Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

"κάντε τον τυφλό"!!!!!

Κλείνοντας η χρονιά, τα ματάκια μου πάλι είδανε αυτά που δε χρειαζόντουσαν να δουν!
Γέλασα βέβαια, δε λέω, αλλά ίσως να έπρεπε να κλαίγαμε κιόλας λίγο.
Σας αφιερώνω ένα γραπτό στην Ιστορία της Αρχιτεκτονικής από μαθήτρια του 3ου έτους (τελειόφοιτη -  ο θεός να την κάνει...)


Είναι μάλλον προφανές ότι η εν λόγω κυρία κόπηκε.
Και εδώ μια διευκρίνιση:
Μου λένε τα παιδιά: "Μας κόψατε"
Και απαντάω: "Εγώ δε σας έκοψα - εσείς σας κόψατε/κοπήκατε"

Πάντως έχει χαβαλέ το τί συναντάμε.
Το αποφάσισα. Θα σας γράψω κι άλλα εν καιρώ.
(χλοερό και αναψύξεως!)

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Ελευθερία


Ενδιαφέρον το πως ερμηνεύει ο καθένας μας την ελευθερία.
Είχα τελευταίες διορθώσεις στα παιδάκια μου τις προάλλες,
γυρνάει μια μαθήτρια, μου λέει: "δεν τελειώνουμε λίγο νωρίτερα; έχω ένα γκομενάκι στην πάτρα και περιμένει. Άλλωστε, θα βρωμίσουν και τα κρέατα πού χω στο αμάξι"
...
Επάνω, south bank.
Κάτω, Sommerset House,στο προαύλιο γνωστού πανεπιστημίου.

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Live Wire - ήρθα με τα πόδια!

Live Wire:
Το τρίτο κομμάτι του High Voltage, των πολυαγαπημένων AC/DC. Πολυαγαπημένο κομμάτι.
Ακούγεται μόνο δυνατά, κατά προτίμηση οδηγώντας.
Γιατί σας το λέω: γιατί μάλλον "έπεσα στη μαρμίτα μικρός", μαζί με τον Οβελίξ. Και έκτοτε, γεννάω στους γύρω μου κρίσιμα υπαρξιακά ερωτήματα του τύπου "τί πίνεις και δε μας δίνεις".
Τόσο ενεργητικός που ενίοτε με κουράζω. Ενίοτε σκέφτομαι να χωρίσω με τον εαυτό μου, προσωρινά τουλάχιστον, να πάρω λίγο "χρόνο για μένα"



Ήρθα με τα πόδια:
Τα βρήκα ένα μεσημέρι, τα πήρα, μπήκα στο μετρό και είπα σε μιά φίλη:
Συγνώμη που άργησα, ήρθα με τα πόδια! (και κρατούσα τα πόδια υπό μάλης με τρόπο τέτοιο που κάποιος κύριος θορυβήθηκε ότι πράγματι κουβαλούσα την κοπέλα άπσαϊντ-ντάοουν.

Όσιρις/ Ώρος:
Καμμία σχέση. Απλά την ημέρα της κρίσης σύμφωνα με τη βίβλο των νεκρών, οι θεοί βάζουν στη ζυγαριά την καρδιά του νεκρού να διαπιστώσουν  αν είναι πιο ελαφριά από ένα πούπουλο ή πιο βαριά.

Επιστρέφω με τα πόδια:
Μπήκε μέσα στο δωμάτιο η κοπέλα που καθαρίζει στο σπίτι, είδε τα πόδια πίσω από τον καναπέ με τα μαροκινά καλύμματα και νόμιζε ότι έκρυβα, ως σύγχρονος Κυανοπώγων, την Αγαπημένη  Πριγκήπισσα του Πύργου μου εκεί πίσω...
Ίσως να προβληματίστηκε στιγμιαία για το βάρος της καρδιάς μου; Δεν ξέρω.
Άνοιξα τη Βίβλο να της εξηγήσω.