι αλλού πάει. Βασικό εργαλείο ένα μεγάλο, ευρύχωρο, απολαυστικόοοοοοοοοο ψαλίδι. Το χρώμα δεν έχει μεγάλη σημασία. πιστεύω πάντως ότι το κόκκινο δείχνει καλύτερα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΚΟΝΤΑ, Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ:
Πιθανότητα 1: "τί κάνεις εκεί; πάλι θα γεμίσεις το μπάνιο τρίχες;!!!! έλα δω να σε βοθήσω" Σε αυτήν την περίπτωση το αποτέλεσμα είναι σίγουρα καλύτερο, αλλά χάνεις από την απόλαυση του να τα κάνεις όλα χάλια, να δυναμώσεις τη μουσική και να βάλεις ποτάκι παράλληλα με το κούρεμα.
Πιθανότητα 2: το κάνεις στα κρυφά, με την απόλαυση του απαγορευμένου καρπού. ¨Εχει την πλάκα του, αλλά χάνεΙς από την απόλαυση του να τα κάνεις όλα χάλια.
Ξαναπάμε πίσω στην περίπτωση που είσαι μόνος.

Το εύκολο μέρος; τραβάς τα μαλλιά σου προς όλες τις κατευθύνσεις μέχρι να ξεδιπλωθούν. Να πάνε όπου τα φωτίσει ο θεός (και αφού δεν πιστεύω στο θεό, φαντάσου πού πάνε). Αφού γίνεις σα θάμνος, ΠΥΡ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΗ!
Σημαντικές λεπτομέρειες:
1. καλό θα ήταν να μην έχεις πιεί (ή έστω, όχι πάνω από 2 ποτά) προτού χαμογελάσεις ζοφερά στον καθρέφτη.
2. χρήσιμο είναι να μην είσαι θυμωμένος. Μπορεί να αποβεί μοιραίο στην εμφάνισή σου.
3. πάντα καθαρίζουμε εξονυχιστικά μετά το κούρεμα κάθε είδους.
4. μπανάκι. Μπανάκι μετά. Οπωσδήποτε! Και μόλις βγείς απ' τη μπανιέρα/ντουσιέρα, μιά δεύτερη γύρα. Αν η γύρα είναι ποτάκια, μπορείς να ξανασυνεχίσεις. Καλού-κακού όμως, πάρε το 166 πριν ξαναξεκινήσεις. Το Van Gogh τον ξέρεις; λέγεται ότι άκουγε πολύ psychedelic rock τότε. Ο αδελφός του δεν προλάβαινε να τον μαζεύει. Άσε που τά πινε με το Γκωγκέν παρέα.

Κάτι που ξεχάσαμε:
Γιατί το κάνουμε όλο αυτό και δεν πάμε στο κουρείο/κομμωτήριο: έτσι. Αν τύχει. Εξηγώ: ΦΤΑΙΕΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ. Ποτέ δεν ξέρεις τί θα συμβεί αν περάσεις μπροστά από τον καθρέφτη. Μπορεί να θυμηθείς ότι χρειάζεσαι κούρεμα και να βαριέσαι να τραβολογιέσαι από δω κι από κει. Αλλιώς, σιγά μην το κάνουμε για οικονομία. Από βαρεμάρα και επειδή ΤΩΡΑ μας τη βάρεσε. Λογικό.

Κάπως έτσι.

Οργιώδης Συνάθροιση

2010-10-17T12:56:00.002+03:00

-Ρε συ, Χ., έχει κάτσει πάλι ο καναπές...
-Ο καναπές;;;;;
-Ναι, δε θυμάσαι που το χειμώνα πήρες φόρα και πήδηξες επάνω στον καναπέ και τον έσπασες;
-Από ενθουσιασμό όμως...
-Ενθουσιασμός-ξε-ενθουσιασμός, έσπασες τον καναπέ.
-Ε, εντάξει, τί να κάνουμε, υπάρχουν και χειρότερα στη ζωή. Και γιατί έκατσε; Δεν είχα βάλει 2 κεριά-κυβάκια και κάτι ελληνογαλλικά λεξικά που ποτέ δε χώνεψα να δώσουν ύψος;
-Έλα να δεις πως έγιναν τα κεριά που έβαλες. Έλιωσαν. Αρχιτέκτονας άνθρωπος, πώς σου ήρθαν τα κεριά; πολλή λογική ήθελε; Απλό. Έλιωσαν...
-Καλά, πάω να δω τί βιβλία θα ξεφορτωθώ πάλι. Για να δώ (σηκώνουμε μαζί τον καναπέ). Φλωμπέρ, Ελληνογαλλικό, .... μμμμ....Α! Θα φέρω και το αντίστοιχο Γαλλοελληνικό. (το βάζουμε). Έχω και ένα της Ρ., τον Τόμ Σάρπ.
-Ναι, δεν πειράζει, ας το βάλουμε.

Σηκώνουμε μαζί τον καναπέ, τα βάζουμε. πάμε να κάτσουμε, δεν πάταγε πια στις άκρες ο καναπές.

-Κάποια μαλακία έχουμε κάνει. να αλλάξουμε τα βιβλία. Δε φέρνεις κάτι άλλο;
(έρχεται με ένα Ραμπελαί, τον βάζει)
-Πολύ ψηλά ο καναπές. να βγάλουμε ένα.
-ΟΚ. Βγάλε τον Σάρπ. (τον βγάζουμε το Σάρπ, κρατάμε το Ραμπελαί)
-Μιά χαρά! Αυτό έφταιγε!
-Ο κωλοαμερικάνος! τί δουλειά έχει με τη Γαλλική Σκέψη;
-Ε, απ' τον τίτλο έπρεπε να το φανταστούμε: "Οργιώδης Συνάθροιση". Σκατά η συνάθροιση με τους Γάλλους. Ένα πραγματισμό βγάλανε όλον κι όλον και μας έχουν κάνει τα νεύρα τσατάλια.
-Τί είναι τα τσατάλια;
-Δεν ξέρω. Πού είναι τα λεξικά;
-Πάλι καλά που δε χρειαζόμαστε μετάφραση - θα έπρεπε να σηκώσουμε τον καναπέ!

Oι παπαγάλοι

2010-10-10T09:37:00.000+03:00

Δεν είναι θέμα απλά καλής διάθεσης. Αν ήταν έτσι, θα μπορούσε να παρεξηγηθεί ως χαζοχαρούμενη διάθεση, "happy go-lucky character". Αλλά δεν το βλέπω έτσι.
Για την ακρίβεια, τους έχω χεσμένους τους χαζοχαρούμενους με τον ίδιο τρόπο που αποδοκιμάζω την καρμιριά. Και οι 2 συμπεριφορές για μένα έχουν τον ίδιο παρονομαστή: παραλείπουν τη συνειδητή στάση.
Συνειδητά παλεύουμε να κλέβουμε ομορφιά από γύρω μας. Συνειδητά διώχνουμε την ασχήμια, την ανηθικότητα, τη μιζέρια. Συνειδητά καταρρίπτουμε τον πυρήνα που έβλεπε ο Αναξίμανδρος σαν κέντρο του Κόσμου: το Φόβο.
Για να κλείνω με την Κυριακάτικη Πολυλογία, σας χαρίζω το σχεδόν καθημερινό μου θέαμα (που πίνεται με διπλό ελληνικό, σχεδόν γλυκό): τους παπαγάλους μου.

Στο ρέμα Χαλανδρίου πηγαινοέρχονται και ξεσαλώνουν καμμιά δεκαπενταριά παπαγάλοι. Τρελοί, βλαμμένοι (εντελώς) χωροπηδάνε (επίτηδες το ορθογραφικό - αναφέρεται σε άλλη αντίληψη περί της έννοιας) και κράζουν συνεχώς από τις 07.30 ως τις 09.00
Ό,τι πρέπει λοιπόν, πάρε καφεδάκι και άραξε να τους χαζέψεις. Ελεύθεροι, εντελώς - κανένα κλουβί.

Χρώματα και φτερουγίσματα, χαμηλές και ψηλές (και υψηλές αν προτιμάτε) πτήσεις δικές σας.

Για όποιον χαζεύει στις ταράτσες, για όποιον επιμένει ναχαζεύει φεγγάρια και ηλιοβασιλέματα εκτός διακοπών και χαζορομαντικών στιγμών, για όποιον επιμένει,
ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ.

Πλούσιος χαμόγελος

2010-10-03T08:20:00.000+03:00

Εδώ και μια δεκαριά μέρες έτρεχα (πάλι) και προχτές τελικά παρέδωσα μια προμελέτη για μια ανάπλαση σε ένα χωριό έξω από τον Πύργο Ηλείας. Χαρούμενος, πολύ, καθότι το αντικείμενο "πλατεία" το φλερτάρω καιρό και δε μου είχε κάτσει μέχρι τώρα. Πήγα λοιπόν στο συνεργάτη που μου έδωσε τη δουλειά ως υπεργολαβία και άρχισε να μου λέει πόσο φοβερά λεφτά του χρωστάνε και πόσο πολλά έχει.
Και δε ζήλεψα καθόλου για τα σούπερ-λεφτά, γιατί εγώ είμαι ακόμα πιο πλούσιος. Πλούσιος, καθότι διαθέτω πλέον της ουσίας, αυτής που αντιλαμβάνομαι εγώ δηλαδή ως ουσίας. Και θα μπω σε λεπτομέρειες, ευγνώμων ών.
Την παρασκευή έκανα δύο από τα πιο ωραία μπάνια του καλοκαιριού. Ένα το πρωί, στις 9.30 στην πισίνα που πηγαίνω, και ένα στις 2 το μεσημέρι στη Σαρωνίδα. Στη Σαρωνίδα έχω αναλάβει ένα κήπο να τον ψιλοσουλουπώσουμε, και η πελάτισσα είναι μια γιαγιάκα χάρμα. Κάτι σαν τη Μίς Μάρπλ χωρίς το πτώμα. Έφερε ένα κόφτη, έκοψε ένα κλαδί από μια πανέμορφη ροδιά γεμάτο υπέροχα ολοστρόγγυλα και ολοκόκκινα ρόδια, και μου είπε "πάρτε να δοκιμάσετε, είναι πολύ ωραία".
Με το κλαδί υπό μάλης πήγα στην παραλία, έκανα σύντομο στριπτίζ στη μέση του τίποτα και απήλαυσα μια θάλασσα... Μα μια θάλασσα...
Οδήγησα μετά στην Αθήνα, να πάω γραφείο, χαλαρά, και ενώ είχε κίνηση, έβαλα μουσικούλα που είχα καιρό να ακούσω και το καταφχαριστήθηκα.
Η καλή μου όταν είδε τα ρόδια έσκασε ένα σούπερ-χαμόγελο.
-Πάμε σινεμά; μου είπε.
-και δεν πάμε;
-Θά ναι η Μαριάννα και ο Γιάννης
Ούτε με ένοιαζε τί είχαν κανονίσει να δούμε. Πετύχαμε μάλιστα και κάτι άλλους φίλους εκεί, και μπήκαμε στην αίθουσα κάνοντας σα μικρά παιδιά. Πειράζαμε ο ένας τον άλλο, η Αφροδίτη πέταγε και ποπ κόρν στην Κορίνα. Η ταινία, μάπα, πολύ μάπα αμερικανιά. Μια διασκεδαστική μαλακία! (Salt...)
Επιστρέφω λοιπόν να σας πω ότι είμαι πλέον της ουσίας, και πολύ ευγνώμων για αυτό. Μπορεί να ακούγεται σχεδόν αλαζονικό, αλλά δεν είναι. Ενίοτε σκέφτομαι ότι αν πεθάνω τώρα, θα φύγω πολύ ευτυχισμένος.
Να είστε όλοι καλά, χαίρομαι που σας ξαναβρίσκω.

Γενέθλια

2010-09-25T13:32:00.000+03:00

Ο θεός Rama είχε τα γενέθλιά του - κόσσμος παντού, χρώματα, αρώματα, μυρωδιές!
Φασαρία!

Στους Τέως-Φίλους

2010-09-19T11:19:00.000+03:00

Φίλοι και γνωστοί αγριεύονται όταν αναφέρομαι στους τέως φίλους. Πάντα με ρωτάνε σε τί συνίσταται το "τέως" και πως είναι δυνατόν να συντάσσεται με τους "φίλους". Αν υποθέσουμε ότι ο χρόνος είναι γραμμικός (παραδοχή εργασίας), η ζωή μοιάζει λίγο σαν μια διαδρομή. Στη διαδρομή αυτή συνήθως μπαίνουν από πολύ νωρίς κιόλας διάφοροι άνθρωποι που τρέχουν δίπλα σου. Σχεδόν τους αγκαλιάζεις στους πρώτους γύρους, σε ερεθίζει η ιδέα να τελειώσετε μαζί.
Φυσικά κάποιοι αλλάζουν διαδρομή, σαν τα τραίνα που ο σταθμάρχης γυρνάει με βία το μοχλό. Άλλοι πάλι πηδάνε σε άλλο όχημα, σε άλλο τραίνο, άλλοι σε βάρκα. Και αλλάζουν διαδρομή, πίστα και στόχο.
Ξέθαψα κάτι παλιές φωτογραφίες που σκέφτομαι σιγά σιγά να ψηφιοποιήσω. Και αφιέρωσα κάποιο χρόνο, κάτι σα φόρο τιμής σε όλους αυτούς που άλλαξαν πορεία, όχημα και διαδρομή. Αγαπημένοι πάντα στη μνήμη μου, αγαπημένοι επειδή μοιραστήκαμε, γελάσαμε, τσακωθήκαμε. Αγαπημένοι επειδή, όπως και νά'χει, κέρδισα και κέρδισαν. Έχασα και έχασαν. Συμπορευτήκαμε. Κάπου, κάποτε, κάπως.

Ο ιάσωνας με στήριξε στη διπλωματική στο πολυτεχνείο, και δουλέψαμε ώρες με καλή παρέα. Ψυχραθήκαμε αργότερα όταν δοκιμάσαμε να κάνουμε γραφείο παρέα. Μαλακία. Ποτέ δεν είχαμε ουσιαστικά τίποτα να χωρίσουμε. Προσπάθησα να τα ξαναβρούμε. Αλλά μόνον εγώ.

Η μαργαρίτα απλά άλλαξε τόπο, χρόνο, σκέψη, status, όλα.

Άλλοι πάλι είναι ακόμη εδώ, αλλά είναι -πλέον- άλλοι...

ο γιώργος (εδώ σε σκίτσο στο πολυτεχνείο) μου έκλεισε την πόρτα μια μέρα και μου είπε "καλή ζωή να έχεις" - μαλακία με δουλειά πάλι. Δύσκολες οι δουλειές με φίλους. Εγκυμονούν κινδύνους και απώλειες. Και με αυτόν προσπάθησα. Ακάρπως.

Άλλοι πάλι είναι ακόμη εδώ και θα είναι για πολύ ακόμη.

Αφορμή για το σημερινό η χτεσινή μου επιδρομή στο πατρικό μου και η ανασκαφή φωτογραφιών, ο Μάλερ με την απάντησή του για τη Λήθη (Μάλερ, μου θυμίζεις κάποιες φορές τον τέως φίλο μου γιώργο, χωρίς παρεξήγηση), ο μανώλης με το "αναμνησιολόγιόν" του που διάβαζα σήμερα στις 07.10 το πρωί.

Να είστε όλοι καλά. Σας γουστάρω με τα χίλια.

Βοdy Control

2010-09-14T17:50:00.000+03:00

Χτές είχα aqua therapy.
σήμερα body control.
αύριο πισίνα.

Ο μέσος όρος ηλικίας σήμερα ήταν περίπου 55-60.
Η δασκάλα, κάπου εκεί, επίσης. Με σώμα 20χρονης γυμνάστριας.
Και στο τέλος μια κυρία (ήμουν μόνος με 6-7 κυρίες) είπε στη γυμνάστρια:
"Σαν πολύ τον προσέχεις τον Χαππυπέππερ"
(ναί, έχετε δίκιο. και στην κανονική ζωή μου χαππυπέππερ με λένε)
Και συμπλήρωσε μια άλλη:
"από σήμερα, θα είναι το μωρό μας".

Από μικρός είχα επιτυχία σε μεγαλύτερες...
(αλλά έχω body control)

Μια (εντελώς) αναμενόμενη ανάρτηση

2010-09-04T11:09:00.000+03:00

Αν με ρωτούσαν: δέχεσαι να ξανατεζάρεις μια βδομαδούλα προκειμένου να τους ξαναδείς;

Μα, φυσικά!

Τρελάθηκα με την κατασκευή: θάθελα να είμαι στο σχεδιαστικό τήμ εξαρχής. Προσπαθώ να σκεφτώ πόσοι άνθρωποι ενεπλάκησαν στο σχεδιασμό και για πόσο καιρό. θάθελα να ξέρω το κόστος της κατασκευής και τους ανθρώπους που χειρίζονται τα μηχανήματα των εφέ.

Περίμενα το συγκρότημα να μην μπορεί να πάρει τα πόδια του και το Μπόνο να μην μπορεί να αρθρώσει λέξη. Περίμενα να είναι όλο εφέ και από κοκό τίποτα. (Coco, δεν εννοώ εσένα!)

Περίμενα να βαριούνται τη ζωή τους και να τραγουδήσουν μόνο τα τελευταία τους σαν καλοί επιχειρηματίες.

Και διαψεύτηκα. σε όλα.

Βέβαια το κέφι ήταν τρομερό. Από την αρχή. Οι σνόου πατρόλ παίξανε πάρα πολύ καλά στην αρχή.
Αλλά οι "λεγάμενοι".... δεν το συζητώ.
Όσο για την κουβέντα ότι ο Μπόνος-τα ανθρωπιστικά και οι λοιπές παπαριές, πάλι δεν το συζητώ. Η συναυλία είχε φοβερή ιδέα, την υλοποίησε με συνέπεια και πολύ αποτελεσματικά. Πράγματι νιώσαμε όλοι ότι το συγκρότημα λειτουργούσε σε 360 μοίρες - ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ.
Το εμπορικό μέρος της κουβέντας επίσης με κάνει και γελάω - λες και δεν κλέβουμε ο ένας τον άλλον ηλεκτρονικά με τα mp3 κλπ.
Τέλος πάντων. Η συμμετοχή ήταν καθολική, ο ήχος καθαρότατος και με "ογκο" όπως πρέπει, το κέφι σούπερ.
Για μας που μεγαλώσαμε με τη μουσική τους, που την είχαμε σημαία στην εφηβεία μας, η συναυλία ήταν μια επιβεβαίωση πολλών ετών προσδοκιών. Τριάντα χρόνια μετ΄΄α το Joshua Tree και τα τραγούδια σε κάνουν να ανατριχιάζεις.

Αν βέβαια αναζητούμε επιτακτικά να ανασύρουμε και κάτι κακό, τότε ασχοληθείτε με εμάς τους ίδιους: οι κάφροι που παρκάρουν όπου νά' ναι, οι κάφροι που γράφουν με σπρέϋ στα κτίρια "τα βλέπω όλα πράσινα - πανάθα" (που να δουν και τα ραπανάκια απ' την ανάποδη να τελειώνουμε!) , και άλλα τέτοια. Απολίτιστοι κάφροι που ποτέ δεν κατάλαβαν ότι συζούν με άλλους ανθρώπους... Η συντήρηση των ολυμπιακών εγκαταστάσεων βέβαια παραμένει ένα άλλο θέμα, έταιρο δείγμα καφρίλας από μεριάς κράτους (...ποιού;;;;)

Αν ακόμα δεν καταλάβατε για ποιούς μιλάμε, τότε ανοίξτε τα μεσημεριανάδικα να ενημερωθείτε!

Περί του Κρόνου

2010-09-02T18:31:00.001+03:00

Θα προσπαθήσω να είμαι σαφής στις θέσεις μου διώχνοντας οποιοδήποτε χρωματισμό πίκρας ή εμπάθειας:

Στην Κω είδα τη μεγαλύτερη εγκατάλειψη αρχαίας κληρονομιάς που έχω δει ποτέ μου
Πήγαμε στον Αγ.Στέφανο (περιοχή Κέφαλος), μια τοποθεσία καταπληκτική με παραλία και ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής δίπλα στα κύματα.

Υπέροχη η συνύπαρξη του "τώρα" με το "τότε", χωρίς το παραμικρό ψεγάδι αποστειρωμένης προθήκης μουσείου.

Συζητώντας με μία γυναίκα που έχει μεγαλώσει εκεί (θα την έλεγα 45άρα ως 50άρα) μου εξήγησε ότι όταν ήταν εκείνη μικρή στο χώρο αυτό έβρισκες πάνω από 15 κίονες. Σήμερα δεν ξεπερνούν του 6-7.
Ταλαντεύομαι, το μυαλό μου τρέχει με ιλιγγιώδεις στροφές. Φυσικά καμμία σήμανση στο χώρο, καμμία ασφάλεια, φύλαξη, κλπ.
Την επόμενη μέρα, επισκέπτομαι το περίφημο Καστρο της Νερατζιάς στο κέντρο της πόλης. Ο χώρος θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο. καμμία συνοχή, παρουσίαση, σήμανση και όλα αυτά τα ιδιότροπα που επιμένω να αναζητώ πεισματικά.

Αποφεύγω τις λεπτομέρειες, μη νομίζετε ότι λειτουργώ στα πρότυπα των σύγχρονων εισαγγελέων των ΜΜΕ σαν τον ταρζάν στη Ζούγκλα. Από την άλλη μεριά, σας προκαλώ να θαυμάσετε τον ενετικό θυρεό σκαλισμένο σε παλαιώτερο επιτύμβιο. Ξωπεταγμένα τα μέλη όλα στη μοίρα τους, άτακτα, έρμαια σε έναν Κρόνο που καταδικάζεται να τρώει τα παιδιά του, στο χρόνο που χάνεται και ξετυλίγεται και ξεγυμνώνεται μπροστά στα μάτια μας.

Τα αντικείμενα τέχνης είναι ενδεικτικά για της κάθε εποχής και τις αξίες που αυτή εναγκαλίζεται.
Η Βόλτα στην πόλη της Κω είναι σα μια βόλτα στο Χρόνο. Ενδεικτικά, το Ασκληπιείο - το πρώτο spa, φοβερή επιχειρηματική κίνηση του Ιπποκράτη με το οικοπεδάκι ανάμεσα στα κυπαρίσσια, το ναό και την καμαρούλα (άδυτον) για το παπαδαριό της εποχής. Οι κουβέντες με την καλή μου, πραγματικά απολαυστικές. Συζητώντας από τη μία για τις κατασκευαστικές λεπτομέρειες και τις τεχνικές των πτυχώσεων στη μαρμαρογλυπτική της εποχής και από την άλλη, με μια κυνική και σαρκαστική απόλαυση για τη μεταφορά στις πανανθρώπινες και διαχρονικές δομές.
Στο αρχαιολογικό μουσείο, υπέροχα εκθέματα, εξαιρετικής καλλιτεχνικής ποιότητας αλλά και σπανιότητας να πλαισιώνουν το χώρο. Για το χώρο, ούτε κουβέντα. Μια νύξη μόνο:

Απολαύστε τον τρόπο που ανοίγει το παράθυρο, τον τρόπο που χτυπάει επάνω στο γλυπτό και την υπέροχη θέα με τα τραπεζάκια μπαμπού απέξω -την πραγματική αξία του σήμερα: το ξεπούλημα του δημόσιου χώρου χάριν τραντίσιοναλ φρέντο κόφι- .

Στο σπίτι του πατέρα μου πριν καμμιά δεκαριά χρόνια ένας θείος μου βρήκε ένα αρχαίο ελληνικό επιτύμβιο διαστάσεων περίπου 1.40-1.60 πλάτος και περίπου 2.20-2.40 ύψος. καταπληκτικό, με 2 ανάγλυφους ρόδακες σε συμμετρική διάταξη, αετωματική απόληξη με πλήρες γείσο και υπέροχα χαραγμένο κείμενο. Ο πατέρας μου -ως ενσυνείδητος πολίτης κατ' αρχήν και ιστορικός της τέχνης ύστερα- κάλεσε την αρχαιολογική υπήρεσία. Ήρθαν λοιπόν, το κατέγραψαν, και του είπαν ότι δεν υπάρχουν΄ούτε τα χρήματα για τη μεταφορά και αποκατάστασή του, ούτε ο χώρος. Έτσι εκείνος τους ζήτησε να το στηρίξει, να το σηκώσει όρθιο και τα το στήσει με δικά του έξοδα στον κήπο του. Συμφώνησαν και του έδωσαν τις απαραίτητες οδηγίες. Σήμερα το επιτύμβιο αυτό στέκεται πανέμορφο, πεντακάθαρο, φωτισμένο και του δίνει μία απίστευτη χαρά.

Ρωτάω:

Γιατί να έχουμε τον πολιτισμό μας ξέφραγο αμπέλι για τον κάθε μεθύστακα άγγλο να κατουράει τους κίονες χωρίς καν να ξέρει περί τίνος πρόκειται;

Προτιμώ να μας διαχειριστούν άλλοι, πιο έξυπνοι, ας είναι και ιδιώτες αν χρειάζεται, ΑΛΛΑ ΝΑ ΔΙΑΣΩΘΟΥΝ αυτά που τώρα ρημάζουν.

Στη Νίσυρο ένας παππούς μου είπε χαρακτηριστικά;

"Γεννήθηκα Έλληνας και θα πεθάνω Έλληνας. Αλλά εμείς δε σεβόμαστε τον ίδιο μας το χώρο. Ας τα πάρουν οι ξένοι. Πονάω που το λέω, αλλά θά' ναι για καλύτερα".

Σας αφήνω. Αναζητώ ακόμα το χαμένο χρόνο, να εμποδίσουμε τον Κρόνο.

Scrabble

2010-08-31T18:18:00.000+03:00

Ευκαιρία ο πόνος της μέσης για συντροφικότητα.

Ευκαιρία για να αρμενίσουμε παρέα φλερτάροντας με τις Σειρήνες

Χρόνων Παρελθοντικών, κι όμως τόσο Παροντικών.

Ευκαιρία η επίσκεψη του πατέρα μου-
Ξεδιπλώθηκαν ταξίδια των Οδυσσέων στα Ιερά των Μεγάλων Θεών
ανάμεσα σε Άρπυιες και Σειρήνες
ΜελανόΦορες και μη. Νύμφες.
Μεγάλοι Θεοί Αλλονών
(που σίγουρα δεν τους φτάνει το πόσο λατρεύτηκαν)
Απόλαυση εννοιών που κονταροχτυπιούνται στο χνώτο Λέξεων.

Και μεις γευόμαστε δοξαστικά
Νικηφόροι τις Κατακτημένες -με μόχθο- Ιθάκες.

Scrabble:
Εδώ οι λέξεις διαβάζονται οριζοντίιως και καθέτως.
Μόνο που στο δικό μου, προσωπικό μου scrabble οι "πόντοι" απλά αντιστοιχούν στη συγκίνηση που αναβλύζει.

Οι Εν Λευκώ σκέψεις...

Σιγά τ' αυγά.

2010-08-30T16:26:00.002+03:00

Ωσάν ιερουργία, η μουσική του Θανάση Παπακαωνσταντίνου μου κάνει παρέα.
Ξαπλωμένος, πάλι. Τέζα. Έκανα, βλέπεις, απότομες κινήσεις, και ξάπλα πάλι.
Τό λεγε και ο Φιλόσοφος Μπάτμαν άλλωστε (γνήσια Μετασωκρατικός, για τους μη επαϊοντες) :

"Δεν μπορείς να φτιάξεις ομελέττα χωρίς να σπάσεις αυγά"

Σιγά τ' αυγά, τά 'σπασα πάλι!

Ελπίζω να περάσει γιατί έχουμε και τους Ού-Δυό (U2) την Παρασκευή.

(και άσε την ομελέττα στην ησυχία της)

Καλοφάγωτα.

Aποστολή Στη Σελήνη

2010-08-28T11:26:00.001+03:00

Αγαπητοί μου φίλοι,

Έπρεπε να λείψω για λόγους (προσωπικής) Ασφάλειας.
Έτσι ανέλαβα αμέσως την επικίνδυνη αυτή αποστολή να πάω να ρυθμίσω κάποιες καταστάσεις στη Σελήνη - το ξέρετε όμως ήδη μιας και παρακολουθήσατε την προηγούμενή μου ανάρτηση με στιγμιότυπο από την απογείωση με ποδήλατο.
Επιστρέφοντας, έχω να σας εκμυστηρευτώ ορισμένα πολύ σημαντικά θέματα που χρήζουν προσοχής.

1. Η Σελήνη μυρίζει. Μυρίζει δυσάρεστα.

χρειάζεται να φοράει κανείς μάσκα για να ανταπεξέλθει.

2. Μυστήρια όντα κατοικούν στις πιο απόκρυφες πτυχές της

3. Όταν τα πλησιάσεις, αυτά μεταμορφώνονται σε μπουρμπουλήθρες και σε κυκλώνουν

4. Ακόμα πιο επικίνδυνα και από αυτά τα όντα είναι τα Πορτοκάλια. μπορέσαμε να αποσπάσουμμε μία από τις σπάνιες φωτογραφίες τους, ειδικά για εσάς

Ευτυχώς, τα προβλήματα της αποστολής ξεπεράστηκαν επιτυχώς, και τώρα μπορώ επιτέλους να σας πω ότι επέστρεψα στα πάτρια εδάφη κεφάτος και γεμάτος.

Καλή μας Ημέρα να έχουμε. Σας φιλώ.

Ο Αστροναύτης

Πήγα μια γρήγορη βόλτα

2010-08-19T11:54:00.000+03:00

Πήγα μια γρήγορη βόλτα κάπου ψηλά

έτσι για το χάζι,

και είπα να το συνδυάσω με θάλασσα

(που την αγαπάω τόσο).

Underwater Love -

2010-08-09T21:38:00.000+03:00

Faith No More (από το πρώτο (;) άλμπουμ):
Είχα που είχα τη λόξα με τις φωτογραφίες, μου πήρε και η καλή μου ένω δωράκι και ξεσάλωσα.

Δεν έχω βρει τις ρυθμίσεις έτσι όπως θά θελα ακόμη, αλλά το προσπαθώ.

Σαν τα μωρά που πλατσουρίζουν, έτσι και γω, μάσκα κι αναπνευστήρα και το εργαλείο στο χέρι.

Έχει πολύ πλάκα και μπορεί να κολλήσεις πολύ εύκολα.

Έξω επίσης έπαιζα πολύ,

να ρυθμίζω τα χρώματα.

Είμαι σίγουρος ότι δε σας ενδιαφέρει όμως τόσο η φωτογραφία και τα χρώματα, όσο η αρχιτεκτονική της Σίφνου.

Γι' αυτό και μάζεψα το αντίστοιχο, πολύ πλούσιο υλικό.

να βάλω ένα καφεδάκι να γίνεται;

Προτιμάτε αμυγδαλωτά. κουλουράκια με ζάχαρη και κανέλα (για τρελές βούτες) ή τσου-ρε-κάκι;

Ώρα Μηδέν

2010-08-04T07:11:00.000+03:00

Για αρχή, πάω Σίφνο. Θέλετε κανένα (θεϊκό) αμυγδαλωτό από τον υπέροχο οικισμό του Κάστρου;

Φινίτο Homo Ludens!

2010-07-31T13:07:00.000+03:00

Κλείσαμε το γραφείο και για φέτος, μαζέψαμε, σούπερ.
Πέρασαν και οι γιατροί μου. Έκανα τις μαγνητικές μου, διαπίστωσα ότι αντί για σπονδυλική στήλη έχω μάλλον μια στραβή κρεμάστρα, όλα καλά. Ήρθε και ο οφθαλμίατρος και τινάχτηκε πάνω από αυτό το "περισκόπιο"΄αναφωνώντας "ε, είσαι σπάνια περίπτωση!", οπότε γελάσαμε και πάλι.
Είμαι σπάνια περίπτωση, πράγματι. περιπτωσάρα!

Οπότε, σα καλό παιδί, μπαίνω στη λογική της μπουρμπουλήθρας, της θαλασσίτσας. Έχω ξεθάψει και τις ακουαρέλλες μου, το ακούραστο τομαχόκ, οπότε αρχίζω να οργανώνω τις εξορμήσεις μου. Μια χρονιά με μπόλικο τρέξιμο που πέρασε στο καλύτερο στάδιό της: τις διακοπές. Βέβαια δε φαύγω ακόμα, μην ανησυχείτε, θα συνεχίσω να εκφράζομαι ελεύθερα.

Παίζω λοιπόν, μουντζουρώνω, μουσικιάζομαι, ανασυγκροτούμαι.
Και φυσικά σας απολαμβάνω. Σας αφήνω ένα μεσημέρι με χρώμα.

And you give

2010-07-28T08:38:00.000+03:00

yourself .
away.

Aμιγή χρώματα στη θλίψη τους.

Οι 4 Εποχές

2010-07-28T00:06:00.000+03:00

Καλοκαίρι = ιούνιος-ιούλιος - αύγουστος.
όποιος λέει "καλό καλοκαίρι" και αναφέρεται στις ρημάδες 10 μέρες (και αν) που αντιστοιχούν στην άδειά του, θα πρέπει να ξανασκεφτεί βασικά πράγματα.
Αν δεν τα καταφέρει,
να προπονηθεί στην έκθεση με θέμα "ήρθαν τα πρωτοβρόχια" - κοντά είναι. 4 εβδομάδες απέχουν μόνο.

Νωχελικές Πινελιές

2010-07-25T12:42:00.000+03:00

Εν Λευκώ με καφεδάκι ελληνικό μονό μέτριο προς γλυκό και μια κουταλιά δροσερό αμυγδαλάτο.

Smarties πολύχρωμα κεφάτα, πολύ νόστιμα, εντελώς σοκολατένια.

Πινελιές Κυριακής.

Alchemy

2010-07-23T12:53:00.000+03:00

Διαλέγω μουσική από το Alchemy των Dire Straits για τη διάθεσή μου σήμερα.
Στέκομαι στο μετρό πηγαίνοντας για μαγνητική και σκέφτομαι το φίλο μου το Γιάννη που προχτές βούτηξε μια τελευταία βουτιά των 5 λέπτών με ψαροντούφεκο και δεν ξαναβγήκε.
Διαλέγω Private Investigations για όλες εκείνες τις στιγμές που όλοι σε λένε θεόμουρλο και εσύ απλά ξέρεις ότι "ζωντανές ψυχές τα θέλουν όλα."
Θυμάσαι το Thorreau που τα παράτησε όλα και πήγε στη λίμνη Walden. Προσπαθείς, όπως και αυτός να "suck all the marrow of life and not discover when I came to die that I have not lived".
Στο στήθος με πιέζει μια γλυκιά χαρμολύπη ανακατεμένη με ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχω αξιωθεί να ζήσω και συλλογίζομαι την καθαρή, σχεδόν συμπτωματική, τύχη να ζω ακόμα.
Θά 'θελα να δω κάποτε το Mark Knopfler στη σκηνή και σκέφτομαι τον αδελφό μου κάθε φορά που ακούω το Brothers in Arms.

Έντεκα και δεκαεπτά (11.17)

2010-07-21T17:52:00.000+03:00

-Νυστάζω. Πάω για ύπνο.
-Και γω. έρχομαι. Τί ώρα είναι;
-ε, κάτσε να δω...
(αναζήτηση ωρολογίου)
-11.17. Εεεεεεε, όχι ρε ! Και χτες 11.17 πήγαμε για ύπνο! Λές;
-Όπως πάντα, είσαι υπερβολικός.
-Καλά, παρατήρησέ το.

NEXT EVENING (...τί ακριβώς περιμένετε να ακούσετε;)
Επανάληψη διαλόγου:

-11.18!
-Όχιιιι!
-ένα λεπτό απόκλιση!

Μερικούς μήνες μετά, μετά από δεκάδες πειράματα σε διαφορετικές συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας, είμαι σε θέση να σας πω ότι το ρολόϊ μου το σωματικό
ΞΥΠΝΑΕΙ 07.10 (άντε 06.30 - 06.45) και ΚΟΙΜΑΤΑΙ 11.17 (άντε 11.18 ή έστω, 11.19)
Περιττό να αναφέρω τις πλάκες που κάνω με το γεγονός:
-11.10 , ετοιμάσου. Θα νυστάξεις σε 2-3 λεπτά. (και θές και 3-4 λεπτά ετοιμασία)
-11.20. Πω πωωωωωωωωω! Ξενύχτιιιιιιι!
-11.15. Λέω να κοιμηθώ νωρίς σήμερα.

Ντρρρρρρρρρρρρίν!

Choose an Identity

2010-07-15T16:45:00.000+03:00

Πριν αφήσω το κάθε μου σχόλιο
πρέπει, λέει, να διαλέξω ποιός είμαι.
Ωραίο.
να διαλέξω ποιός είμαι.

Ο καθρέφτης διχάζει τα είδωλα.

Η Αποκαθήλωση

2010-07-14T09:56:00.000+03:00

Πλησίασα δειλά την εικόνα, και την ξεκρέμασα.
Ήρθε η ώρα, μετά από 14 χρόνια, να ξεκολλήσω.
Τη φυλούσα μέσα σε ειδική συσκευασία για να την προστατεύσω από το Χρόνο.
Δέχομαι το Χρόνο, δέχομαι και τη φθορά του. Την αφήνω να πεθάνει λοιπόν.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν μία (και μόνο) εικόνα, αλλά περίπου 30.
Η διπλωματική μου εργασία στο Πολυτεχνείο είχε θέμα
"ένα εκπαιδευτικό πάρκο με θέμα την ελληνική μυθολογία για παιδιά ως 12 ετών"
και ήταν όλα μου τα όνειρα μαζεμένα. Μαζεμένα σε μία γροθιά, με μια αιχμή.

Συμπτωματικά, την ίδια μέρα, βρέθηκα με ένα παλιό μου συμφοιτητή, νυν καθηγητή στο παν/μιο πάτρας στην αρχιτεκτονική σχολή. Πήγαμε τη βόλτα μας, τσιμπήσαμε, ήπιαμε και μια μπυρίτσα και συζητήσαμε μια άλλη αποκαθήλωση - αυτήν της Αρχιτεκτονικής. Δεχόμαστε την αποκόλληση (και απεξάρτηση) από τις Προσμονές της αρχιτεκτονικής φιλοδοξίας, από τα όνειρα που δε θα ζήσουν πια γιατί ποτέ δε ζούσαν.

Και χωρίσαμε αισιόδοξα, δεχόμενοι όχι μόνο το χαρούμενο θάνατο των ιδεών (πού'σαι ρε "twilight of the idols"), αλλά και το γεγονός ότι τα όνειρα δεν έχουν ανάγκη από το κοινωνικό τους πλαίσιο και την ένταξη σε πλαίσια αναγνώρισης και "δόξας". Τα όνειρα ζουν μέσα στις ψυχές μας μονήρη, πεισματάρικα, και τρώνε από τις προσμονές μας για προσωπική - και μόνο- ικανοποίηση.

Κάποτε (μπορεί) να τα μαζέψω σε μία συλλογή ιδεών και σκίτσων, χωρίς την αγωνία της υλοποποίησης. Μπορεί να τελειώσω και το ρημαδο-διδακτορικό κάποτε. Ποιός ξέρει. Μπορεί και όχι. Όχι σε τίποτα. (δύο αρνήσεις=μιά κατάφαση, ή απλά λεκτική παραπλάνηση ενός σχιζοειδούς ονειροβάτη).

Σίγουρα πάντως -κρυφά- κράτησα κάποια σκίτσα στο σκοτεινό μου (υποσυνείδητο) συρτάρι.

κάπως έτσι ονειρευόμουν τότε.

Το ίδιο και τώρα.

Απλά τώρα δεν περιμένω τίποτε από κανέναν.

Ίσως μόνο από τον εαυτό μου.

Ride on.

Δε βράζει με τίποτα

2010-07-11T11:22:00.000+03:00

Αντιβραστικός - αυτός που δε βράζει με τίποτα.
Και γω, πράγματι, δε βράζω, δεν τρώγομαι,
κοινώς: δε με αντέχω ώρες - ώρες! λες και έχω περίοδο, με πιάνουν κάθε τόσο διάφορα απίστευτα αντιΔραστικές εξάρσεις. Εξάρσεις, ναι, αλλά σε μία μόνιμα αντισυμβατική συμπεριφορά.
Ο λόγος: η καλή μου, που σήμερα, σε λίγο (ήδη έχει αρχίσει να αγχώνεται) γίνεται νονά.

Ο Δούλος του θεού. Γιατί ρε παιδιά "δούλος"; από πού κι ως πού;
Παγανιστικές τελετές με Τελετάρχες και Μάγους της Φυλής ντυμένους σε χρυσοποίκιλτα (έχουν απόδειξη για την Εφορία;) ενδύματα. Μωρά που τους κόβουν μαλλιά, τα πασαλείβουν με λάδια, τα κουκουλώνουν (έτσι, για να μάθουν να συνηθίζουν το κουκούλωμα) με συμβολικά καπελάκια αφού τα πνίξουν σα κουνέλια σε βρωμερές, εντελώς ανθυγιεινές κολυμπήθρες (ποιός μπορεί να κολυμπήσει εκεί μέσα;) .

'Εχοντας κάνει το χρέος μου διαβάζοντας και προβληματιζόμενος επί Προσωκρατικών, Πλατωνικών, κλπ. κλπ. τσαντίζομαι εντελώς με αυτές τις υποχρώσεις. Η Φυλή Επιβάλλει σε όποιον θέλει να γίνει μέλος της. Πληρώνεις λοιπόν 150 ευρουδάκια στο Μεγάλο Μάγο για την προσφορά του Μεγάλου Τοτέμ, αγοράζεις κρεματζούλια, διαβάζεις (ή απαγγέλεις) τον Όρκο ("πιστεύω" - φαντάσου αν είμαστε ειλικρινείς για μια φορά και λέγαμε την αλήθεια σε τί πιστεύουμε και σε τί όχι), φτιάχνεις μπομπονιέρες,, φτιάχνεις "μαρτυρικά" (!!!!!!).
Γενικά, διαδικασσίες επιβεβαίωσης της μίας, απόλυτης και αδιάψευστης Υποταγής του νέου μέλους στην ομάδα με τα παλιά, ήδη διαβρωμένα και υποταγμένα, μέλη. ΚΑΙ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ.
Μάλλον γίνεται, αλλά με τίμημα βαρύ, όπως όλα τα καλά στη ζωή. Και τελικά, η Ομάδα έχει νικήσει το άτομο. Πού'σαι ρε Claude Levis-Strauss με την Άγρια Φυλή να δεις την Πρόοδό μας...
Φιλάκια γιατί καλεί το καθήκον.
Πάω να βράσω και να συντροφεύσω του Υποταγμένους.

Divorcing Jack

2010-07-08T07:25:00.000+03:00

Είχα καιρό να απολαύσω έετσι ταινία. Έξυπνη, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΩΜΩΔΙΑ χωρίς ηλίθιους, πανηλίθιους και γελοίες αμερικανιές. Γέλασα, το φχαριστήθηκα, κοιμήθηκα με χαμόγελο. Μεγάλη υπόθεση να κοιμάσαι με χαμόγελο. Καταλήγω: γουστάρω Ιρλανδική κουλτούρα. Γουστάρω ΠΟΛΥ Ιρλανδική κουλτούρα.

Άντε, και μια φορά τελειώνω ανάρτηση γρήγορα! Καλημερούδια.

Elusive

2010-07-03T09:46:00.000+03:00

Μια φευγαλέα (στιγμή)
Μικρός ήμουν σίγουρος ότι το μόνο αντικείμενο που δε θα αποχωριζόμουν ποτέ θα ήταν το μολύβι μου. Και αυτό λόγω της μοναξιάς - το μολύβι μπορούσε να είναι ένας καλός πιστός σύντροφος, καλύτερος και σίγουρα πιο απλός από ένα στερεοφωνικό ή μια βιβλιοθήκη γεμάτη. Μπορούσα με ένα απλό μέσο να γραπώσω, να εγκλωβίσω σκέψη και στιγμή. να την αλυσσοδέσω, να υποχρεωθεί να ζήσει και να πεθάνει δίπλα μου. Υποχρεωμένη.
Με την πάροδο του χρόνου και τον ψυχαναγκασμό της αποδέσμευσης από τα υλικά αντικείμενα, αποφάσισα συνειδητά να μπορέσω να το αποχαιρετίσω και αυτό. Η σκέψη από μόνη της, ικανότατη και πλέον δοκιμασμένη να δεσμεύει και να εγκλωβίζει τις στιγμές, αρκεί. Το μολύβι είναι στο συρτάρι και βγαίνει τα βράδια, κάτι μαγικά βράδια, σαν το μολυβένιο σττρατιώτη.
Το μολύβι ως αποτέλεσμα, το σκίτσο, αποκρυσταλλώνει τη στιγμή, τη δεσμεύει, την υποχρεώνει να ζήσει. Έχει τη χαρά της γιατί δίνει εικόνα στη στιγμή καιστα συναισθήματα, αλλά είναι σαν τον ανδρικό οργασμό: σίγουρη αλλά περιορισμένη.
Προτιμώ τότε να φλερτάρω με το γυναικείο: αμφίβολος, δύσκολος αλλά παρατεταμένος βαθύς και σε άλλα επίπεδα.
Φευγαλέες στιγμές λοιπόν:
Τις αλυσσοδένω, τις απελευθερώνω, τις χαζεύω, τις αγαπώ. Ζω γι' αυτές, κι ας γλιστράνε μέσα από τα δάχτυλά μου σαν το νερό στην κρύα βρύση. Θροϊσματα, πεταρίσματα, ψίθυροι, ανεπαίσθητα αγγίγματα. Και το κύμα με κουκούλωσε. Μουσική και πέφτει η αυλαία.

Τές' πα!

2010-07-01T08:23:00.000+03:00

1. τέλος πάντων.
Έκφραση που δείχνει σχεδόν απόγνωση με τη ροή της συζήτησης. κλείνει την κουβέντα γρήγορα, αποιτελεσματικά, σαν "γρήγορος θάνατος". Δεν δείχνει καμμία τοποθέτηση, και οπωσδήποτε βαριέται να συνεχιστεί το ο,τιδήποτε. Κάτι σαν "χέσε με", ή έστω "ώχου".

2. εμπάσι-περ'πτώσι
Προφανώς αντιστοιχεί στο δόκιμον "εν πάσει περιπτώσει". Δεν έχει σχέση με καμμία (πάσα) άλλη περίπτωση, σχεδόν (ή σίγουρα) δεν το ενδιαφέρει. Φτάνει να είναι αντίστοιχο του "χέσε με", "βαριέμαι, βούλωστο τώρα", ή έστω, "ώωωωωχου"!!!!

Σχεδόν συνώνυμα:
-"καλά, οκέϋ"
-"θα δούμε"
-"τί να σου πω"

Γενικά θα πρότεινα να ενταχθούν τα παραπάνω στην αρχή της μη-διαψευσιμότητας (non-falsifiability) των απογόνων του Πόππερ, σαν πλοκάμια μιας κοινότοπης ηλίθιας δημοσιογραφικής έκφρασης που αριστεύει στις καθημερινές στιγμές που αναγκάζεσαι να συζητήσεις για κάτι που βαριεσαι και σίγουρα δε σε ενδιαφέρει να καταλήξεις σε συμπεράσματα.
Για την ιστορία, οι παραπάνω εκφράσεις έχουν ριζώσει για τα καλά στις εκφράσεις νέων παιδιών με διαπαιδαγώγηση nintendo, ps3 και ουκρανής φιλιππινέζας. (παραθέτω: "η δική μας φιλιππινέζα είναι ρωσίδα"!!!!)

ώχουυυυυυυυ...... (φφφφφιλάκια ψιλογρήγορα ημι-βαριεστημένα λόγω πρωινού)

"κάντε τον τυφλό"!!!!!

2010-06-26T09:49:00.001+03:00

Κλείνοντας η χρονιά, τα ματάκια μου πάλι είδανε αυτά που δε χρειαζόντουσαν να δουν!

Γέλασα βέβαια, δε λέω, αλλά ίσως να έπρεπε να κλαίγαμε κιόλας λίγο.

Σας αφιερώνω ένα γραπτό στην Ιστορία της Αρχιτεκτονικής από μαθήτρια του 3ου έτους (τελειόφοιτη - ο θεός να την κάνει...)

Είναι μάλλον προφανές ότι η εν λόγω κυρία κόπηκε.
Και εδώ μια διευκρίνιση:
Μου λένε τα παιδιά: "Μας κόψατε"
Και απαντάω: "Εγώ δε σας έκοψα - εσείς σας κόψατε/κοπήκατε"

Πάντως έχει χαβαλέ το τί συναντάμε.
Το αποφάσισα. Θα σας γράψω κι άλλα εν καιρώ.
(χλοερό και αναψύξεως!)

Ελευθερία

2010-06-09T07:25:00.000+03:00

Ενδιαφέρον το πως ερμηνεύει ο καθένας μας την ελευθερία.

Είχα τελευταίες διορθώσεις στα παιδάκια μου τις προάλλες,

γυρνάει μια μαθήτρια, μου λέει: "δεν τελειώνουμε λίγο νωρίτερα; έχω ένα γκομενάκι στην πάτρα και περιμένει. Άλλωστε, θα βρωμίσουν και τα κρέατα πού χω στο αμάξι"

...

Επάνω, south bank.

Κάτω, Sommerset House,στο προαύλιο γνωστού πανεπιστημίου.

Live Wire - ήρθα με τα πόδια!

2010-06-04T20:47:00.001+03:00

Live Wire:
Το τρίτο κομμάτι του High Voltage, των πολυαγαπημένων AC/DC. Πολυαγαπημένο κομμάτι.
Ακούγεται μόνο δυνατά, κατά προτίμηση οδηγώντας.
Γιατί σας το λέω: γιατί μάλλον "έπεσα στη μαρμίτα μικρός", μαζί με τον Οβελίξ. Και έκτοτε, γεννάω στους γύρω μου κρίσιμα υπαρξιακά ερωτήματα του τύπου "τί πίνεις και δε μας δίνεις".
Τόσο ενεργητικός που ενίοτε με κουράζω. Ενίοτε σκέφτομαι να χωρίσω με τον εαυτό μου, προσωρινά τουλάχιστον, να πάρω λίγο "χρόνο για μένα"

Ήρθα με τα πόδια:
Τα βρήκα ένα μεσημέρι, τα πήρα, μπήκα στο μετρό και είπα σε μιά φίλη:
Συγνώμη που άργησα, ήρθα με τα πόδια! (και κρατούσα τα πόδια υπό μάλης με τρόπο τέτοιο που κάποιος κύριος θορυβήθηκε ότι πράγματι κουβαλούσα την κοπέλα άπσαϊντ-ντάοουν.

Όσιρις/ Ώρος:
Καμμία σχέση. Απλά την ημέρα της κρίσης σύμφωνα με τη βίβλο των νεκρών, οι θεοί βάζουν στη ζυγαριά την καρδιά του νεκρού να διαπιστώσουν αν είναι πιο ελαφριά από ένα πούπουλο ή πιο βαριά.

Επιστρέφω με τα πόδια:
Μπήκε μέσα στο δωμάτιο η κοπέλα που καθαρίζει στο σπίτι, είδε τα πόδια πίσω από τον καναπέ με τα μαροκινά καλύμματα και νόμιζε ότι έκρυβα, ως σύγχρονος Κυανοπώγων, την Αγαπημένη Πριγκήπισσα του Πύργου μου εκεί πίσω...
Ίσως να προβληματίστηκε στιγμιαία για το βάρος της καρδιάς μου; Δεν ξέρω.
Άνοιξα τη Βίβλο να της εξηγήσω.

Mind The Gap

2010-05-29T09:14:00.001+03:00

Έπισοουντ Ουάν (Episode 1)= Το εξπρές της λιακάδας
Όταν μπήκα στο heathrow express και άρχισαν οι εικόνες να τρέχουν στο παράθυρό μου έπιασα τον εαυτό μου να τις ρουφάει σα διψασμένος. Είχα 1 χρόνο να έρθω στο Λονδινάκι και επιβεβαιώνω πόσο μού χε λείψει. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, μιάς και από 5 χρονών έχω επαφές αγάπης και μίσους, επαφές πάθους δηλαδή.

Έπισόουντ Τού (σιγά μην το ξαναγράψω) = Η Πιάτσα
Απολαμβάνω το πράσινο. Είμαι το πράσινο. Κουβεντιάζω με το αδελφάκι (το μικρό) - προσπαθεί να με πείσει να ξαναπιάσω στα χέρια μου το διδακτορικό ¨6μήνες να ασχοληθείς, το τελείωσες! Δε θέλεις το Dr. μπροστά απ' τ' όνομά σου;¨ περάσαμε ώρα στριφογυρίζοντας στο πάρκο και εξηγώντας της πόσο έχω σιχαθεί την Ακαδημαϊκή Πιάτσα και το ότι το θέμα που αρχικά είχα επιλέξει το έχω ολοκληρωτικά απομυθοποιήσει. Είναι πιθανότερο να γράψω κάτι να το καταρρίψω, παρά να το υποστηρίξω.

Έπισόουντ Θρί = Μπέρντυ-Νάμ-Νάμ
Ήρθε και ο Μικρός μας αδερφός να μας βρει, και έτσι επιτέλους ήμαστε τα τρία μας. Κάτσαμε για tandoori στη Brick Lane, αφού προηγουμένως είχαμε πιεί 2 καφέδες και είχαμε χαζέψει το σύμπαν. Κάναμε πλάκα θυμούμενοι το 2003 που είχαμε ξανασυναντηθεί στη Βοστώνη και τα διάφορα χαζά που κάναμε τότε. Βουτώντας τα πάπερνταμ στις σάλτσες και εικάζοντας πόσο πολύ θα κάψουμε τους ουρανίσκους μας περάσαμε ώρα να γελάμε με τη μουσική φλάουτου, τις απίστευτες αφίσες με το Βισνού, τον Γκανέσα και την παρέα του και συζητώντας τα νέα, τα παλιά και τα ερχούμενα του καθενός μας. Δεν μπόρεσα να αποφύγω τον πειρασμό να αναφερθώ στο κτίριο (νομίζω του Foster;) ¨30 St.Axe¨, γνωστό και ως ¨Πίκλα¨, γιατί απλά μοιάζει σαν πίκλα. Τα εμβλήματα βλέπεις, οι θυραιοί, τα λιοντάρια και τα Ρεμάλια του Θεού-Τσιφόρου πάντα μπροστά μου σαν ανεμόμυλοι.

Έπιλόγκ-ue (ο-ε-ο)

Πάλι νωρίς ξύπνησα γαμώτο. Πάλι με σκέψεις να εισβάλλουν με αυθάδεια στο ατσούμπαλο και άτακτο εγκέφαλό μου, σα να φλερτάρουν μαζί του χωρίς σχέδια. Είμαι στην κουζίνα τώρα, απολαμβάνω το σπίτι του απέναντι από το παράθυρο. Απέναντί μου, η διπλωματική της μικρής για τη σχέση μπαλέτων και αρχαιοελληνικής τέχνης, οι μάρκες του belagio από τις τρέλες του μικρού, τα μαγνητάκια της μαμάς από τα ταξίδια που κάναμε κάποτε, και λέω να βάλω ένα μικρό καφεδάκι να γίνεται. Μάλλον θα σας αφήσω στην ησυχία σας να καταπιαστώ με τα Ρεμάλια ΄Ηρωες του Θεού-Τσιφόρου. Την εκ καρδίας ειλικρινή ευχή μου για καλημέρα, μια νήμενεμη τε και γαλήνια 07:15 πρωινή.

Tokyo με Επιτόκιο!

2010-05-22T09:39:00.001+03:00

Σχιζοειδής χαρακτήρας με τολμηρές ενίοτε αντιφατικές σκέψεις εκλάμψεις και άλλου είδους εκρήξεις φλερτάρω συχνά με ιδέες κοινώς λεγόμενες αντισυμβατικές -
Σήμερα πρωινός διπλός ελληνικός με τρυφερό μπουρμπούρισμα (χαλαρή πρωινοκουβεντούλα) κατέληξε σε πρόταση να μαζέψω ό,τι μπορώ, να πουλήσω γραφείο, αυτοκίνητο και ό,τι τέλος πάντων υπάρχει, να αποχαιρετίσω το ελεύθερο εν αθήναις αρχιτεκτονιλίκι και να κινήσω για Ινδία να κάνω γύρο κόσμου, ίσως μια βόλτα από νέα ζηλανδία (δεν ξέρω) και άντε, τί λες να καταλήξουμε Ινδία να πάρουμε ένα estate να αρχίσουμε να μιλάμε αγγλικά και να πίνουμε τσάι και να διαβάζουμε keats (όχι Kitch, προς θεού - αν υπάρχει και τούτος)...
Γιατί όχι να γίνεις η Μέρυλ Στρίπ να το παίξουμε Out of Africa και να πηγαίνουμε σαφάρι...
Τέλος πάντων. Η αλήθεια είναι ότι η Μέρυλ Στριπ δε μου αρέσει ως γυναίκα και δε με ενδιαφέρει που είναι εξαιρετική ηθοποιός.
Από την άλλη, και το Τόκιο δε θα με πείραζε, αλλά εκεί τα λεφτά δε θα φτάσουν ούτε για ζήτω, θα εξαφανιστούν σε ένα δυό μήνες το πολύ, και πάει και το επιτόκιο!
Πάμε αίγινα;

Οι γυναίκες - καμηλοπαρδάλεις

2010-05-15T19:06:00.002+03:00

Ξεκίνησα ετούτη την ανάρτηση έχοντας στο μυαλό μου τα σχόλιά σας για το σκιτσάκι της προηγούμενης. Η ιδέα ήταν να επεκτείνω την ενότητα Jet City Women με μια σειρά σκίτσων που έκανα στα αεροπλάνα. Εδώ οφείλω να αποκαλύψω ότι ο τίτλος αφορμάται από γνωστό τραγούδι των queensryche (hard rock) που δεν έχει φυσικά καμμιά απολύτως σχέση με όλα όσα λέμε. "Ξεφύλλισα" το φολντεράκι με τα σκιτσάκια και άρχισα να χαζεύω τους λαιμούς των γυναικών που απεικόνιζα - ομολογώ: λατρεύω τις γυναίκες - καμηλοπαρδάλεις, τις γυναίκες με τον ψηλό αριστοκρατικό λαιμό. Με στοιχειώνει η Audrey Hepburn - θα μπορούσα να είμαι βαμπίρ αλλοτινής εποχής.

Κόλλησα λοίπόν στο εν λόγω σκιτσάκι και άνοιξα το photoshop να το μαζέψω λίγο.

Η σημερινή σκέψη μου έχει το χαρακτήρα ομολογίας:

απ' αυτές που σε κάνουν να χαμηλώνεις το βλέμμα, να μιλάς χαμηλόφωνα και να γυαλίζει το μάτι σου αφήνοντας εσκεμμένα να φανεί ένα μικρό, τοσοδούλι ίχνος χαμόγελου. Χαμόγελου φωτεινού, παιχνιδιάρικου, σαφέστατα και απροκάλυπτα πονηρού. Απολαμβάνοντας τις σκέψεις που φλερτάρουν πραγματικότητα τε και φαντασίωση, εγκαταλείπω προσωρινώς τα γραφόμενα να ντύσω τη διάθεση με σαββατιάτικες ηλιαχτίδες, και αυτές, σαφέστατα, ολοκληρωτικά και λυτρωτικά θηλυκές.

Jet City Women

2010-05-07T09:53:00.000+03:00

Τόσες πτήσεις. Ευκαιρία να κλείσεις το κινητό σου, να χαλαρώσεις. και γω χάζευα τους ανθρώπους γύρω μου και εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία για να επιστρέψω στην αγκαλιά της Παντοτινής μου αγάπης : του σκίτσου. Μουντζούρωσα πολλές σελίδες, πολλούς ανθρώπους, πολλές ιστορίες.
Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν...

Χίλια ευχαριστώ

2010-04-29T06:03:00.000+03:00

Πέσατε όλοι επάνω μου και μεε βοηθήσατε.
και ο κλήρος πέφτει στην proserpina που μου υπέδειξε τις ρυθμίσεις και έτσι εξασφαλίσατε ότι θα μπορέσω να συνεχίσω να σας πρήζω με τις αναρτήσεις μου!
Χίλια ευχαριστώ σε όλους, για την καλή σας τη διάθεση και την άμεση ανταπόκριση.
Πολύ μου αρέσει αυτή η ηλεκτρονική δημοκρατία, μαζί με την αντίστοιχη συντροφικότητα.
Σας αφήνω προς το παρόν με ένα χαμόγελο και επιφυλάσσομαι για "νέα κόλπα" εντός των ημερών!
Και πάλι ευχαριστώ.

Mικρές ανυπάκουες γραμμούλες

2010-04-28T06:04:00.002+03:00

Εδώ και λίγες μέρες, προσπαθώ να γράψω κείμενο στις αναρτήσεις του Μπλόγκερ και προκύπτει ότι κάθε φορά που πατάω στο πληκτρολόγιο το σημείο της τελείας (το γνωστό σε όλους μας σημείο στίξης), μου εμφανίζεται μια μικρή,κοντή, ανυπάκουη γραμμούλα - αν δε με πιστεύετε, κοιτάξτε, να, τώρα θα πατήσω, προσέξτε, μπλίππππ । !!!!!Την είδατε τη ρημάδα; αμέσως πριν τα θαυμαστικά। Γαμώτο! Ερωτώ; πρέπει να τη συνηθίσω και να την αποδεχτώ; πρέπει να μάθω να τελειώνω τις προτάσεις μου με θαυμαστικά και ερωτηματικά; ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΜΙΚΡΗ ΑΝΥΠΑΚΟΥΗ ΓΡΑΜΜΟΥΛΑ;;;;;
και όχι μόνον αυτό- υποψιάζομαι ότι πληκτρολόγιό μου το σκάει το βράδυ, ξεπορτίζει, και πηγαίνει φροντιστήριο και μαθαίνει ξένες γλώσσες। (νάτη πάλι η γαμω-γραμμούλα)। Κάθε φορά που πάω να γράψω σε λατινικούς χαρακτήρες, μου βγάζει ινδικά। λέτε να κάνει γιόγκα κάθε σάββατο; κοιτάξτε। θα προσπαθήσω να γράψω "γκουντμόρνινγκ": गूद्मोर्निंग । !!!!!!!
Λοιπόν: δύο τα τινά: πρώτον: κάτι πίνω και δε σας δίνω। τα μάτια μου κάνουν πουλάκια (τσίου) - δεύτερον: κάτι έχω πατήσει που δεν μπορώ να αναιρέσω, τρίτον: το μπλόγκερ πάει για βρούβες, τέταρτον: το πληκτρολόγιο έχει σεξουαλικές ανησυχίες ή τό'χει πιάσει η άνοιξη।
Μπας και έχετε καμμιά ιδέα; μου σπάει τα νευράκια μου - χέλπ μι πλιζ, ρεεεε!

Κάνα - δυό σκέψεις, άντε, τρεις...

2010-04-22T02:29:00.006+03:00

Πήγαμε Μιλάνο για την έκθεση επίπλων। Καλή η έκθεση, δε λέω, τα περίπτερα εντυπωσιακά, τα εκθέματα καλά αλλά χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις ή λοιπές πρωτοπορίες। Αυτά όμως που μου έκαναν εντύπωση είναι δύο πράγματα: Πρώτον - το design walk που είχαν στο κέντρο της πόλης। Οι άνθρωποι έχουν την τέχνη μέσα τους। Η αισθητική δεν είναι είδος πολυτελείας, δεν είναι έμβλημα κοινωνικού και οικονομικού στάτους, δεν είναι αφορμή για να διακρίνεται ο (εξυπνότερος) ένας έναντι του άλλου - είναι στο αίμα τους, και το απολαμβάνουν। Η αισθητική είναι τρόπος ζωής, είναι διαθέσιμη σε όλους (και δεν αναφέρομαι σε πανάκριβα ρούχα, αναφέρομαι σε αισθητική χώρου και κατασκευών, πχ επίπλων, χαλιών, κλπ) και όλοι μπορούν να την καταλάβουν και να την απολαύσουν। Οι άνθρωποι δεν είναι πεινασμένοι σαν κι εμάς। Αυτά που είδαμε, απολαυστικά।

Δεύτερον: Το Cimiterio Monumentale στο κέντρο। Αμιγώς και αναμφισβήτητα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ। Απλά। Όπως περιμένετε να ακούσετε, η επιστροφή δύσκολη, κλπ κλπ, και πάλι είμαιστην Κέρκυρα για προτελευταία φορά (ελπίζω) φέτος। να σας αφήσω κάνα δυό αφορμές;

To χαμένο μποξερο-βρακί ο-ε-ο!

2010-04-08T01:27:00.008+03:00

Ως γνωστόν, μου μένει ένας μήνας ακόμα ταξίδια.

Σήμερα, ήρθα στη νήσο της Κορυφούς. Ξεκίνησα ωραία και καλά τη δουλίτσα μου, και κατά τις 4 περίπου όλα έδειχναν ότι μπορώ να κάνω ένα ΓΕΡΟ διάλειμμα.

Φεύγοντας από το ξενοδοχείο που δούλευα, αντί να πάω προς πόλη, αποφάσισα να πορευτώ προς τη "λίμνη Κορυσσίων" - σε μια ταμπέλα που την έβλεπα καιρό, αλλά που ποτέ δεν προλάβαινα να την προσεγγίσω. Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω, και τσούπ! Χουάου!

Πριν περάσουν μερικά δευτερόλεπτα, η κεφαλή μου ΑΥΤΟΝΟΜΑ κινήθηκε βάζοντας σε λειτουργία auto pilot το ραντάρ της προς τα αριστερά:

Τρελαμένος που συνάντησα μια Γαύδο (και η Γαύδος έτσι ήταν, κοιτάχτε και καμιά παλιά ανάρτηση, δε βλάπτει). Αρχίζω να γρηγοροπατώ ακολουθώντας τη διαίσθηση και προσανατολισμό μου. Ώσπου, Τσούπ! Τσούπ! (δις, προς εμπέδωσιν)

Όπως καταλαβαίνετε, μεσολάβησαν και καμιά κατοσταριά φωτογραφίες με αιωρόπτερα, χωρίς αιωρόπτερα, κλπ κλπ, αλλά λόγω ΛΑΚΩΝΙΚΗΣ ΔΙΑΘΕΣΗΣ - ΜΗ ΓΕΛΑΑΑΑΑΤΕ ΡΕ!

Μπαίνω σε φυσική κατάσταση, ξετσιτσιδώνομαι στο άψε σβήσε και ΒΟΥΡ ΣΤΟ ΝΕΡΑΚΙ! (αγνοώντας έναν ψαρά που πλησίαζε και κάτι διαστημικά αερο-λεξίπτωτα-αιωροπτερίδια)

Σούπερ βούτα (η δεύτερη για το καλοσώρισμα της νέας χρονιάς) (έτσι τις μετράω εγώ, αρχαιοελληνικές), και το νερό, ναί, ναί, ναί, δεν ήταν κρύο.

Κρύα ήταν η σκέψη ότι δεν είχα πετσέτα. Και η αντρική διάθεση :"δε μασάμε, θα στεγνώσω φυσικά με το απαλό αεράκι" εξανεμίστηκε (!) με το πρώτο φύσημα. Προφανώς, η λύση είναι, ήταν και θα είναι, πάντα η ίδια: βρακάκι - και διευκρινίζω: μποξεράκι, σούπερ, χωρίς τον αστερίξ αυτή τη φορά (!). Σκούπισμα σε χρόνο μηδέν, ντυσιματάκι άνευ βρακακίου, το βρακάκι στο χεράκι, και πάμε πάλι το ανέβασμα στις αμμοθίνες (σάντ ντιούνς στα ελληνικά - sand dunes - βιβλιογραφία για coastal design σε άλλο ποστ). βάζω βρακάκι στην τσέπη και ...

ΝΤΡΡΡΡΡΡΡΙΝ! το ρημάδι το κινητό.(όχι ρε πούστη μου...είναι δυνατόν;) Κοιτάζω στην οθόνη - η καλή μου. (ούπς! danger, danger)

Φτού! Πως το καταλαβαίνει ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που κάνω ατασθαλία και με παίρνει ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ;;;; γαμώ τη γυναικεία διαίσθηση και αυτόν που την ανακάλυψε.

Mε το ένα χέρι κρατάω το ηλεκτρονικό όργανο του Νοκιο - Σατανά, με το άλλο χέρι τραβάω εκατομμύρια γιγαμπάιτ φωτογραφιών. Και περπατάω,περπατάω, περπατάω.

Και ξάφνου: πού πήγε το βρακάκι ο-ε-ο; Πάει κι αυτό.

Γαμώτο. πάλι ξεβράκωτος θα πάω στο (επόμενο) ραντεβού!

ΥΓ. Για την ιστορία:

1.Κορυφώ είναι ένα από τα πρώτα ελληνικά ονόματα για τη μετέπειτα Κόρφου - Corfu.

2. Η καλή μου είναι σούπερ και τη θαυμάζω για τη σούπερ-διαίσθησή της.

Α, να θυμηθώ να σας στείλω και καμιά καλή φωτογραφία:

Εργοκεντρισμός

2010-04-01T14:46:00.005+03:00

Ξέθαβα συναισθήματα σήμερα. Τότε έβγαζα καμμιά δεκαπενταριά φίλμ στην καθισιά μου, τις εμφάνιζα στο τάδε χαρτί, με τον τάδε τρόπο και στην αρχή του άλμπουμ έγραφα το πρόγραμμα της εκδρομής/ταξιδιού. Πίσω από την κάθε φωτογραφία έγραφα λεπτομέρειες, πού είναι, τί είναι, κλπ.

Ξέθαβα σήμερα. Και δεν έχει πιά καμμιά σημασία πού είναι, ποιός εμφανίζεται, τί είναι το κάθε τί. Δεν έχει πια καμμία σημασία το χαρτί ή ο τρόπος. Σημασία έχει το τί άφησε πίσω του, πόσο με καθόρισε, πόσο με άλλαξε το κάθε τί και ο κάθε ποιός. Οι εξηγήσεις και οι λεπτομέρειες είναι τελικά για αυτούς που τις έχουν ανάγκη. Θυμάμαι σε ένα κείμενο για τους Προσωκρατικούς (νομίζω, δεν είμαι σίγουρος - ούτε αυτό έχει σημασία) που γινόταν η διάκριση του εργοκεντρικού από τον ανθρωποκεντρικό τρόπο ερμηνείας της πραγματικότητας: για τους αρχαίους έλληνες, το αρχιτεκτόνημα αν ήταν πραγματικά καλό δεν υπήρχε καν μνεία στο δημιουργό. Σήμερα ο κόσμος κρίνει το αντικείμενο ανάλογα με το δημιουργό, και σε τελική ανάλυση ανάλογα ΟΧΙ με το δημιουργό, αλλά με το μύθο που έχει δημιουργηθεί γύρω του. Αν αρχίσουμε να αναφέρουμε λεπτομέρειες για κάθε τί που έχουμε κάνει, θα καταλήγουμε σαν το γραφικό μπάρμαν με την κοτσίδα στο "Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή" στοχεύοντας στο κοινό του Μέγα Ακάλυπτου. Να περάσετε καλά απαγκιστρωμένοι από την ανάγκη της καταγραφής του χρόνου που όλοι διανύουμε επάνω στον πλανήτη τούτον, ζωντανοί.

Flight of Icarus - Nα σας πάρω μαζί μου;

2010-03-27T00:03:00.023+02:00

Τόσα ταξίδια κάνω.

Σκέφτηκα απλά να απογειωθούμε παρέα.

Προσδεθείτε. Βάλτε μουσική, μπόλικη μουσική, εγώ είχα twisted sister, χωρίς να είναι υποχρεωτικό. Τα παλιά. Τα μελωδικά.

Πάμε λοιπόν,

Ας σηκωθούμε από την Κω. Σα να πετάει κι αυτή μαζί μου.

Αστυπάλαια. Δεν έχω πάει, κι ας περνάω από πάνω της. Θέλω να πάω εκεί, στο λαιμό Της- φαντάζομαι παραλίες. Με καραβάκια.

Καραβάκια;

Θέλω και καραβάκια!

Η Αμοργός - σα δράκοντας κοιμισμένος η νησίδα - δε θυμάμαι το όνομά της. Πω πω, θυμάμαι το περπάτημα στο Μούρο, την Άγία Αννα και την ωραιότερη Κόκα Κόλα μετά από τρελό περπάτημα στα βράχια...

Αμέσως μετά, Μικρές Κυκλάδες. φαίνονται και από τη σκηνή.

Και ψάχνω τη Δονούσα, το Λιβάδι, τη σκηνή μου. Ψάχνω τον εαυτό μου του τότε, το Πρώτο Καλοκαίρι. Ο Σκυλοπνίχτης, οι γυαλιστερές γκόμενες από τα Κουφονήσια, και το μυαλό στα παλιά.

Τη Νάξο ποτέ δεν την πολυχώνεψα. Ίσως γι' αυτό να είναι συννεφιασμένη. Την προδίδω και για την Πάρο ακόμα.

Νάουσα, Παροικιά, φρίκη!

Ή έστω, Αντίπαρο - ελπίζω να παίζει ακόμα Doors, LA Woman, Love Her madly, etc...

Το ταξίδι είναι μεθυστικό. Οι σκέψεις σα χαραμάδες και η διάθεση αχνοφέγγει κέφι, απ' αυτό το απογευματινό με μουσική. Ένα μικρό ελληνικό, θα με υποχρεώσεις,

Η Κύθνος! Με προοπτική φυσικά, δε φαίνεται πολύκαθαρά, γαμώτο, φτάνουμε.

Τζιά, φαντάζομαι, και πίσω η Μακρόνησος.

Πάει ο ήλιος. Νανάκια.

Η Μακρόνησος πάντα, πάντα εντυπωσιακή τη βρίσκω.

Άντε, φτάσαμε.

Προσέξτε μην ανοίξετε απότομα τα αποτέτοια σας και σας πέσουν τα έτσι στα κεφάλια.

Χόουμ σουίτ χόουμ, επιτέλους.

Σας ευχαριστούμε που πετάξατε μαζί μας. σας γουστάρουμε και για άλλες πτήσεις μαζί μας. Να πετάξουμε, να ταξιδέψουμε. να απογειωθούμε.

Να προσγειωθούμε...

Σε περιμένω πίσω από την πόρτα! Σε είδα!

Στενός χώρος

2010-03-22T19:01:00.003+02:00

Αν θέλετε κάτι χαρούμενο, αλλάξτε σελίδα.
Δεν το συνηθίζω, αλλά σήμερα είναι πολύ στενός ο χώρος στην καρδιά μου.
Στενά-χωρος, στεναχωρεμένος, δε με χωράει ο τόπος.
Ο λόγος είναι μια ενδεχόμενη επερχόμενη σύγκρουση με έναν κύριο που έτυχε στο δρόμο μου ως πελάτης 3 χρόνια πριν -
διαφωνήσαμε, διακόψαμε συνεργασία (3 χρόνια πριν) και ενώ είχα πάρει χρήματα για προκαταβολή και είχα δουλέψει υπερ-πολλαπλάσια του ποσού αυτού,
ζήτησε να υπογράψω κάτι παρανομίες και δε δέχτηκα.
"Τα σπάσαμε" που λένε στην απλή ελληνική, και κάναμε 3 χρόνια που δε μιλήσαμε.
Έλα μου ντε που τσακώθηκε με τους δικούς μου για άσχετο λόγο.
Τότε με θυμήθηκε, και με πήρε να μου πει ότι θα μου στείλει τη ΣΔΟΕ γιατί τότε (που διακόψαμε για δικό του λόγο) δεν του είχα δώσει απόδειξη (τον έπαιρνα 2 μήνες τηλ και δεν το σήκωνε).
Σκέπτομαι να πάω στο Τεχνικό Επιμελητήριο - πήρα όμως τη λογίστριά μου, την είδα, της εξήγησα, και μου είπε χαρακτηριστικά:
"αν θέλει να σε σκίσει, θα σε σκίσει - αυτοί που κάνουν ελέγχους, αν θέλουν, μπορεί να γίνουν οι χειρότεροι που μπορεί να φανταστείς".
Οπότε και γω, άλλη δουλειά δεν είχα (!) προσπαθώ να θωρακιστώ:
καταστρώνω σχέδια, φαντάζομαι τις επόμενες κινήσεις, και τέτοια.
Από την Πέμπτη δε χαμογελάω. Έχω κλείσει τις πύλες μου και οργανώνω την ενδεχόμενη μάχη. Και δεν είναι και πολύ ευχάριστο.
Τέλος πάντων. Δε μασάμε. Το πολύ πολύ, είτε δικαστικά, είτε πληρώνουμε ό,τι είναι και γειά σας. Είμαι σκληρός σε αυτό.
Απλά έχω χάσει το χαμόγελό μου τώρα που κάνει ωραίες λιακάδες.

James Turrell - Goldstein Skyspace/Roden Crater Project

2010-03-14T09:23:00.001+02:00

http://vimeo.com/5929848
Αφήστε τις ρίγες, κλέψτε ένα 20λεπτο και μπείτε να δείτε κάτι που θα σας κάνει πιο ευτυχισμένους

Ριγέ

2010-03-13T12:40:00.003+02:00

Νομίζω η ζωή μου είναι ριγέ.
Σίγουρα δεν είναι πουά, δεν έχει μπλε και πράσινους κόκκους.
Ριγέ όμως είναι.
Η μία ρίγα εναλλάσεται με μιαν άλλη -
οι ρίγες είναι ανισοπαχείς και πολύχρωμες.
Αυτό που δεν είμαι σίγουρος είναι
1. γιατί δεν είναι ίσιες
2. γιατί δεν είναι παράλληλες
Πού είναι ο Μάουριτς Κορνέλλιους (Έσερ - ο-ε-οοοο;)

Creative Rekla!

2010-03-07T11:25:00.002+02:00

Μετά την Πρωτοχρονιά, ξανάκανα διακοπή την καθαρηδευτέρα και μετά σήμερα.
Απολαμβάνοντας την ηρεμία της απολαυστικά νωχελικής συννεφιασμένης κυριακής έφερα με κούριερ τους Dire Straits να μου τραγουδήσουν όλα τα Tunnel of Love, Private Investigations όσο εγώ απολάμβανα τσουρεκάκι με μέλι ενώ σε κατάσταση ημι-αμόκ σκεφτόμουν ένα σχέδιο φωτιστικού με καπέλα που να κρέμεται από ψηλά στα 4 μέτρα. Τινάχτηκα απ' το κρεββάτι (μετά από σούπερ πρωινό με μπόλικο μέλι - αρκούδος ων) πήγα στη ντουλάπα, βρήκα ένα παλιό καπέλο, το πετσόκοψα, τού βαλα ένα ντουί και το δοκίμασα (αυτήν την εικόνα σας την κάνω πάσα, ένα δύο και γκολ). Δεν έδειχνε πολύ ωραίο. Μετά την έπεσα στις γλάστρες - φαντάστηκα το φωτιστικό μου με γλάστρες κρεμάμενες. Χαμός. Η μισο-ϋπνηλία της κυριακής όμως επικράτησε. Παράτησα και τις γλάστρες, μάζεψα ντουί και πετσοκομμένα καπέλα και διάβασα τα design - o - περιοδικά που είχα μαζέψει τόσο καιρό. Με τη συνοδεία έξτρα ντάμπλ ελληνικού καφέ με κάρδαμο (καταραμένη αίγυπτος και μαρόκο, σας λατρεύω ακόμα...) γλάρωσα και πάλι στο κρεββάτι.
Λιώνοντας την υπέροχη βαρεμάρα, ξανασηκώθηκα (!) να πάω να πω μια καλημέρα στα ντραμσάκια μου. Ηλεκτρονικά γαρ, απέφυγα να ξυπνήσω το Σύμπαν (να μη συνωμοτήσει εναντίον μου). Οίστρος, μανία, ίδρως, γδύθηκα (δεν μπορώ να παίζω ντραμς μπαμπουλωμένος) και μετά από καμιά ωρίτσα είπα να μη μείνω στο καρεκλάκι μου αλλά να κάνω και λίγο οικονομία δυνάμεων. Monday, Bloody Monday...
Πήρα τηλέφωνο το Gillan/Glover/Blackmore/Paice/Lord και πέρασαν μια γρήγορη από Χαλάνδρι (!). Γουάτ δε φάκ αρ γιου ντούινγκ ιν μάϊ χάος; Γουί άρ Deeeeeeep Purpling! απαντήσαμε με τά boys και αρχίσαμε τις καθαιρέσεις τοιχοποιίας μέχρι πεδίλων θεμελίωσης.
Αφού εδιώχθησαν άπαντες λόγω προχωρημένου σταδίου βαβουρίασης εκ χαλανδρίου, την έπεσα στο λαπτοπάκι μου για κάτι ήσυχο.
Προς το παρόν απολαμβάνω τον πλούσιο καναπέ μου (η δεύτερη home αξία meta to krevati) αναμένοντας αδελφάκι μικρό και ζουληχτερό εκ Γηραιάς Αλβιόνας να δούμε πως μοιάζουμε ο καθένας (έχουμε καιρό να βρεθούμε).
Το μικρό αδέλφι ήταν Μόσχα και Α.Πετρούπολη (άνω πετρούπολη;) πρόσφατα με πομπώδες κονκλάβιο εκ Victoria and Albert Museum να πάνε, λέει, να βρούνε, λέει, θησαυρούς ρώσικους να τους εκθέσουν λέει, στο Λοντίνο λέεεεεει μπας και πάει κάνας φουκαράς να τους δει πως γυαλίζουνε.
Διασκεδάζω προσπαθώντας να φανταστώ φάτσες αστικές με μάτια γουρλωμένα έμπροσθεν καλά ασφαλισμένων προθηκών μουσείου Αλμπέρτου και Βικτωρίας να οραματίζονται χοντρο-Ρωσίδες και μουσάτους Τσάρους να φοράνε φανταχτερές Κοτρώνες στας χείρας.
Hey Joe, I'm'gonna shoot my lady τραγουδάνε από ο δρόμο οι Πέρπλ διασκευάζοντας Jimmy (Hendrix - όχι Page, αυτός είναι από άλλη Κυριακή).
Γλυκές παραισθήσεις μουσικής και εικόνων με σαγάκι του βουνού (για να μη ρωτάτε τί πίνω και δε σας δίνω) απολαμβάνω και σας μεταλαμπαδεύω με αρμονική ευτυχία.
Hush !

VARIEMAI FRIHTA

2010-03-05T07:45:00.003+02:00

Αιφνιδιαστικά αναπήδησε η ανάμνηση
αυτού που ενίοτε μουντζουρώναμε στο θρανίο μας
Variemai Frihta
Θέλω απλά να μείνω στο κρεβάτι μου
(και εννοώ στο σπιτάκι μου με το σπιτάκι μου αγκαλιά)
όχι εδώ
στας κερκύρας

O Πλάνητας

2010-02-27T22:09:00.007+02:00

Συνήθως η κριτική σε μια φωτογραφία περιορίζεται στο αισθητικό αποτέλεσμα που εκδηλώνεται μέσω της εικόνας.

Θα μοιραστώ μαζί σας λοιπόν μερικές ωραίες εικόνες:

Ο Γιάννης έχει μπει μέσα στην μπανιέρα, και εγώ του λέω να κρατήσει το μέτρο για να μπορούμε να πείσουμε ευκολότερα τους Δύσπιστους για τις δυσκολίες που θα έχει η αγορά κρυστάλλων για τα 242 δωμάτια που θέλουν. Τάχουμε φτύσει τελείως. Πέντε λεπτά μετά, χύμηξα στο γραφείο του δ/ντή, βρήκα μια σακουλίτσα, την άνοιξα, είχε μια μπουγάτσα μέσα, την έφαγα με λαιμαργία και του είπα: "Κωστή, σούφαγα τη μπουγάτσα - έπρεπε να επιβιώσω!". και σκάσαμε μαζί στα γέλια. Σε 30' πετούσα και έπρεπε να φύγω άμεσα. Η διαδρομή για το αεροδρόμιο είναι 20' (από Αγ.Γόρδιο). Είχε ωραίο δειλινό.

Κόνφερένς για το πού θα πάει το Beach Bar, πώς θα αποχετευτεί, και πώς θα φτάσουν στην άμμο τα μηχανήματα και τα υλικά. Καταρχήν δε βρέχει - μεγάλη ιστορία για Κέρκυρα. Ο Τζοβάνι, ο φοβερός μάστορας ειδικευμένος στις αποδράσεις: αν χρειαστεί, θα κολυμπήσει στην Ιταλία! 45 λεπτά κουβέντα για το πόσα σκατά μαζεύουν οι τουαλέτες της παραλίας και πως θα τα διαχειριστούμε - η κρυφή μαγεία της τέχνης. Σκατά σπουδές!

'Ημουν στο χείλος του τέννις που έχει πάθει καθίζηση, και που οι πελάτες θέλουν να αποκατασταθεί με σάλιο για να είναι οικονομικότερο. Χτύπησε το τηλέφωνο, και κάποιος (άγνωστος) μου είπε ότι θέλει να του κάνω δουλειά. "Δεν προλαβαίνω για κάνα δίμηνο" του είπα, και μου απάντησε σε ακαδημαϊκά ελληνικά: "Καλά, μαλάκας είσαι; Σου δίνω δουλειά και μου λές όχι;". Το τηλέφωνο ΔΕΝ προσγειώθηκε στη θάλασσα. 'Ωρα 05.45. Κοιμάμαι στο Corfu Palace και ένας ΗΛΙΘΙΟΣ παίζει στο διπλανό δωμάτιο με το κινητό του και δοκιμάζει μελωδίες. Ξυπνάω και, εκνευρισμένος, απαντάω σε καμιά 10αριά εμαιλ σε Χαρτογιακάδες που μου είχαν σπάσει τα νεύρα την προηγούμενη ημέρα. Ο ορισμός της αγνής απόλαυσης όσο σκεφτόμουν τα μπλάκμπερί τους να κουδουνάνε πρωινιάτικα. Μια υπέροχη ανατολή, και σας ορκίζομαι ότι έρχεται η άνοιξη. Η θάλασσα μύριζε άνοιξη.Ο Μήτσος ο Σιδεράς μας δεν έχει βγάλει δημοτικό. επιμένει να με αποκαλεί "Κύριε Χάρη" και είναι μια ζωντανή εγκυκλοπαίδεια. Προσωπικά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να υπολογίσει και κατασκευάσει τα πάντα (έχει και ένα δικό του τρόπο να σχεδιάζει - μουντζουρώνει το χαρτί και κατά ένα περίεργο τρόπο όλα δείχνουν απίστευτα παραστατικά) με ακρίβεια χιλιοστού. Συζητούσαμε αν δυό κούκοι φέρνουν την άνοιξη και πού μπορούμε να βρούμε άλλους κούκκους.

Μπας και έχετε ακούσει τίποτα;
Lonely Planet

'Ωρες

2010-02-26T01:20:00.002+02:00

Συνήθως:
06.50
13.30-14.30
21.00
23.17

Τελευταία:
05.50
21.30
23.17

Τόσο Καλά.
Δε-Τρ-Τε: Τρέξιμο, τσακωμοί, μαστίγωμα, πυκνοί καπνοί...
Πε-Πα: Ο Γύρος του Νησιού με Checklists + Emails
Σα-Κυ: Δύσκολο-απολαυστικό. Γουστάρω.
Θα το ξανάκανα, ίσως λίγο πιο light.

Οι Λυτρωτές - ένα (νέο;) σύνδρομο;

2010-02-18T22:18:00.002+02:00

Ανοίγω εχτές το βράδυ την τηλεόραση (μαύρη νά ταν η ώρα - μου ανέβηκε η πίεση στο 500) και αρχίζω ένα σύντομο ζάπινγκ.
Τσούπ - φάτσα κάρτα η Βίκη Τέτοια, αυτή η "Κυρία Επιθεωρητής" ξενοδοχείων. Σουλούπι (σχεδόν) ίδια ο Κλουζώ, υπόσχεται να σώσει επιχειρήσεις.
Με μια συνταγή που ανακατεύει τηλεοπτικό χιούμορ (ναι, ναι, ξέρετε ΑΚΡΙΒΩΣ τί εννοώ!) με μια ποικιλία ειρωνίας και προσβολών, "βάζει τους ιδιοκτήτες στη θέση τους".
Αντέχω μερικά δευτερόλεπτα.
Όχι ρε πούστη μου...(αναφωνώ σε άπταιστα ακαδημαϊκά νεοελληνικά), και πιέζω το πλήκτρο με ένταση.
ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΡΗΜΑΔΟ-ΚΑΝΑΛΙ
Τσούπ - φάτσα κάρτα ο Οικονομο - Τέτοιος, αυτός που επισκέπτεται (όλοι επισκέπτονται; γιατί; πλανώδιοι είναι;) οικογένειες, τους ενημερώνει για το πόσο χάλια είναι η οικονομική τους κατάσταση, και, ως δια μαγείας, υπόσχεται να σώσει οικογένειες.
Χωρίς δεύτερη κουβέντα,
Τσούπ - φάτσα κάρτα η ελληνίς Extreme Makeover - και εδώ δεν ταιριάζει ακριβώς το "driveeeeeer, moooove that truuuuuuck!!!!". H τύπισσα εδώ είναι άψογη. Γκρο πλαν στη γιαγιά-σε-απόγνωση, και υπόσχεται να σώσει σπιτικά.
Το κουμπί πατιέται με πίεση, με δύναμη, με από-γνωση, απο-γοήτευση, αλλά πάντα με απο-φασιστικότητα.
Τσούπ, τσουπ ,τσουπ, και...
όλοι σώζουν. Σώζουν αλλά προσβάλλουν. Ειρωνεύονται και το φχαριστιούνται, ειρωνεύονται και μας πέφτουν τα πατατάκια απ' τα γέλια, ειρωνεύονται και πουλάνε σαν τρελοί.

Η Βίκη σώζει ξενοδοχεία
Η κυρα-τέτοια σώζει σπιτικά (αφού τα ρημάξει στο καρακιτσαριό πρώτα)
Ο οικονομο=Παπάρας σώζει λεφτά
Ο Μποτρίνις σώζει εστιατόρια
Ο Λαζόπουλος σώζει τη χώρα

Τύφλα νάχει ο Ζούπερμαν!
Εμείς δε σωζόμαστε με τίποτα.
Λοιπόν, το πήρα απόφαση: τέρμα η Μπούρδουλου (για τους παλιότερους). Αποσύρεται.

Η ώρα των γιαγιάδων!

2010-02-17T06:50:00.003+02:00

Δε θυμάμαι αν σας το είπα, αλλά παρόλο το χαμό δουλειάς προσπαθώ, έστω μία φορά την εβδομάδα, να πηγαίνω πισίνα. Διάλεξα την πισίνα να είναι κοντά σστο γραφείο, οπότε εκεί, κατά τις 12.30-13.00, εξαφανίζομαι για μιά ωρίτσα και ...τσούπ! μπλούμ!
Έτσι και εχτές.
Φοράω το σκουφάκι μου (υποχρεωτικό), τα γυαλάκια μου, και λικνίζομαι ταχέως (μη φανταστείται μπρατσάκια, κουλούρες και τέτοια - τα κουβαδάκια μου τα έχω αφήσει στο γιαπί).
Και καθώς κολυμπάω, συνειδητοποιώ ότι βρίσκομαι μεταξύ 6-7 γιαγιάδων.
΄Ωριμες κυρίες στη χαρωπή ηλικία των 65-70-και άνωωωω!
Δε λέω - δεν έχω τίποτα με τις γιαγιάδες, αλλά, μόνο γιαγιάδες;
Δεν είμαι γιαγιο-φοβικός, αν και ξέρω πια ότι έχω μια ιδιαίτερη πέραση στις γυναίκες άνω των 50... (η καλή μου πέρσι ήθελε να με "ωθήσει" στο να κάνω "παρέα" με το αζημίωτο!!!).
Με τα σκουφάκια τους βέβαια. Θα ξέρετε ότι τα σκουφάκια των γιαγιάδων ανήκουν σε ξεχωριστή κατηγορία: τα "γιαγιαδέ", συνήθως με λουλουδάκια, ανάγλυφα, κλπ.

Αισθάνθηκα προς στιγμήν σα σε ταινία του Χίτσκοκ!
Τέλος πάντων. Ομολογώ ότι με γλυκοκοίταζε και ένα "ώριμο κορίτσι", εκεί, γύρω στα 50+ και όλο έμπαινε μπροστά μου με αποτέλεσμα να κάνω διαρκώς παράκαμψη στη διαδρομή μου.
Αν υπήρχε υποβρύχια κάμερα, θα σας έδειχνα σκηνές από ένα μάτσο γιαγιαδίστικα ποδαράκια να κάνουν γυμναστική και να "περπατάνε" μέσα στο νερό.
Πώς είναι η ρυθμική γυμναστική νερού; ε, καμμία σχέση!

Την καλημέρα μου! Μπονζούρ σε όλους!

Εξαγριωμένα ελκυστική

2010-02-15T10:25:00.003+02:00

Μικρός έμενα στη Ν.Σμύρνη, στο πατρικό μου.

Άν έκανα πάνω από 15 μέρες να δω θάλασσα, τρελλαινόμουν - έπαιρνα το τρόλλεϋ (#10 τότε) και πήγαινα στο Φάληρο να περπατήσω, να δω θάλασσα, ν' ανασάνει η ψυχή μου.

Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, κάθε 3-4 μέρες είμαι κοντά στη θάλασσα.

Ο Σ., ένα μεγάλο κέρδος του νέου πρότζεκτ, μια επιβεβαίωση ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, έβγαλε αυτήν τη φωτογραφία: θάλασσα εξαγριωμένη, βίαιη.

Ελκυστική, θα προσέθετα...

Του ζήτησα να μου στείλει λοιπόν με εμαιλ κάποιες οικοδομικες λεπτομέρειες, και ,μεταξύ άλλων, έλαβα και τούτο...

Θα αποφύγω τους -περεταίρω- πλατυασμούς.

Απόλαυση χειμερινής, γοητευτικά οργισμένης Θάλασσας-Γυναίκας.

Αναταράξεις!

2010-02-14T06:55:00.003+02:00

Μια χούφτα νέα έχω απλά να σας πω:
Αυτός ο καιρός περνάει με εμένα να πετάω επάνω από τα σύννεφα.
Χαζεύω σαγηνευτικές ανατολές και δύσεις, συναρπαστικές γεμάτες καταιγίδες.
Ο ήλιος, είτε δύει, είτε ανατέλει σου κόβει την ανάσα πάνω από τα σύννεφα.
Η Ελλάδα είναι πράγματι πολύόμορφη όταν τη βλέπεις από ψηλά.

Πλατσουρίζω σε λάσπες γιαπιού
και χαμογελάω σα μικρό παιδί που βλέπω τα σκίτσα μου να γίνονται πράξη.
Γκρεμίζουν, χτίζουν, αλλάζουν, μπογιατίζουν...
Έχω γνωρίσει και κάποιους ανθρώπους που αξίζουν πολλά - είναι λυτρωτικό να βλέπεις ότι υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους αξίζει να επενδύσεις. Δυσεύρετοι, αλλά υπάρχουν.

Ξυπνάω νωρίς, πετάω, τρέχω πάνω - κάτω, βγαίνω για γρήγορη έξοδο, συνήθως γλαρώνω και ξεραίνομαι πάνω στο τραπέζι.
Ακούω διάφορα σχόλια σαν "χάνεις τη ζωή σου με τη δουλειά".
Αυτή ΕΙΝΑΙ η ζωή μου: δημιουργική, με προκλήσεις και τόλμη, με δύναμη και αποφασιστικότητα.
Ναι- θυσιάζω και ρισκάρω πράγματα γι αυτό,
Και τίποτα δε χάνεται.

Και δε με πειράζει που έχασα τη γιορτή μου στο τρέξιμο,
όλους τους φίλους που προσπαθούσαν να μου μιλήσουν
Σας έχω το νου μου.

Και πράγματι, γουστάρω που έκανα ένα μικρό διάλειμμα σπίτι μου
(έστω για ένα διήμερο)
να δω κι εσείς πως είστε. Να είστε καλά!
Στο επανειδείν. Την καλημέρα μου.

Πάρτυ μασκέ, σε τέσσερις προτάσεις

2010-01-31T21:20:00.003+02:00

Έν τάχει:
Πρώτον:
Μια εξήγηση που δεν είναι δικαιολογία: εξαφανίστηκα γιατί μου χάλασαν τον κομπιούτορα οικίας.
Δεύτερον:
Δεν πρόλαβα να μεριμνήσω για το πάρτυ μασκέ που με κάλεσε ο Μάικλ Τζάκσον στην Κω.
(ο συγκεκριμένος Τζάκσον είναι φοβερός τύπος!)
Τρίτον:
Χρώμα σημαίνει ακόμα φιληδονία στα ιαπωνικά, άκουσα.
Τέταρτον:
έχει πλάκα να γδύνεσαι κα να πέφτει κονφετί απτα ρούχα σου.
Πέμπτον (πρόταση μπόνους):
Στην αρχαία ρώμη, οι άνθρωποι με μπλε μάτια δε θεωρούνταν ευϋπόληπτοι.

Ξέχασα να πάρω μαζί μου τα κερατάκια μου.

Χουζουρέματα

2010-01-17T16:25:00.002+02:00

Χουζούρι
Τζαζ, νωχελική, ζεστασιάρικια, κουζουλή και χαδιάρα
σκέψεις για την πένα μου που θα προσθέσω μελάνι
τα cd που θα μπουν μετά
χωρίς πρόγραμμα
χουζουρέματα
λίγη Nina Simone,
αγκαλιά

Πατέ ελαφιού με σως καραμελωμένου μπαλσάμικου, ή αλλιώς: οι επίδοξοι γκουρμέδες

2010-01-14T06:48:00.002+02:00

Γεμάτος κέφια τον τελευταίο καιρό, σε σχετική απόσταση από τον Η/Υ και με αφορμή κάτι σχόλια του αγαπητού συναδέλφου GGKB μου ανασύρεται η απορία που είχα τελευταία:

Γιατί έχει γίνει τόσο πολύ της μόδας η ΕΠΙΤΗΔΕΥΜΕΝΗ μαγειρική τελευταία;
Όλοι δηλώνουν γκουρμέδες, κοινώς γευσιγνώστες, κάτι σαν υπο-παρλιάροι και όπου κι αν ανοίξεις την τηλεόραση, μαμαλακίζονται παταγωδώς.(μη με παρεξηγείτε - η λέξη προκύπτει από το Μαμαλάκη-ον και μετασχηματίζεται από ουσιαστικό σε ρήμα όπως ακριβώς το "γκούγκλ" (ουσ.) γεννάει το "γκουγκλάρω" (ρημ.))
Βλέπεις κάτι τεράστιους πάγκους με τεντζερικά παντώς καιρού και τους Επίδοξους τε και Φιλόδοξους μαφείρους να καταπιάνονται με οίστρο, ωσάν εκείνη την καημένη τη μάγισσα στο Robin Hood με τον Κέβιν Κόστνερ - θυμάστε το κόλπο με το σάλιο, το νύχι και το αίμα στο τηγάνι;;;;
Παλεύουν λοιπόν να φτιάξουν πατέ ελαφιού (!) με σως τάδε , κλπ κλπ. Τρώγεται δηλαδή αυτό; Όσο πιο δύσκολο και επιτηδευμένο τόσο ωραιότερο;
Παντού τα ίδια.

Επανέρχομαι στο συλλογισμό:
Γιατί όλοι μαγείροι βρε αδερφέ;
Έθνος μαγείρων, μπαλαδόρων και τραγουδιάρηδων.
Μήπως να κάνουμε και ένα X-Factor που να κάθονται διάφοροι βλαμμένοι σε πάγκο με τα λάπτοπ φάτσα τα πολύχρωμα (ποτέ δεν κατάλαβα τί σκατά τα κάνουν τα λαπτοπ εκτός από αρνητική διαφήμιση) να αναρωτιούνται αν έχεις "το στίγμα του καλού μαγείρου";

Μου θυμίζει την Πολίτικη Κουζίνα. Εντάξει. ωραίο ήταν. Καλό το εύρημα με τα αστρολογικά πιπέρια, έξυπνο. Τώρα πάμε πάλι να ξεπουλήσουμε ό,τι μας ξέφυγε. Πάμε σε άλλη κουζίνα.

Παιδιά, συγνώωμη, σας αφήνω επειγόντως, κλείνω την ανάρτηση γιατί μιλάω, μιλάω και μου άνοιξε η όρεξη, πάω να φτιάξω κάτι να τσιμπήσω, άντε γειά!

Μπλούμ!

2010-01-06T00:01:00.002+02:00

Αρχίσαμε πάλι.
Έβαλα το σκουφάκι μου,
φόρεσα τα γυαλάκια μου,
και πήγα για βουτίτσες!
Η καλή χρονιά απ' την αρχή φαίνεται.
Μπλούμ!
(και δεν πήγα στον πάτο απ'τα πολλά μελομακάρονα)

Da Capo Projects

2010-01-04T16:54:00.002+02:00

και μετά μας έλεγαν στο Πολυτεχνείο για τις σπουδές, τα βιβλία, την ποιότητα, την Αρχιτεκτονική, και άλλες πατάτες.
Καταρχήν ποιά αρχιτεκτονική; Για όλα αυτό ισχύει. Τί δηλαδή;
Ποιές σπουδές και πράσινα άλογα;
Οι δουλειές ψήνονται στο Da Capo με ένα espressaki. Εκεί είναι που κλείνουν όλα.
Έτυχε να περάσω απέξω το πρωί ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ.
Και πέτυχα γνωστούς "κάτσε μαζί μας που συζητάμε για ένα project, κλπ."
Δεν έκλεισε τίποτα, αλλά φάνηκε το πράγμα.
Καθίστε εσείς να βουρλίζεστε στα βιβλία και τα papers.
Μπούρδες.
Θέλετε δουλειά;
Πηγαίνετε συχνά για καφέ!
(και, καλού κακού, ας κρατάτε και ένα τευτέρι να σημειώνετε...)

Βούδα Πέστη

2009-12-28T20:45:00.011+02:00

Είχα χρόνια να περάσω έτσι καλά!

Τα κάναμε όλα, πήγαμε παντού, οι συνθήκες καλές, αλλά με την τέλεια διάθεση που είχαμε όλα πήγαιναν καλύτερα από προγραμματισμένα.

Αφού, να φανταστείτε, νομίζω ότι είμαι εγώ που χορεύω εκεί πάνω στην οροφή!

Όπερα,

βρώμικα νόστιμα λουκάνικα στους δρόμους

οδήγημα στην ουγγαρέζικη εξοχή

χιόνια, ήλιος και βροχή,

μεσαιωνικά χωριά και μπόλικο μπαρόκ,

Imre Makovecz και Odon Lechner

(αγαπημένα διεστραμμένοι αρχιτέκτονες)

μπαράκια με ροκ και χορωδιακά κάλαντα live και καπάκι bach (!),

γλυκό πριν και γλυκό μετά,

μπύρες και αποστάγματα (!) στην αγορά

Πλούσιες, απολαυστικές συζητήσεις για την εξέλιξη της Art Nouveau σε Sezession και αργότερα σε Art Deco...

τη γέννηση του μοντερνισμού στην Ουγγαρία του 1896

530 φωτογραφίες και 4 βίντεο.

Φλερτάραμε αχόρταγα με κτίρια και χώρο, με το Γαλάζιο Δούναβη και

χαϊδέψαμε στοργικά τις μέρες μας
απελευθερώσαμε τις ζοφερές μας φαντασιώσεις

Βασικά, δεν έχω λόγια.

Έχω εικόνες.

Ήδη εκστασιασμένος, προετοιμάζω μία Βιέννη με μπόλικο Otto Wagner, Josef Olbrich , Josef Hoffmann, Adolf Loos, Hans Hollein, Coop Himmelblau, Gustav Klimt, Egon Schiele, κλπ.

Με κέφι και καρδιά ταξιδιάρικια

2009-12-20T15:11:00.002+02:00

Βλαμμένων Πράξεις

2009-12-20T10:13:00.002+02:00

Έχω να μπω στο Blogger καιρό.
Δεν έχω διαβάσει κανένα ποστ για καιρό.
Παρόλο που έχω ιδέες, δεν έχω όρεξη να γράψω -

Έχω όμως μια απορία (αμάν πια αυτές οι απορίες):
Γιατί τα τελευταία 7-8 χρόνια έχει γίνει της μόδας αυτή η σύνταξη:

Ελλήνων γεύσεις
Αρχαίων γεύσεις
Κουζίνας εγκώμιον
κλπ;;;;;;

δεν ξέρω πως ονομάζεται αυτή η σύνταξη στη γλώσσα των φιλόλογων, όμως αντιλαμβάνομαι ότι είναι αρχαιοπρεπής και εικάζω ότι στην εποχή μας, ο κόσμος επιχειρεί να προσδώσει επίφαση επισημότητας, γευσιγνωσίας, κτλ χρησιμοποιώντας την.

Κλείνω σχολιάζοντας:

Μπούρδας εγκώμιον
μαλακίας σχόλιον
Ηλιθίων τε και βλαμμένων πράξεις.

Απλά η πολλή βλακεία κουράζει (χριστουγεννιάτικα)
άντε, γειά σας.
Ελπίζω να είσαστε όλοι καλά.

Instructions Manual

2009-12-09T06:27:00.003+02:00

Μου φαίνεται έχασα το εγχειρίδιο χρήσης για τη ζωή μου αυτές τις μέρες.
Δεν έβρισκα την ταυτότητά μου προχτές.
Ευτυχώς είχα διαβατήριο.
Για πούυυυυ;
Μπορώ να τα κατεβάσω από κάπου?
(απ το δέντρο; λέτε νά χουν ανέβει τόσο;)

Μπούρδουλου

2009-12-06T08:34:00.003+02:00

Ήρθε η στιγμή.
Θα σας μιλήσω για τη Μπούρδουλου.
Αααα, όλα κι όλα - μην αγχώνεστε. Μπούρδουλου είναι η τηλεόρασή μου. Δεν ξέρω τί έχει πάθει, αλλά όταν κάνω να την ανοίξω, ανοίγει, με κοιτάει, βάζει τα γέλια και κλείνει. Μετά από 1-2 δευτερόλεπτα, ανοίγει πάλι μόνη της. Και ξανακλείνει. Καλό;
Αυτή η δουλειά γίνεται κάθε φορά 15-20 φορές συνέχεια, χωρίς υπερβολή. Στο τέλος, υπακούει τον αφέντη της. Μένει ανοιχτή.
Ο Γιάννης μου είπε ότι ο μετασχηματιστής (;), με την τάση (;;;!!!) που ;;;;
Δεν πολυκατάλαβα.
Και όταν ανοιγοκλείνει, κάνει ήχο. Σα λαμπάκια. Μπού-ρδου-λου!
(κατά το γνώριμο ακαδημαϊκότερον "μπλιπ-μπλιπ" ή "πίου-πίου")

Σκέφτομαι να τη στείλω σπίτι της (την Μπούρδουλου), ή έστω εκδρομή στον ηλεκτρολόγο να ρθεί στα ίσια της.

Μπάζο;;;;;;;;

2009-12-03T19:34:00.003+02:00

"Μπάζο, πάω για κατούρημαααα",
λέει μια μαθήτρια στην "κολλητή" της, μπροστά μου.
Χαμογελάει, και φεύγει. Απλά και εντελώς ανενδοίαστα.
"Καλά, ρε μαλάκα, ΟΚ", απαντάει η άλλη.
Τα κοριτσάκια σαν τα κρύα νερά, 19-20 χρονών, μάλλον νοστιμούλια, θηλυπρεπή, μια χαρά.
Εγώ, άφωνος.
Ως καθηγητής που το ακούει, άφωνος.
Ως άντρας, άφωνος.
Καλά, εντάξει, δεν είμαι 19 πλέον.
Πως έχουν γίνει έτσι οι πιτσιρίκες;
Είμαι τόσο πίσω;
Και να διευκρινίσω (προς αποφυγή παρεξηγήσεων) ότι ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είμαι πουριτανός!

Καστέλλα - the game is over...

2009-11-28T07:01:00.013+02:00

Περάσανε 4 χρόνια φριχτής αγωνίας, από αυτά που δεν αποτιμώνται με τίποτα.

4 χρόνια με αρκετούς πολέμους, αντιπαραθέσεις και κούραση.

Κάποιες φορές που ήμουν σίγουρος ότι θα καταλήξω με καρκίνο.
4 χρόνια που δεν κοιμόμουνα ήσυχος.
Εγώ, αφάνταστα επίμονος, πεισματάρης και ξεροκέφαλος, δεν τα παρατούσα με τίποτα.

Και τώρα τελείωσε. Και τελείωσε αναίμακτα και καλά.

Πήρε την άδεια λειτουργίας εχτές.

Σκέφτηκα να ανάψω λαμπάδα,να τρέξω ουρλιάζοντας από τη χαρά μου στη Βασ.Σοφίας, σκέφτηκα διάφορα.

Σας δίνω μία σύντομη περίληψη, μπας και σας διαφωτίσω.

Διατηρητέο νεοκλασικό. Δεν είχα μέχρι τότε αντιμετωπίσει τέτοια περίπτωση.
Δυσκολίες βασικές...

Το έργο ξεκίνησε, 2 χρόνια στο ΥΠΕΧΩΔΕ - άδεια με ΦΕΚ από τον υπουργό.

Λίγες εικόνες:Πριν

Μετά Η θέα μέσα από το κτίριο

Η θέα από το δώμα

Τελικά, το μαγαζί είναι άψογο, σε σούπερ-θέση στο μικρολίμανο, μέσα αυτοματισμοί παντού, κουφώματα που περνάνε έξω τα φορτηγά και δεν ακούς κίχ, φα-ντα-στι-κό φαγητό...

Όλα καλά! Άντε, και καλό καφέ (και κάνει και καλό ο άτιμος...)!

Πυγοραπισμός

2009-11-23T22:37:00.004+02:00

Την ώρα που την πληκτρολογούσα, αναρωτήθηκα αν υπάρχει στο google.
Και δεν υπήρχε. Δεν υπήρχε, και ας είναι από τις παλιότερες λέξεις.
Σηκώθηκα, φανερά προβληματισμένος, και κατέφυγα στον παράδεισό μου.
Ο Μπαμπινιώτης δεν την έχει. Γουρλώνοντας τα μάτια μου (με απογοήτευσε;), έπιασα στα χέρια μου το Φυτράκη. Ξεφύλλισα ξεφυσώντας, ώσπου... τίποτα.
Έλα ρεεεεεε. Ε, καλά, θα δω και το βαρύ πυροβολικό.
Ο Σταματάκος, βαρύς στο χέρι μου, ΤΙΠΟΤΑ!

Και σας ρωτάω: εσείς γνωρίζεστε με την εξαίσια τούτη λέξη;
Γιατί εγώ φλερτάρω αρκετά μαζί της.